tag:blogger.com,1999:blog-48193343833958113382011-10-30T14:04:15.812+02:00<em>Art is long and time is fleeting and our hearts though stout and brave, Still, like muffled drums, are beating, Funeral marches to the grave..</em> "The flowers of evil"-C.BaudelaireLothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.comBlogger3821100tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-57004120491605889522011-01-21T20:38:00.001+02:002011-01-21T20:46:38.676+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/TTnUUCdSO6I/AAAAAAAABeU/TJEdIZPXnww/s1600/cartoon-pictures-of-love-14.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/TTnUUCdSO6I/AAAAAAAABeU/TJEdIZPXnww/s400/cartoon-pictures-of-love-14.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5564712255315131298" border="0" /></a><br />Θυμάμαι οτι κάποτε με φόβιζαν οι άνθρωποι και νόμιζα πως με φαντάσματα θα είμαι ασφαλής.<br />Με βάφτισα με ένα τέτοιο όνομα σκοτεινό και με έντυσα έτσι που να μη φαίνομαι ποτέ.<br />Με έκρυψα καλά και με έμαθα να κοιτάζω γύρω μου πριν μιλήσω, πριν γδυθώ, πριν αφεθώ.<br />Μισή ζωή θα μου πείς.<br />Ασφάλεια, θα σου πω.<br />Αφέλεια ...ίσως.<br /><br />Ξεχάστηκα πάντως...<br />Και μια μέρα ήρθες λίγο πιο κοντά.<br />Δε ξέρω αν ήταν η μυρωδιά σου, η φωνή, οι λέξεις σου ή απλά η παρέα που με τρόμαξε.<br />Μαζεύτηκα στα σκοτάδια μου να μελετήσω κινδύνους, πιθανότητες, μάχες και απώλειες.<br />Και ...<br />Την επόμενη μέρα σε άφησα ακόμα πιο κοντά μου.<br />Και την επόμενη ακόμα πιο πολύ.<br />Ώσπου περίμενα τις μέρες να έρθουν για να σε νιώσω και ξέχναγα τους υπολογισμούς και τις προφυλάξεις.<br />Και την ασφάλεια...<br />Αφέλεια πάλι...<br /><br />Και έμαθα για ένα θηρίο που τρώει σκοτάδι και μεγαλώνει. Που καταπίνει φόβους και ταίζει θολές λέξεις.<br />Έμαθα για ένα μυαλό που ζει σε σώμα άνδρα και δεν ονειρεύεται με χάδια και υποσχέσεις.<br />Δεν έχει ανάγκη να κρυφτεί και δε φοβάται να παλέψει.<br />Έμαθα για έναν άνδρα που τολμάει να αγκαλιάζει το θηρίο και είδα μέσα μου πόσο μπορώ να τον ερωτευθώ για αυτό.<br /><br />Και προσπαθώ μέσα σε όλα αυτά να νικήσω την ανάγκη μου για ασφάλεια, να σβήσω τα φαντάσματα, να διώξω το θηρίο, να ζήσω όσα έχω ερωτευθεί ...<br />Να βρω το θάρρος να μην είμαι αφελής...και να σου πω τι είσαι αλήθεια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-5700412049160588952?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-34341823735832666172011-01-17T23:24:00.005+02:002011-01-17T23:59:51.913+02:00Σύννεφα και ουρανοί και μαύρα δαχτυλίδια και όνειρα και θέλω και ένα σωρό αρχίδια...<br />Καλή αρχή δεν είναι αυτή ?<br />Όχι?<br />Κυνηγός μιας γαμημένης τελείας μια ζωή σε όλα..<br />Στην οικογένεια και στη δουλειά, στο θυμό και στα ξεσπάσματα, στα γέλια και στα δάκρυα.<br />Μικρή όταν ήμουν μου φάνταζε το μέλλον μακρινό και ήμουν σίγουρη ότι θα το φτιάξω όπως το θέλω. Τώρα που το ταβάνι του αύριο έχει κατέβει στο λαιμό μου δε ξέρω καν αν θα καταφέρω να το φτιάξω όπως μπορώ... όσο μπορώ.<br />Ξυπνάω και σκέφτομαι πως το επόμενό πρωί μου θα κάνω όσα γουστάρω και μάντεψε....ξυπνάω και σκέφτομαι πως ίσως τα κάνω ένα άλλο πρωί. Μια ηλίθια μέρα της μαρμότας ξεκινάει με εμένα να αθετώ το μόνο όρο που θα την έκανε να πάψει να υπάρχει. Ώσπου...μάντεψε ξανά..θα φτάσει μια στιγμή που θα μπει μια τελεία και δεν θα είναι καν από εμένα. Απλά θα έρθει το επόμενο πρωί αλλά όχι για μένα. Και θα μετράω τα ανάποδα ραδίκια και θα λέω ..."Μανδραγόρα μου η ζωή ήταν μαλακία και εγώ δε πήρα πρέφα πως έπρεπε απλά να τη χορτάσω".<br />Μου φταίει ο καιρός, η κίνηση, η μαλάκω που μου πετάγεται σαν κότα λες και την περίμενα απ΄το στοπ να παίξουμε, η διπλανή μου στη δουλειά που δε λέει να σκάσει, το φαγητό που δε μπορώ να σκεφτώ να μαγειρέψω, τα ρούχα που πρέπει να διαλέξω για αύριο, το κρεβάτι που είναι παγωμένο, το τζάκι που είναι σε λάθος δωμάτιο και δε μπορώ να το μεταφέρω μέσα μου να το βουλώσω πια μπας και καταλάβω τι σκατά μου φταίει. Μπας και κάτσω στη φωτιά μπροστά και τα κρατήσω όλα ένα ένα να δω ποιο γαμημένο κρύβει το σκουλήκι μέσα του ...ποιο πρέπει να κάψω για να ξυπνήσω το πρωί και να τα σπάσω όλα. Να αλλάξω τα πετρέλαια του σύμπαντος και να χέσω και τις τελείες και τις επαναλήψεις του εγκεφάλου μου. Το σκουλήκι να βρω Μανδραγόρα μου και όλα θα είναι τέλεια..<br />Ακούς??<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-3434182373583266617?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-44036358332491085392011-01-07T23:35:00.002+02:002011-01-07T23:46:34.303+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/TSeHcvF5G0I/AAAAAAAABeE/8I7Zy9pcnts/s1600/Bet_Down_Ugly_start.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 282px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/TSeHcvF5G0I/AAAAAAAABeE/8I7Zy9pcnts/s400/Bet_Down_Ugly_start.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559561192759434050" border="0" /></a><br />Κάτι πρέπει να αλλάξει..<br />Ξέρεις..<br />Αυτό που είναι καιρό τώρα κάπου μες στο στομάχι. Πρέπει να βρεις τρόπο να το σπρώξεις.<br />Θα ανέβει στο λαιμό, θα σου κόψει για λίγο την ανάσα και μόλις καταφέρεις να το φτύσεις θα είναι όλα καλύτερα.<br /><br />Στοίχημα ότι θες.<br />Ξέρω πως θες.<br /><br />Το θέμα είναι να το βρεις.<br />Ξέρεις που το φυλάς. Ξέρεις όμως ποιο απ όλα είναι αυτό που σε αηδιάζει?<br />Ξέρεις ποιο απ όλα ανακατεύει ολόκληρο τον κόσμο σου για άλλη μια φορά?<br />Σκοτάδι φίλε μου καλέ.<br />Ακόμα μια φορά.<br />Στα σκοτεινά καλείσαι να ψάξεις τα άντερα σου για να βρεις τι πρέπει να διώξεις.<br />Σκέψου λίγο..<br />Τα χειρότερα μυστικά τα φυλάς στο σκοτάδι, μέσα σου.<br />Άρα μόνο δίκαιο είναι να ψάξεις μέσα σε αυτό.<br />Χωρίς βοήθεια.<br /><br />Στοίχημα ότι φοβάσαι.<br /><br />Τι θα βρεις<br />Αν θα το βρεις<br />Αν θα το αντέξεις και αν θα καταφέρεις να το βγάλεις.<br />Πολλά μαζεύτηκαν.<br />Πάρα πολλά.<br />Και κάθε μέρα στο κλείσιμο της σελίδας στέκεται ένα από αυτά να σου θυμίζει τι τέρατα κρύβεις.<br />Τι τέρατα είδες.<br />Τι τέρας είσαι?<br /><br />Στοίχημα ότι δεν είσαι.<br />Στοίχημα ότι πρέπει να σου το αποδείξεις.<br />Ξέρω.<br />Γιαυτό ψάχνεις.<br /><br />Κι αν τα τέρατά σου έχουν βγάλει ρίζες τεράστιες από αυτές που δε μπορεί κανείς να ξεριζώσει?<br />Τότε τι?<br />Σε βλέπω να περπατάς με το ξυλάκι σου στο χέρι και γελάω.<br />Με κάνεις να γελάω.<br />.....Τόσο λίγο αυτό το ξυλάκι.<br />Για τέτοια τέρατα.<br /><br />Στοίχημα ότι το γνωρίζεις ήδη.<br /><br />Τι να σου πω ...<br />Θα σε αφήσω μόνο σου αυτή τη φορά. Να περπατήσεις, να γδαρθείς, να πολεμήσεις.<br />Εκεί.<br />Εσύ και το ξυλάκι στα σκοτάδια.<br />Κι αν τα καταφέρεις ρε ....<br />Να τα καταφέρεις γιατί θέλω να σε δω.<br />Να σε δω θέλω για να με πείσεις πως υπάρχεις.<br />Γιατί από τότε που σε ξέρω φίλε μου..το μόνο τέρας είσαι εσύ.<br />Και θέλω να αλλάξεις.<br /><br />Βέβαια το αν θα γίνει αυτό παραμένει ένα στοίχημα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-4403635833249108539?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-50497411545983752212010-10-19T20:04:00.003+03:002010-10-22T16:44:18.474+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/TMGVJRvzmCI/AAAAAAAABd4/HwqckRwoqTo/s1600/sad_Feeling_by_Auu.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 275px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/TMGVJRvzmCI/AAAAAAAABd4/HwqckRwoqTo/s400/sad_Feeling_by_Auu.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530865804002957346" border="0" /></a><br />Όλα ξεκινάνε με ένα στραβό χαμόγελο. Αυτό που γέρνει προς τα κάτω..<br />Αυτό που προσπαθείς να το φτιάξεις στον καθρέφτη και το μόνο που βγαίνει είναι μια έκφραση ηλίθιου πόνου, ίσως του πόνου που το δημιούργησε εξαρχής.<br />Αυτό το χαμόγελο που σου κόβει την όρεξη και κάθεσαι κοιτώντας ένα ποτήρι κρασί...το μεσημεριανό μαζί και το βραδινό σου.<br />Που σε κάνει να κοιτάς τους ανθρώπους γύρω σου λες και ταξιδεύεις σε τρενάκι του λούνα-παρκ και το μόνο που διακρίνεις είναι μουντζούρες για πρόσωπο και θολό περίγραμμα για σώμα.<br />Μουντζούρες σε γουλιές με κόκκινο κρασί είστε όλοι για σήμερα. Όλα για απόψε.<br />Και με ζαλίζει το χαμόγελό μου και με πικραίνει που προσπάθησα να το φτιάξω και με φοβίζει που δεν άλλαξε ποτέ.<br />Ξέρω όμως πως μπορώ να το κρύψω καλά στο μαξιλάρι μου και με λίγη τύχη ως αύριο θα έχει πεθάνει. Αυτό που δε κρύβεται σε ένα όνειρο είναι η αιτία που το δημιούργησε...η αιτία που σου θυμίζει πως δεν έχει καμιά ουσία να ονειρεύεσαι χαμογελώντας.<br />Έστω και μισά, έστω και στραβά...<br />Μουντζούρες και κρασί είπαμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-5049741154598375221?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-65840817897777571802010-09-24T15:04:00.006+03:002010-09-24T15:48:24.854+03:00Είχε βρέξει και οι δρόμοι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">βρομούσαν</span> υγρά σκουπίδια και λάσπη.<br />Τεντώθηκε αφήνοντας πίσω το προσωρινό του καταφύγιο.<br />Μια βόλτα ίσως ξεκαθάριζε λίγο το μυαλό.<br />Τα πάντα γύρω άφηναν μια αίσθηση <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">μουσκεμένης</span> θλίψης.<br />Μια γκρίζα καρικατούρα ένιωθε που έπλεε στη θάλασσα αυτής της σιωπηρής θλίψης.<br />"Πως καταντήσαμε έτσι ρε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">Λουκά</span>?" σιγοψιθύρισε στον εαυτό του....<br />Στην <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">ανηφορίτσα</span> αριστερά του ένα παλικάρι κοιμόταν με ένα χαρτόκουτο για σκέπασμα.<br />"<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">Σώπα</span>, είναι και άλλοι σαν και εσένα ρε...<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">σώπα</span> μη σκέφτεσαι."<br /><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">Ψαχούλεψε</span> την μοναδική τσέπη πάνω του που δεν ήταν τρύπια και βρήκε εξήντα λεπτά.<br />"Ρε πούστη...για τίποτα δε φτάνουν."<br />Ο κόσμος γύρω μόλις άρχισε να ξυπνάει και η μυρωδιά ζεστού ελληνικού καφέ που έβγαινε απ΄τα παράθυρα των σπιτιών έκανε τη γλώσσα του να κολλάει.<br />" Γεια. Ένα μπουκαλάκι νερό θα ήθελα.......χμμμ...τίποτα δε συγκρίνεται με ένα πρωινό ...νερό. Μαλάκα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">Λουκά.</span> Που <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">έφτασες</span> να παρακαλάς τη τσέπη να γεμίσει για να πιεις νερό μέσα σε μια <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">γαμημένη</span> πόλη που μόλις λούστηκε με όσο νερό άντεχε να της ρίξει ο ουρανός".<br />Ποτέ δε γούσταρε τη βροχή. <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">Του</span> την έσπαγε όπως και πολλά άλλα. Ήταν βαρύς και δύσκολος. Τον παλιό καιρό αυτά, όταν οι επιλογές ήταν άφθονες και μπορούσε να το παίξει περιθώριο και μυστήριο και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">σουπαμουπες.</span> Τώρα....ΧΑ! Τώρα ζηλεύει τις λακκούβες που γεμίζουν με περισσότερο νερό <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">απ'οτι</span> το στομάχι του.<br />Κρίμα...Δε πήγε καλά η ζωή. Δε τη περπάτησε όπως έπρεπε. Δεν...<br />Μαλακίες. Ένας μαλάκας ήτανε που δε μπορούσε να δει μπροστά του. Ο δύσκολος Λουκάς, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13">χαλάκι</span> για τους φίλους και για την οικογένεια. Ο βαρύς Λουκάς, με τη βροντερή φωνή και ένα κόσμο μέσα του να κλαίει.<br />Μια μοναχική σκιά που κάθεται και πίνει νερό στα σκαλάκια της <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">Κυρα-Λένης</span> στα Αναφιώτικα.<br />Και είναι πουτάνα η ζωή. Γαμιέται.<br />Γιατί σου θυμίζει όλα τα όμορφα κάτι μέρες σαν κι αυτή. Τα φιλιά στα σοκάκια με την <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15">Σμαρώ</span> και τις ατέλειωτες μπύρες με την παρέα. Μακριά στην Νότια Κρήτη στο χωριό του πατέρα που ήταν γεμάτο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16">μοκαμβίλιες</span> και ασπρισμένα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17">μπεντενάκια.</span><br />"Τώρα όμως είσαι εδώ <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_18">Λουκά.</span>..κατηφορίζεις φίλε μου. Δεν υπάρχει λόγος να κοιτάς πίσω όταν <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_19">κατηφορίζεις.</span> Θα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20">σκοτωθείς.</span>"<br />Ανοιχτά παράθυρα μύριζαν ζεστό φαΐ και αγκαλιά.<br />Άδεια παγκάκια.<br />Σεντόνια κατάλευκα περίμεναν να ανοίξει ο ουρανός για να ζεσταθούν στον ήλιο.<br />Δυο παρατημένα παντελόνια...και ένας μουσαμάς.<br />Τηλέφωνο ακούγεται στο σπίτι της <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21">κυρα-Λένης.</span><br />Οι σόλες απ΄τα παπούτσια του φαγώθηκαν <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_22">από</span> καιρό, δεν ακούγονται πια.<br /><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_23">Θα</span> θελε να μην αναγνώριζε χρώματα κι έτσι να μην τον νοιάζει η ασπρόμαυρη ζωή του.<br />Να κοιμόταν κάπου και ξαφνικά να ξυπνούσε άδειος. Χωρίς όνομα, χωρίς σκέψεις, χωρίς χρέος στο χρόνο και το παρελθόν.<br />"Τώρα μιλάς με <span style="font-style: italic; font-weight: bold;" class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_24">θα' θελα</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_25">Λουκά</span>? Τώρα υπάρχουν μόνο <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">δεν..</span>.Μεγάλα, σιδερένια <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">δεν</span> όπως οι πόρτες των σπιτιών, όπως τα κάγκελα στο πάρκο που κοιμόσουν. Όπως η κλειδαριά που μπήκε σε όσα πέρασαν.<br />Φιλοσοφίες ....Γαμώ το μυαλό σου μέσα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_26">Λουκά.</span>.."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-6584081789777757180?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-10000236924799073232010-07-16T15:35:00.008+03:002010-07-16T16:18:51.171+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/TEBZ9JPgZ9I/AAAAAAAABdo/V5QtaoxmRd8/s1600/LIFE_happens_by_jesusbuddy7.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/TEBZ9JPgZ9I/AAAAAAAABdo/V5QtaoxmRd8/s400/LIFE_happens_by_jesusbuddy7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5494490452379854802" border="0" /></a><br /><br />Indeed...<br />Χαοτικοί διάδρομοι σε κατάφωτο σούπερ μάρκετ. Χαρτονένια σταντ με συναισθήματα σε τιμή ευκαιρίας, λαμπερές χρωματιστές συσκευασίες για ζωές που υπόσχονται τα πάντα αλλά δεν θα μάθεις ποτέ τι περιέχουν αν δεν τις ανοίξεις. Αν δεν λουστείς με το περιεχόμενό τους μέχρι να στάξει και η τελευταία τους στιγμή.<br />Διαφορές ανάμεσα στο ράφι και στο ταμείο. Πάντα διαφορές...<br />Τι να εμπιστευτείς ε?<br />Τα μάτια σου και αυτά που νόμιζες πως είδες όταν με χαρά επέλεξες ή το στεγνό πράσινο λαμπάκι στο ταμείο που αν το διαβάσεις τώρα λέει άλλα?<br />Και γιατί να βρισκόμαστε όλοι σε τέτοια σούπερ μάρκετ?<br />Και γιατί να πουλάμε και να αγοράζουμε τα αισθήματα και τα βιώματά μας?<br />Σε καταλαβαίνω...μάλλον.<br />Θα προτιμούσα να στέκομαι σκονισμένη στο ράφι μιας βιβλιοθήκης, να με έψαχνε μόνο όποιος αναζητούσε κάτι μέσα μου. Όποιος με χρειαζόταν πραγματικά για να τον βοηθήσω να λύσει το βαθύτερο πρόβλημα της ζωής του, για να του παραθέσω τα λάθη μου και να μην τα δοκιμάσει ποτέ, να του αφήσω απλά τη μυρωδιά παλιού χαρτιού στα χέρια του.<br />Θα το προτιμούσα?<br />Μακάρι να'ξερα.<br />Είμαι βλέπεις ο άνθρωπος που παρά τη καθόλου γυαλιστερή συσκευασία, έχω αμέτρητες διαφορές. Ξέρεις...ράφι-ταμείο. Πολλές, πολλές διαφορές.<br />Και ανασφάλειες και ανάγκες και παράλογες απαιτήσεις και σκοτεινές πτυχές με κοφτερά τελειώματα. Ίσως ήταν έτσι απ΄την αρχή η οικογενειακή συσκευασία μας ...ίσως απλά έμεινα πολύ καιρό στο ράφι και αλλοιώθηκα.<br />Στο ράφι ?<br />Αστείο ...<br />Με τόσα φώτα στο σούπερ μάρκετ μου, τόση φασαρία και τόσους περαστικούς και εγώ δεν κατάλαβα τον καιρό που πέρασε.<br />Ποιο να΄ναι το όνειρο δύο διαφορετικά συσκευασμένων ανθρώπων άραγε?<br />Να μείνουν αρκετό καιρό στο ίδιο ράφι για να έχουν παρέα?<br />Να καταλήξουν στα ίδια σκουπίδια για να σαπίσουν μαζί?<br />Να περάσει κάποιος τυχαία και να τους σκορπίσει στο πάτωμα μαζί μπας και νοιώσουν ο ένας τον άλλο?<br />Δε ξέρω...<br />Από αυτή την άποψη καλύτερα που είμαι αυτή που είμαι.<br />Όποια κι αν είμαι ...<br />Κι ας αλλάζω διαδρόμους, ράφια, αξία και χρηστικότητα στα μάτια του καθενός...<br />Δε με νοιάζει. Έτσι κι αλλιώς και για μένα έχω αλλάξει ...<br />Δε ξέρω καν για ποιο λόγο θα με επέλεγα και αν..<br />Και ποιο πρέπει να' ναι το δικό μου όνειρο ως μη συσκευασμένου ανθρώπου?<br />Για να μη γίνω σκονισμένη με άρωμα παλιού χαρτιού?<br />Λυπάμαι αλλά απ΄την αρχή δεν ήξερα το λόγο που γράφω, πόσο μάλλον το συμπέρασμα.<br />Κάποιες φορές δε μπορώ να παρακολουθήσω τη ζωή.<br />Τη δική μου ζωή.<br />Την αφήνω απλά να συμβαίνει.<br />Μουδιασμένη με τσιγάρο και ποτό.<br />Γιατί έτσι κι αλλιώς,με συσκευασία ή χωρίς, με διαφορές ή όχι, με όνειρα ή με μια μουδιασμένη αναμονή...<br />Θα συμβαίνει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-1000023692479907323?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-92006711933780521192010-07-06T22:56:00.009+03:002010-07-07T00:04:45.959+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/TDOV3zcbfyI/AAAAAAAABdg/H5Qiyt1GuGk/s1600/Labyrinth_by_Entish1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/TDOV3zcbfyI/AAAAAAAABdg/H5Qiyt1GuGk/s400/Labyrinth_by_Entish1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490897156629561122" border="0" /></a><br />Σήμερα είδα τον πατέρα μου στο μετρό...<br />Ξέρω, δεν ήταν αυτός αλλά έτσι νόμιζα.<br />Σήμερα μίλησα με έναν άνθρωπο που ήξερα.<br />Τελικά τίποτα δεν ήξερα, απλά έτσι νόμιζα.<br />Κοιτάζω στον καθρέφτη μου και νομίζω πως με βλέπω..<br />Τόσο καιρό απλά νομίζω ρε πούστη μου...<br />Και επιμένω πως ξέρω..<br />Θα βάλω στο δωμάτιο κορδέλες κόκκινες και μαβί τούλι. Θα πιάσω και κανα δυο χάρτινα αστεράκια στις γωνίες και θα κάτσω από κάτω να νομίζω πως νυχτώνει για να κοιμηθώ.<br />Θα βγάλω το τέρας μέσα απ΄τη ντουλάπα μου να ξαπλώσουμε αγκαλιά. Τι σκατά το φυλάω τόσο καιρό αν δε μπορώ να το πάρω μια γαμημένη αγκαλιά?<br />Συγχαρητήρια μικρή μου, βρήκες τον πάτο πια και τώρα μπορείς να σταματήσεις να παραπονιέσαι για τις πτώσεις.<br />Να σταματήσεις να παραπονιέσαι γενικά, κούρασες και το τέρας και τα τούλια και τις κορδέλες. Όλο τον κόσμο που ράβεις χρόνια ολόκληρα με όσα νόμιζες πως ήξερες...τον κούρασες.<br />Πόσο σκούρα να' ναι η θάλασσα αυτή την ώρα? Βαθιά μέσα σε ένα ταξίδι πέρα από τον αφρό...πόσο σκοτεινή να' ναι?<br />Δε ξέρω να κολυμπάω, ποτέ δεν έμαθα και τη θάλασσα τη φοβάμαι μα πρέπει να μοιάζει με το χρώμα που έχουν οι σκέψεις μου απόψε.<br />Θέλω να βρω ένα χάπι που να με κάνει να μη σκέφτομαι, να μην έχω πονοκέφαλο και να κοιμηθώ.<br />Επίσης αν με έκανε να δω τον πατέρα μου άλλη μια φορά θα βοηθούσε.<br />Αδιέξοδο.<br />Τοίχος καλή μου λέμε...<br />'Όπισθεν και ξανά. Ξέρεις εσύ.<br />Και ..τοίχος...αδιέξοδο..και πάμε πάλι.<br />Πονάει πολύ το κεφάλι μου και νυστάζω...<br />Λαβύρινθοι με τοίχους και αδιέξοδα.<br />Θέλω νύχτα με καθαρό ουρανό, αστέρια και νυχτολούλουδο. Θέλω στρώμα στον κήπο και τριζόνια. Θέλω να είναι η αδερφή μου τεσσάρων ξανά και να την αφήσω να γελάει ώσπου να την πάρει ο ύπνος.<br />Μαγικά φίλτρα θέλω και ραβδιά που θα ακυρώσουν όλα όσα γάμησα με τα νομίσματά μου και θα μου δώσουν ανοιχτό παράθυρο και καθαρό αέρα με τη μορφή μιας δεύτερης ευκαιρίας.<br />Μιας...όγδοης ευκαιρίας?<br />Μιας γαμημένης ευκαιρίας ακόμα...<br />Και ξέρω ότι θα τα κάνω όλα αλλιώς.<br />Ναι...αυτή τη φορά νομίζω πως ξέρω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-9200671193378052119?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-50714011566924072422010-06-14T00:15:00.004+03:002010-06-14T00:51:01.876+03:00Δαίμονες μαύροι με δόντια κοφτερά ουρλιάζουν βαθιά μέσα στο δάσος μου και ένα μικρό παιδί σε μια γωνία ακίνητο σαν από μάρμαρο.<br />Ομίχλη παντού.<br />Για να είναι θολά όλα και να μη παίρνονται εύκολα οι αποφάσεις.<br />Νύχτα πάντως είναι.<br />Αυτό δε θα αλλάξει ποτέ.<br />Μήπως να ξαναγύριζα να βάλω ερωτηματικό?<br />Για αυτή την αίσθηση της σιγουριάς που σου δίνει.<br />Την πιθανότητα να αναστραφούν τα πάντα.<br />Νομίζω εκείνο το παιδί θα χρειαζόταν ένα ερωτηματικό.<br />Τώρα που δε ξέρει αν πρέπει να κλάψει ή να χαρεί.<br />Έχω την εντύπωση πως το ζωγράφιζε πιο συχνά από τους <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">ήλιους</span> και τα σπιτάκια που θα έβρισκε κανείς σε ζωγραφιές παιδιών της ηλικίας του.<br />Της ηλικίας που βλέπεις εσύ τώρα.<br />Της ηλικίας στην οποία διάλεξε να μείνει από έλλειψη σιγουριάς...<br /><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">Από</span> έλλειψη ασφάλειας.<br />Στο άκουσμα και μόνο της λέξης οι δαίμονες δαγκώνουν άντερα και δέρμα μαζί για να τους βγάλω έξω.<br />Και εγώ κάθομαι εδώ μαρμαρωμένη στη θέα ενός τεράστιου <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2">ερωτηματικού</span><br />Τι σκατά είναι αυτά που ζω μέσα στο δάσος μου?<br />Να υπάρχει άραγε μέρος μέσα του δικό μου.<br />Να το <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_3">κατοικίσω</span> χωρίς καμία μάχη. Χωρίς σταγόνα από αίμα.<br />Κανενός.<br />Να πάλι η ανάγκη της πίστης σε κάτι <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4">αβέβαιο</span><br />Γιατί αν μου <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5">πεις</span> πως το αίμα θα χυθεί ξανά και είναι βέβαιο τότε οι δαίμονες θα φάνε τα πάντα μου και το ξέρει ακόμα και εκείνο το μικρό παιδί.<br />Το ξέρει από τότε που έμαθε να ακούει και να βλέπει.<br />Και εγώ..<br />Απόψε διαλέγω να κλάψω. Όχι γιατί φοβάμαι να χαρώ.<br />Όχι πως στέγνωσα και δεν έχω άλλο.<br />Αλλά να ...είναι αυτό το κουστούμι του μικρού παιδιού που με στενεύει.<br />Είναι που οι δαίμονες μέσα μου με πνίγουν.<br />Είναι που δε μπορώ να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_6">αντικρίσω</span> άλλο ερωτηματικό.<br />Που δε θέλω αίμα πια.<br />Δε θέλω μάχες.<br />Μα είμαι στο δάσος μου ακόμα και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάς.<br />Δε φεύγει έτσι εύκολα η ομίχλη.<br /><br />Μάχη λοιπόν.<br />Και γνώμη κανενός δε ζήτησα,ούτε βοήθεια θέλω.<br />Κανείς δε θέλει θεατές την ώρα που παλεύει.<br /><br />Έτσι και εγώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-5071401156692407242?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-70453387998763640652010-05-27T21:25:00.004+03:002010-05-28T00:56:03.309+03:00..που τα αλλάζουν όλα.<br />-<br />Όταν περπατάς άδεια δωμάτια χωρίς τις γνωστές σου κρυψώνες, οι φόβοι μεγαλώνουν.<br />Όταν οι ώρες ξεχειλώνουν γεμάτες σιωπή, οι λέξεις ξεχνιούνται.<br />Όταν κοιμάσαι σε φρεσκοπλυμένα σεντόνια χωρίς μυρωδιά από δέρμα, οι σκέψεις συρρικνώνονται.<br />Ολόκληρος συρρικνώνεσαι σαν έμβρυο που του στράγγιξαν τον κόσμο του και κρύβεται μέσα στις δικές του παλάμες.<br />Και τι όνειρα μπορείς να κάνεις μέσα στις δικές σου παλάμες?<br />Χθες βράδυ σου μίλαγα μες στον ύπνο μου και ξύπνησα για να δω το δωμάτιο σε άλλο ένα σκοτάδι.<br />Κι έχω δει τόσα ως τώρα, τα πιο πολλά μέσα μου. Τα χειρότερα μέσα μου...<br />Κι όμως το χθεσινό σκοτάδι με τύλιξε πιο σφιχτά από όλα.<br />Μου πήρε τον αέρα απ΄το μυαλό μου και με άφησε να προσπαθώ να βρω το διακόπτη για λίγο φως. Για μια ανάσα...και καλά.<br />Κι ας ξέρω ότι την ανάσα που θέλω την κρατάς εσύ και πρέπει να την περιμένω.<br />Και θα την περιμένω μέσα σε τόσα κι άλλα τόσα σκοτάδια που θα'ρθουν.<br />Γιατί ως τώρα ανάσα δεν υπήρχε μέσα μου.<br />Στα χειρότερά μου..<br /><br />Έτσι λέω..<br /><br />Θυμώνω όμως με το χρόνο.<br />Που προχωράει τα πάντα και εσένα σε κρατάει.<br />Πάντα σε κρατούσε.<br />Και απόψε.<br />Πως λες να' ναι η νύχτα μου απόψε που θέλω τόσο να σε δω?<br />Ξέρω..<br />Σκοτάδι, θέλω, δε μπορώ, κρύβομαι, περιμένω.<br />Λεξούλες μάτια μου ..<br />Απλές κούφιες λεξούλες.<br />Που μπαίνει μέσα τους ο χρόνος και τις φουσκώνει και γίνονται τεράστια μπαλόνια που αν σκάσουν θα καώ νομίζω.<br />Και δε καταλαβαίνεις πόσο μικρός είσαι μέχρι να δεις στο δρόμο σου κάτι πραγματικά μεγάλο.<br />Και δε ξέρεις πόσο μπορείς να τεντώσεις τη ψυχή σου μέχρι να σε προκαλέσει κάτι πραγματικά μικρό.<br /><br />Τι λέω...<br /><br />Σιχαίνομαι τη νύχτα απόψε. Σιχαίνομαι το μαύρο μου που βρήκε τοίχο πάλι και στάζει πάνω του όπως ξέρει καλά να κάνει.<br />Σιχαίνομαι το πρέπει που έχει το αύριό μου.<br />Τους φόβους και τις σκέψεις μου.<br />Το "μου'' δίπλα σε όλες αυτές τις λέξεις.<br />Χρόνος Μου, βήμα Μου, βλέμμα Μου, δρόμος Μου, άκρη Μου.<br />Νύχτα Μου γαμημένη.<br />ΚΑΛΗΜΟΥΝΥΧΤΑ ΓΑΜΗΜΕΝΗ.<br /><br />Δε θα αφήσω καμιά λέξη στη νύχτα μας όταν σε δω.<br />Δε θα αφήσω καμιά νύχτα στις λέξεις μας όταν είσαι εδώ.<br />Μόνο να νικήσω το χρόνο.<br />Μόνο να τελειώσουν οι νύχτες Μου..<br /><br />Μόνο να ανάψω το φως λίγες φορές ακόμα....<br />Να πάρω μια ανάσα...<br /><br />Λέω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7045338799876364065?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-47201446827256110662010-05-22T03:18:00.004+03:002010-05-22T03:46:08.283+03:00Θα΄θελα να' χα τώρα τρεις ευχές.<br />Και θα΄σουν μια από αυτές.<br />Τρεις ευκαιρίες θα΄θελα να΄ταν όλη η ζωή μου και να τα κατάφερνα επιτέλους έστω και στην τρίτη.<br />Να καταλάβαινα θα ήθελα.<br />Να προλάβαινα.<br />Να έφερνα πίσω το χρόνο και να ρωτούσα άσπρα πρόσωπα για το δρόμο που πρέπει να πάρω.<br />Να μη φοβάμαι,να μη λυπάμαι, να μην αδικώ...<br />Τρεις μέρες και τρεις ευχές.<br />Τρεις άνθρωποι.<br />Χίλιες ερωτήσεις.<br />Πόσο ψηλά μπορώ να φτάσω?<br />Πόσο χαμηλά μπορεί να με φτάσει ο χρόνος?<br />Πόσο εύκολο είναι να μείνω εδώ και να μη χάσω τίποτα?<br />Αναρωτιέται κανείς ποτέ γιατί είναι ευτυχισμένος?<br />Ζηλεύει κανείς ποτέ τη λύπη άλλων?<br />Γελάει κανείς ποτέ χωρίς να φοβάται τη σιωπή που τον περιμένει?<br />Πόσο μόνη της είναι η σιωπή όταν τη θάβεις?<br />Πόσο μόνος είναι κανείς όταν θάβεται μέσα στη σιωπή?<br />Πότε θα με μάθω?<br />Πότε θα μάθω να με παίρνω αγκαλιά?<br />Να μη με μαλώνω?<br />Να μη περιμένω και να μη ζητάω?<br /><br />Ευχές και μαλακίες.<br />Αν και ίσως και ποτέ...<br />Και νύχτα που είναι κρύα μες στο καλοκαίρι.<br />Και ένα χέρι στην πλάτη μου και κανείς γύρω.<br />Και φαντασιώσεις και ντροπή και αποφάσεις που δεν πάρθηκαν και εύχονται να είχαν τρεις ευκαιρίες για να σωθούν.<br />Και γαμημένη μνήμη που επιλέγει ότι γουστάρει.<br />Και μια συγνώμη.<br />Μια συγνώμη για το χέρι στην πλάτη μου. Για το πρόσωπο που άσπρισε και δεν έχω καμία ευκαιρία να το δω να γελάει.<br />Για τη νύχτα μου και το κρύο.<br />Για ότι έχει μείνει από εμένα στο παρελθόν.<br /><br />Μια αγκαλιά θέλω.<br />Θα σβήσω το φως και θα΄ρθω να με πάρεις αγκαλιά.<br />Αυτό θα κάνω.<br />Κι ας μην έχω καμιά ευχή και καμιά ευκαιρία για τις καρφίτσες μέσα μου.<br />Θα σε πάρω αγκαλιά ώσπου να στεγνώσουν οι μικρές τρυπίτσες τους και θα κοιμηθώ έναν ύπνο χωρίς όνειρα.<br />Χωρίς τίποτα.<br />Αλλά μαζί σου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-4720144682725611066?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-17013006812541862752010-05-11T11:21:00.004+03:002010-05-11T13:34:44.809+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S-kaVdUZc2I/AAAAAAAABdY/QkoVcGgC6io/s1600/crazy-white-640_0.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S-kaVdUZc2I/AAAAAAAABdY/QkoVcGgC6io/s400/crazy-white-640_0.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5469932178367935330" border="0" /></a><br /><br />Κούτες και σακούλες και φούσκες και σκόνη και μπίχλα και κρύο και μια ησυχία που μου έχει σπάσει τα νεύρα.<br />Έχει τεντώσει την υπομονή μου στο όριο.<br />Να τελειώνει όλο αυτό.<br />Να τελειώνει πια.<br />Αρκετά ρε, αλήθεια.<br />Πιάστηκα και δε μπορώ να γυρίσω το κεφάλι μου πάνω στις σακούλες που κοιμάμαι.<br />Κρύωσα και μέσα σε όλα έβγαλα ΚΑΙ το μικρό μου δαχτυλάκι....ΞΑΝΑ!!!<br />Ασιχτήρ δηλαδή λέμε!<br />Δεν το'χω. Δεν την έχω τη μετακόμιση πούστη μου. Επιπλωμένο έπρεπε να το΄χα νοικιάσει να πάρω τα ρούχα και τα βρακιά μου και να φύγω..<br />Τριάντα κούτες θα κουβάλαγα θα μου πεις και τότε. Για να μην υπολογίσω παπούτσια και αξεσουάρ.<br />Γυναίκες σου λέω παιδί μου.<br />Χάθηκε να γεννιόμουν άντρας? Χάθηκε?<br />Τρία παντελόνια, πέντε μπλούζες και δέκα σώβρακα μετακόμιση. Τζάμι!<br />Άσε και το άλλο. Δε γινόταν να' ρθει η ώρα μου το Γενάρη? Που είχε και το κρυουλάκι να τυλιχτώ στο πάπλωμα να είμαι μια κυρία. Τώρα με την κωλοζέστη όλη μέρα και το κρύο τη νύχτα σκέβρωσα. Πετσικάρισα...Πάει... Έχω και κάποια χρόνια πάνω μου το λουλούδι...<br />Τι να κάνουμε τώρα?<br />Διλήμματα, διαλείμματα, διαλύματα, πασαλείματα και ένα κάρο χρήματα σε delivery(τώρα που το θυμήθηκα) μιας και δε μπορώ να μαγειρέψω πάνω απ΄τη φούσκα. Βέβαιαααααα, ξέχασα να στο πω αυτό!!! Μου' χει φύγει ο τάκος στο σουβλάκι και τη σαλάτα. Είμαι και εύκολος άνθρωπος στο φαΐ, να μη στα λέω θα τα έχεις καταλάβει ως τώρα...Ε χέστα!<br />ΧΕΣΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ<br />Και το απόγευμα έρχονται να πάρουν τα πράγματα, με εμένα να στέκομαι λες και έχω καταπιεί τάβλα από αριστερά, με το κομμουνιστικό μου πιάσιμο, να κουτσαίνω με πρησμένο δαχτυλάκι και να είμαι και στραβή κι ανάποδη λόγω...dna!<br />Γι' αυτό σου λέω, να τελειώσει θέλω και είμαι σίγουρη πως το θες και εσύ και οι μεταφορείς και η μάνα μου και όλο μου το σόι. Μπας και το βουλώσω....επιτέλους!<br />Ας αφήσουμε τα όνειρα όμως γιατί έχω να σκεφτώ τι χάπι θα πάρω για τον πόνο, που θα κοιμηθώ απόψε και τι θα παραγγείλω για φαΐ<br />ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧ!<br /><br />Γκρίνιαααααααααααααααα μου, σαν την αγάπη είσαι τόσο δύνατηηηηηηηηηηηη<br />Μίλα μουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ...<br />ΠΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-1701300681254186275?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-24703814075768789002010-05-06T22:40:00.004+03:002010-05-06T23:13:29.667+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S-MhvqIFWSI/AAAAAAAABdQ/fEJ3f3WjNcM/s1600/bloddy_hand_by_Yamis_Girl.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 356px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S-MhvqIFWSI/AAAAAAAABdQ/fEJ3f3WjNcM/s400/bloddy_hand_by_Yamis_Girl.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5468251475203676450" border="0" /></a><br /><br />Με έμαθα να ξυπνάω μες στο χειρότερό μου εφιάλτη.<br />Να παίρνω ανάσες βαθιές να καταλάβω ότι ζω και να ηρεμήσω.<br />Χίλιες νύχτες μου πήρε αλλά μου το'μαθα πια...<br /><br />Τώρα που τα κατάφερα όμως ρε μάνα...<br /><br />Γύρω μου με αποφάσεις μιας στιγμής κόβονται ολόκληρες ζωές, με ψέμματα μιας ζωής βαφτίζονται οι ημέρες νύχτα.<br />Φοβάμαι το ξημέρωμα, τι θα έρθει να αντικρίσω.<br />Ντρέπομαι για τον τρόμο μου και με κάθε ανάσα μου γίνεται δυσκολότερο το να ζήσω.<br /><br />Και νόμιζα πως οι εφιάλτες τέλειωσαν.<br />Νόμιζα πως τα'χα καταφέρει..<br />Αλλά...<br />Και τώρα τι?<br />Το κόσμο γύρω μου πως θα τον ηρεμήσω?<br /><br />Πες μου ρε μάνα...από όλο αυτό γίνεται να ξυπνήσω?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-2470381407576878900?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-31938538839590737982010-05-06T09:23:00.007+03:002010-05-06T10:24:59.770+03:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S-JsFYbR4ZI/AAAAAAAABdI/uma-TFFYCHs/s1600/Red_Flower_by_Jez92.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S-JsFYbR4ZI/AAAAAAAABdI/uma-TFFYCHs/s400/Red_Flower_by_Jez92.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5468051737293218194" border="0" /></a> <br />Θέλω να σου πω τόσα πολλά.<br />Χωρίς να σκέφτομαι.<br /></div><div style="text-align: center;">Θέλω να με μάθεις για να καταλάβεις.<br />Να μη σκέφτεσαι.<br />Θα με αφήσεις?<br />Θέλω να μη βλέπω αράχνες στον καθρέφτη μου και να πάψω να κλειδώνω πριν κοιμηθώ.<br />Θέλω να περπατήσω μόνη μου και να'ρθω να στο πω.<br />Θέλω όταν πέσω ξανά, να είσαι εκεί.<br />Θα με κρατήσεις?<br />Θέλω να ζωγραφίσω μέσα σου βαθιά ένα τεράστιο χαμόγελο, να μη το σβήνει τίποτα.<br />Να σου ράψω μια μεγάλη αγκαλιά να τη φοράς ότι καιρό και να' χει.<br />Να γλείψω τις πληγές σου και να τις βλέπω να γίνονται καλά.<br />Να ανάψω φωτιά τη νύχτα στο σεντόνι μας και να κάψω όλα μας τα σημάδια.<br />Θέλεις?<br />Να αλλάξω τις μυρωδιές που ξέρεις. Τις γεύσεις που έμαθες και τα χρώματα που είδες.<br />Να σε βλέπω να κοιμάσαι δίπλα μου τα βράδια και να σου ψιθυρίζω όσα δεν έχω πει ποτέ μου σε κανέναν.<br />Θέλω να γίνεις ο κανένας μου.<br />Εκείνος ο κανένας που ονειρευόμουν ότι δε θα' ρθει ποτέ.<br />Αυτός που ήξερα καλά τι θα του δώσω και πόσο θα τον ερωτευθώ.<br />Εκείνος που θα με έπαιρνε μακριά από τον εαυτό μου και θα με κράταγε να χτίσω το μέσα μου καινούργιο και γερό.<br />Να μου μάθεις να μιλάω θέλω. Ξανά απ΄την αρχή.<br />Σαν να ήμουν μικρό παιδί.<br />Να δω πως ο κανένας μπορεί να γίνει ο ένας μου.<br />Ο ένας μου που θα με κάνει να κλείνω τα μάτια και μη βλέπω μαύρο, ούτε γκρίζο.<br />Να κλείνω τα μάτια και να ονειρεύομαι μαζί του...<br />Κόκκινο<br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Μόνο αυτό θέλω....</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-3193853883959073798?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-52714306498811998352010-04-27T00:41:00.002+03:002010-04-27T01:27:39.381+03:00Πόσο μου αρέσει η αλήθεια.<br />Να μη τη ψάχνω. Να μου τη λες.<br />Να γελάω.<br />Να αλλάζω.<br />Να βλέπω τον όμορφο εαυτό μου κάθε μέρα και πιο πολύ.<br />Να φτιάχνω τον καφέ το πρωί.<br />Να κάνω μπάνιο γεμίζοντας τη μπανιέρα με νερό.<br />Να καπνίζω στο μπαλκόνι και να γελάω.<br />Να έχουν όλα χρώμα και γεύση ξανά.<br />Να μην είμαι σκιά.<br /><br />Πόσο μου αρέσουν οι ευκαιρίες.<br />Αυτές που σου χτυπάνε νύχτα το κουδούνι και χαμογελούν.<br />Αυτές που όταν κοιμούνται ήρεμα νιώθεις κομμάτι τους.<br />Αυτές που τα καταφέρνουν μόνες τους τόσο καλά που αν δεν τις έβλεπες θα έχανες τα πάντα.<br />Που είναι ζωή κρυμμένη πίσω από φόβους.<br /><br />Μου αρέσουν τα χάρτινα όπλα και οι ψεύτικες μάχες. Γιατί χόρτασα και δεν τις θέλω πια.<br />Μου αρέσουν οι πληγές που άφησαν σημάδια για να ξέρω να τα αναζητώ.<br />Για να με αναγνωρίζουν.<br />Μου αρέσουν οι ημέρες που είμαι μόνη μου γιατί βρίσκω τους λόγους που σιχαίνομαι τη μοναξιά.<br />Μου αρέσουν οι νύχτες γιατί ονειρεύομαι όσα θέλω και λείπουν.<br /><br />Μου αρέσει η φωνή σου και η μυρωδιά στο λαιμό σου.<br />Μου αρέσουν τα δάχτυλά σου και το δέρμα σου.<br />Οι διαφορετικές γκριμάτσες μιας ημέρας και οι κινήσεις στο σώμα σου τις νύχτες.<br />Μου αρέσουν οι λέξεις που κρύβουν φιλιά και τα αγγίγματα που κρύβουν επιθυμίες.<br /><br />Και εσύ.<br />Μετά από όλα αυτά και για όλα αυτά...<br /><br />Μου αρέσεις εσύ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-5271430649881199835?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-51857959013674061312010-04-26T13:44:00.005+03:002010-04-26T14:42:32.840+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S9V10UNJDoI/AAAAAAAABdA/Z8DIAnbuKK4/s1600/132519-pink_cloud.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 245px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S9V10UNJDoI/AAAAAAAABdA/Z8DIAnbuKK4/s400/132519-pink_cloud.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5464403264521440898" border="0" /></a><br />Κώλωσα...<br />Μου έφτασε η λέξη ως τη γλώσσα και μετά πνίγηκα.<br />Με έπιασε βήχας και δάκρυσα και τίποτα δεν είπα.<br />Έτσι τα καταφέρνω πάντα.<br />Είναι η στιγμή που λυγίζει ο τσαμπουκάς μου.<br />Η στιγμή που θέλω να εξαφανιστώ γιατί κάποιος με στεναχώρησε τρελά.<br />Μέχρι τώρα...<br />Μέχρι την τελευταία φορά που μιλήσαμε.<br />Άκουσα μια πρόταση και πνίγηκα.<br />Βήχας δεν ακούστηκε και το έκρυψα το δάκρυ...<br />Και το πιο παράξενο απ' όλα?<br />Ήθελα να μείνω σε αυτή τη στιγμή μέχρι το τέλος μου.<br /><br />Κώλωσα που λες...ξανά!<br />Πνίγηκα από ένα τρελό σύννεφο βγαλμένο από τις σελίδες μιας Super Κατερίνας του παρελθόντος, τίγκα στο αστεράκι και τη ροζ γυαλάδα....<br />Η δική μου κιτς στιγμή απίστευτης ευτυχίας...<br />Γαμάτο δεν είναι να πνίγεσαι από κάτι άλλο για αλλαγή?<br />Ζάχαρη πολύ που μου καίει τα μάτια.<br />Ζέστη πολύ που με κάνει να ανατριχιάζω.<br />Εικόνες που με φτιάχνουν από την αρχή ξανά.<br />Και ένα άρωμα που διέλυσε όλες μου τις αναστολές και γέννησε χίλια θέλω και μπορώ.<br /><br />Είμαι 33.<br />Ναι...<br />Και?<br />Δε ξέρεις πόσο χέστηκα...<br />Δε ξέρεις πόσο χέστηκα για όλα και πόσο περίμενα αυτή τη στιγμή...<br />Τη στιγμή που το ροζ μου σύννεφο βρέχει μέλια και κολλάνε όλα όσα τρέχουν να με πιάσουν.<br />Και εγώ κάθομαι από κάτω του γυμνή και κάνω μπάνιο στο μέλι και το τρώω, και το αλείφω στα μαλλιά μου και στο δέρμα μου..<br />Πόσο τρελό και κιτς και χαζό και αστείο και ...<br />"33χρονη εθεάθη να λούζεται κάτω από ροζ αγνώστου ταυτότητος σύννεφο που φήμες λένε πως έσταζε μέλι........."<br /><br />χαχαχχαχαααααααααααααα<br /><br />Και να φανταστείς ότι πάντα διάβαζα Μπλεκ!<br />Ε ρε τι έχανα..........................................<br /><br />:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-5185795901367406131?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-14817024842356171402010-04-22T23:19:00.004+03:002010-04-23T00:03:14.277+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S9C4cWZ4fgI/AAAAAAAABc4/ZSgeStRyzrs/s1600/Sea_by_complejo.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 299px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S9C4cWZ4fgI/AAAAAAAABc4/ZSgeStRyzrs/s400/Sea_by_complejo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463069145190399490" border="0" /></a><br />Απόψε θα βάλω ένα τζιν και ένα μπλουζάκι, το πράσινο μπουφάν μου που είναι ζεστό και θα βρεθώ στον Πειραιά.<br />Θα μπω σε ένα πλοίο για Ρέθυμνο να ταξιδέψω όλη νύχτα.<br />Αυτό θέλω...για να ηρεμήσει το μυαλό μου.<br />Θα ανέβω στο κατάστρωμα και ενώ κοιμούνται όλοι θα πάρω μια άσπρη καρέκλα γεμάτη αρμύρα και θα κάτσω κόντρα στον άνεμο να κοιτάω τη θάλασσα.<br />Τη νύχτα και τη θάλασσα. Λίγα άστρα και λίγος αφρός.<br />Μαύρο και λίγο άσπρο μέσα του..έτσι για την ελπίδα, για την ομορφιά, για παρέα...<br />Θα αδειάσω ότι έχω μέσα μου θαμμένο τόσα χρόνια και θα υποσχεθώ στη θάλασσα πως στο επόμενο ταξίδι θα της φέρω νέες σκέψεις. Αληθινές, κόκκινες, ζωντανές, ήρεμες..<br />Θα την παρακαλέσω να μου πάρει αυτές που έχω και..εγώ θα της φέρω άλλες.<br />Μόνο να μου πάρει αυτές.<br />Θα καπνίσω τσιγάρα πολλά και όλα θα έχουν γεύση καλοκαιριού.<br />Τα μαλλιά μου θα μπερδευτούν και θα κολλάνε και τα πάντα γύρω θα γυαλίζουν. Έτσι είναι τα χρώματα όταν ταξιδεύεις ..γυαλιστερά κι ας είναι νύχτα.<br />Θα περάσουν οι ώρες γρήγορα και όταν φτάσω στο λιμάνι θα κατέβω τρέχοντας.<br />Θα περπατήσω ως την άλλη άκρη πάνω στα τσιμεντένια δόντια που κόβουν τα κύματα. Πάντα πήγαινα εκεί.<br />Θα κάτσω σε ένα από αυτά, θα βάλω την αγαπημένη μου μουσική να παίζει και θα μιλήσω όπως έκανα και τότε.<br />Στη θάλασσα το ξημέρωμα.<br />Στα χρώματα που θα την ενώνουν με τον ουρανό. Στο άσπρο που θα μεγαλώνει και στο μαύρο που σιγά σιγά θα υποχωρεί γιατί είναι η σειρά του. Γιατί έτσι είναι με όλα. Όταν έρθει η σειρά τους εξαφανίζονται..<br />Και κάποιος κάθεται σε μια γωνιά και παρακολουθεί..<br />Θα μιλήσω με στίχους και ποιήματα, με κομμάτια από παλιά βιβλία που έχω διαβάσει, με ένα όνειρο που είχε ο πατέρας μου να φτιάξει κάποτε ένα καϊκάκι.. Το είχε ζωγραφίσει χίλιες φορές αλλά δεν πρόλαβε να φτιάξει τίποτα.<br />Με ένα όνειρο που έχω εγώ να φτιάξω τη ζωή μου. Δε ξέρω να ζωγραφίζω καλά αλλά ελπίζω να προλάβω να τη φτιάξω για να τη βλέπει ο πατέρας μου και να χαίρεται που ταξίδεψα χωρίς το καΐκι του.<br />Θα ψάξω το κινητό μου να διαβάσω ένα μήνυμα και θα σφίξω τα χέρια μου μεταξύ τους να ζεσταθούν.<br /><br />Όταν θα είναι μέρα πια...θα γυρίσω στο παλιό λιμάνι.<br />Θα πάω στο αγαπημένο μου καφέ για έναν ελληνικό και θα ανοίξω το τετράδιό μου να γράψω.<br />Έτσι κάνω πάντα στο αγαπημένο μου καφέ. Είναι μυστική συμφωνία για το πρώτο μας ραντεβού κάθε φορά...<br /><br />Ύστερα γεμάτη με όλα και άδεια απ'οσα με έφεραν ως εδώ...θα περπατήσω πίσω στην άκρη του ονείρου μου και πριν βγω θα σκεφτώ πως... θέλω ένα καλοκαίρι να σε πάω να με γνωρίσεις όπως με ξέρει το νησί μου.<br /><br />Για απόψε θα ταξιδέψω μόνη μου...να δω το μαύρο να εξαφανίζεται.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-1481702484235617140?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-45896718125324109732010-04-20T14:29:00.006+03:002010-04-20T17:56:30.738+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S82VBeUQUJI/AAAAAAAABcw/SG9F-Boe4JA/s1600/Pissed_Off_Mom.png"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S82VBeUQUJI/AAAAAAAABcw/SG9F-Boe4JA/s400/Pissed_Off_Mom.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462185775620706450" border="0" /></a><br /><br />Είμαι γκρινιάρα.<br />Μπορώ να το τραβήξω όμως.<br />Ναι!<br />Μπορώ να το φτάσω εκεί που δε παίρνει και να γίνω τόσο μα τόσο γκρινιάρααααααααααα....εκνευριστικά πολύ λέμε!<br />Και σήμερα το νιώθω..έρχεται!<br />Θέλω να τα διαλύσω όλα, να τσακωθώ ακόμα και με τους συνδετήρες στο γραφείο, να γυρίσω τη μούρη μου επιδεικτικά και να φύγω!<br />Να εξαφανιστώ θέλω!<br />Γαμώ τα θαυμαστικά γαμώ!<br />Γαμώ τις τελείες και τα πάντα γαμώ σήμερα!<br />Και χθες μη φανταστείς ....και αύριο σίγουρα...<br />Είναι οι μέρες τέτοιες.<br />Είναι οι τελευταίες παράξενες κωλομέρες. Που δε ξέρω πόσες είναι για να εντοπίσω και κατά πόσο είναι τελευταίες ή περίπου τελευταίες.<br />Είναι που πρέπει να μαζέψω ένα σπίτι σε κούτες.<br />Είναι που ψυχοπλακώνομαι όταν βλέπω ασυμμάζευτο το σπίτι...πόσο μάλλον αν έχει κούτες παντού! (Δε θέλω κανένα σχόλιο σε αυτό...ξέρω και μόνη μου τι είναι και τι δεν είναι φυσιολογικό αλλά θα με αναλύσετε σε άλλο ποστ...σε αυτό μιλάω εγώ και δεν ακούω όχι!)<br />Είναι που βρέχει και όταν δε βρέχει έχει συννεφιά και ζέστη.<br />Είναι που μου τη σπάει η βροχή...ΚΑΙ η ζέστη!<br />Είναι που έχω μαζέψει καιρό μέσα μου νεύρα για όλους και να...τελευταίες μέρες δε κάνει να τα αφήσω μέσα μου!<br />Είναι που θέλω να είμαι αλλού τόσο πολύ που δε περνάνε οι γαμοτελευταίες μέρες.<br />Ε!!!!<br />Είναι που δε θέλω και πολύ...<br />Καταλαβαίνεις!<br />Γι'αυτό σου λέω...<br />Χέστα.........φέρε μου συνδετήρες να τσακωθώ, φέρε μου ποστ ιτ και ημερολόγια να τη πληρώσουν γιατί πάλι εφιάλτες θα βλέπω το βράδυ και δε θα ξέρω γιατί.<br />Που ξέρω δηλαδή...πολύ καλά!<br /><br />...................<br /><br /><br />Βασικά για να λέμε την πάσα αλήθεια.....μια αγκαλιά θέλω να σβήσουν όλα και να... είναι τελευταίες μέρες που δεν την έχω ε?<br />Ναι....ναι....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-4589671812532410973?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-5780078890179086272010-04-18T23:04:00.005+03:002010-04-19T00:04:12.179+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S8tvwaehYqI/AAAAAAAABco/f-RA5i6Veto/s1600/Frozen_love_by_Mironor.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 188px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S8tvwaehYqI/AAAAAAAABco/f-RA5i6Veto/s400/Frozen_love_by_Mironor.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461581850648601250" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Μικρή την κυνήγησαν πριν καν προλάβει να μάθει να τρέχει.<br />Την έκαναν να σωπάσει πριν καν μάθει να μιλάει.<br />Έχει ένα σημάδι στο δεξιό πλευρό.<br />Το σημάδι που επιβεβαιώνει τη σιωπή της.<br />Τότε τη γνώρισε πρώτη φορά.<br />Και πολλές πολλές φορές μετά...<br />Έμαθε να σωπαίνει ξανά και ξανά.<br /></div><div style="text-align: center;">Για να μη ξεχάσει ποτέ.<br /></div><div style="text-align: center;">Και δεν ξεχνάει.Τίποτα.Από τότε.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Βγήκε στη μικρή της αυλή.</span><br /><br />Η νύχτα είναι θυμωμένη απόψε.<br />Φυσάει και τα δάχτυλα ίσα που κρατάνε το τσιγάρο .<br />Θέλει να κάτσει έξω όμως, δε θέλει να μπει στο σπίτι.<br />Δε θέλει να κοιμηθεί ..έτσι.<br />Κάθεται ήρεμη στην καρέκλα της και αναρωτιέται...πόσο ωραία είναι να μην είσαι μόνος.<br />Πόσο δεν της λείπει ο θυμός όταν χάνεται.<br />Πόσο της λείπει αυτός που μπορεί και τον νικάει.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Τελικά...</span><br /><br />Τη στιγμή που σταματάς να τρέχεις νιώθεις ....παράξενος.<br />Νιώθεις φοβισμένος, απροστάτευτος και γυμνός.<br />'Η απλά τότε καταλαβαίνεις πως ποτέ δεν είχες όπλα.<br />Πως ποτέ δε πολέμησες σημάδια και σιωπές.<br />Τα άφηνες πίσω μόνο κάνοντας αυτό που ξέρεις και θυμάσαι.<br />Αυτό που δε ξεχνάς ποτέ ...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Σήκωσε το τηλέφωνο.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;"></span><span style="font-style: italic;">"-Ακούς? Θέλω ζεστασιά απόψε.</span><br /><span style="font-style: italic;">Θέλω δάχτυλα που θα καλύψουν το σημάδι στο δεξί πλευρό.</span><br /><span style="font-style: italic;">Ανάσα που θα γίνει σιγά σιγά το μόνο πράγμα που θυμάμαι.</span><br /><span style="font-style: italic;">Το μόνο πράγμα απ΄το οποίο δε χρειάζεται να τρέξω μακριά...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Να κοιμηθώ χαμογελαστή θέλω...</span><br /><span style="font-style: italic;">Γιατί γίνεται και...το θυμάμαι!</span>"<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-578007889017908627?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-71860824709475945392010-04-15T12:56:00.005+03:002010-04-16T12:14:37.744+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S8bmXDkB__I/AAAAAAAABcg/6TZIUO_P0r8/s1600/%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S8bmXDkB__I/AAAAAAAABcg/6TZIUO_P0r8/s400/%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5460304882001117170" border="0" /></a><br />Και είναι γνωστό ότι όταν αγχώνομαι κάνω τα πάντα σκατά!<br />Πρέπει να πακετάρω, να τυλίξω, να δέσω, να λύσω, να ομαδοποιήσω, να σηκώσω, να μεταφέρω, να...να..ναααααααααααααααααααααα<br />Να ρε!<br />Χέστε με!<br />Δε μπορώ ένα τόσο δα κοριτσάκι (..περίπου) να τα κάνω όλα αυτά.<br />Μπορώ δηλαδή και θα τα κάνω αλλά ΟΧΙ ΧΩΡΙΣ ΑΓΧΟΣ!!!!<br />ΠΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ!!!!<br />Πόσοι έχετε κάνει μετακόμιση?<br />Πείτε μου ότι σας κατεβαίνει από το πως να μεταφέρω το ψυγείο μέχρι το πως να τυλίξω τα μαχαιροπίρουνα! Θα σας ακούσω λέμε γιατί το κεφάλι μου έχει γίνει κουρκούτι και ενώ πρέπει να πάρω μπρος κάθομαι σε ένα καναπέ και κοιτάω τον απέναντι τοίχο.<br />Χθες τον κοίταγα κανα τρίωρο.<br />Δεν έγινε τίποτα μαγικό ...απλά νύσταξα και πήγα για ύπνο!<br />Γι αυτό σας λέω...........ΔΩΣΤΕ ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΛΕΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!<br />:P<br />ΥΓ. Παρόλα αυτά ....ΦΕΥΓΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!!!!<br />ΟΛΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7186082470947594539?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-47006356345972698132010-04-13T12:00:00.001+03:002010-04-13T23:39:13.762+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S8TV7feAghI/AAAAAAAABcY/NuRbzn0X1f8/s1600/holding-hands-love-passion-1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 301px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S8TV7feAghI/AAAAAAAABcY/NuRbzn0X1f8/s400/holding-hands-love-passion-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459723866316243474" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;">Δώδεκα η ώρα λένε βγαίνουν τα φαντάσματα.<br />Πότε όμως?<br />Ποια μέρα?<br />Χθες.<br />Τα δικά μου.<br />Γέμισαν το μυαλό μου με τους ήχους απ΄τις αλυσίδες τους και σταμάτησα να ακούω.<br />Περπατούσαν μέσα στα μάτια μου και σταμάτησα να βλέπω.<br />Με φόβισαν και έβγαλα νύχια και μαζεύτηκα.<br /><br />Είμαι 33 και φοβάμαι ΑΥΤΑ τα φαντάσματα... γελοίο δεν είναι?<br />Είναι 33 κι ακόμα με κυνηγάνε.<br /><br />Σήμερα που γύρισα σπίτι έβαλα τη σκιά μου να κοιμηθεί στον καναπέ και έκατσα και της μιλούσα για να μη νιώσω μόνη μου.<br />Για να μη κάνω το ρολόι μου να χτυπήσει Δώδεκα.<br />Να μη βγουν.<br /><br />Διάβασα κάπου αυτά που θέλω να σου πω.<br />Θα καταλάβεις.<br />Όπως καταλαβαίνω τώρα πια και εγώ πως είναι όλα μέσα μου φαντάσματα.<br />Δικά μου. Παλιά και σκονισμένα.<br />Υπομονή μέχρι να ξαναπάει Δώδεκα.<br />Τότε ...πρόλαβε με...πάρε με αγκαλιά</span><span style="font-size:100%;"> και εγώ θα τα παλέψω.<br /><br />Άκου...<br /><span style="color: rgb(255, 255, 204); font-style: italic;">"(…) Έτσι θα είμαι.<br />Άνθρωπος, όπως με θες.<br />Ενήλικος.<br />Να μου λες πως όλα τα μπορώ και να μην είναι λάγνο ψέμα. Μια μικρή Ινδία μέσα στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Τυλιγμένη στο λευκό σεντόνι μου, οκλαδόν στο χαλάκι μου. Θα κάτσω εκεί. Να διαλογιστώ. Να αγαπήσω δίκαια.<br />Να πεινάσω.<br />Μέχρι να φύγουν οι Άγγλοι. Μέχρι να φύγουν οι δαίμονες. Με μια λευκή σημαία.<br />Με λίγες σκέψεις παραπάνω. Παγιωμένες.</span><span style="color: rgb(255, 255, 204); font-style: italic;"><br />Αν είσαι πραγματικά δυνατός, τίποτα δεν έχω να φοβηθώ.<br />Αν είσαι πραγματικά εδώ και είμαι και εγώ δυνατή, δίκιο έχεις, όλα τα μπορώ...<br /></span></span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 204);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">Σαββατογενημένη</span></span><span style="color: rgb(255, 255, 204); font-style: italic;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(204, 255, 255);"><span style="color: rgb(204, 255, 255);"> -Μ.Κάραλη</span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-4700635634597269813?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-76037015811870632902010-04-12T09:07:00.007+03:002010-04-12T10:05:27.698+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S8K43_7_ebI/AAAAAAAABcQ/vV7SL4uQNsY/s1600/first-kiss_18.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 286px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S8K43_7_ebI/AAAAAAAABcQ/vV7SL4uQNsY/s400/first-kiss_18.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459128970521835954" border="0" /></a><br /><br />Για λίγο...<br /><br />Θα αποφασίσω να μην ακούω ένα τραγούδι όταν βυθίζομαι μόνη σε νερό.<br />Θα θυμίζουν τα σεντόνια μου, το βράδυ, ένα χορό.<br /><br />Θα χάνομαι όταν βλέπω τον ουρανό απ'το μπαλκόνι μου.<br />Θα χαμογελάς όταν βλέπεις τον καπνό σου να καταφέρνει να γεμίσει ένα δωμάτιο.<br /><br />Θα γίνουν ρίζες κάποια κλαδιά σου μέσα μου.<br />Θα σου αφήσουν μικρά σημάδια τα δικά μου.<br /><br />Κι ύστερα πάλι...<br /><br />Θα σου ψιθυρίζω στο αυτί τη νύχτα.<br />Θα με αγκαλιάζεις για να κοιμηθώ.<br /><br />Θα γελάς όταν τρομάζω.<br />Θα κρατάω το γέλιο σου μέσα μου για αυτά που με τρομάζουν πραγματικά.<br /><br />Η μέρα θα ξεκινάει με ένα φιλί.<br />Η νύχτα θα γεμίζει με ανάσες.<br /><br />Ώσπου...<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Ο φόβος δεν θα αφήσει ξανά γυμνούς πολεμιστές.</span><br /><br />Θα γίνουμε ζωγραφιές ο ένας του άλλου.<br />Στο σώμα και στο μυαλό.<br /><br />Αυτές που φτιάξαμε ο ένας για τον άλλο.<br />Αυτές που χαράξαμε τελικά ο ένας μέσα στον άλλο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7603701581187063290?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-9178317614889423852010-03-29T22:23:00.004+03:002010-03-29T23:16:04.883+03:00Μπερδεμένα πράγματα..<br />Έφτιαξα μακαρόνια χθες και τα κοιτάω και βλέπω σχοινιά κομμένα που δε πρόκειται να γίνουν ποτέ ξανά σχοινιά.<br />Σαν μέσα στο μυαλό μου.<br />Πως έγινα αυτό που είμαι σήμερα ρε ξέρεις?<br />Με πήρε τηλέφωνο η μαμά μου και μου είπε.<br />Αμέ...<br />Και με έκανε να στριφογυρίζω μέσα μου βρίζοντας και να κοπανιέμαι στη σκιά μου πάλι.<br />Δυο συμπεράσματα κοφτά και ένα καληνύχτα.<br />Γαμημένα τηλέφωνα το έχω ξαναπεί.<br />Πως γέμισε η σελίδα αριστερά μου και κάθομαι μόνη μου δεξιά, στη μπλε γραμμή μου πάνω βλέποντας όλα αυτά τα γραμματάκια να γελάνε μεταξύ τους, να φτιάχνουν αρχές και συνέχειες και κανένα τέλος?<br />Μπράβο σας ρε..<br />Τι άλλο να πω.<br />Χαίρομαι για κάθε ένα από εσάς και όμως κάπου μέσα μου λυπάμαι.<br />Εγωιστικά και πικρόχολα, λυπάμαι.<br />Κάποιο σχοινί δε κόπηκε ακόμα μάλλον.<br />Έτσι με φτιάξανε λέει. Μπορεί και να κοπεί λέει..<br />Υπάρχουν πιθανότητες.<br />Να μια ωραία λέξη να βάλω κάτω απ΄τη γραμμή που κάθομαι.<br />Να ακουμπάω πάνω της τα πόδια μου και να ξεκουράζομαι.<br />Να τη τυλίξω και με μικρά λαμπιόνια να ανάβουν το βράδυ που κοιμάμαι.<br />Να φωνάξω τη μαμά μου να τα δεί.<br />Να φαίνονται όλες οι γραμμές μετά τη δική μου σαν μια τεράστια διαδρομή με φωτεινές πιθανότητες.<br />Όχι σαν μακαρόνια που μόλις περπατήσω πάνω τους θα τα κάνω κομμένα μπερδεμένα σχοινιά.<br />Τι είμαι ρε?<br />Τι τρόπος είναι αυτός να κοιτάς τη σελίδα σου?<br />Φέρε μου τον καπνό μου να την καπνίσω τη σελίδα ρε.<br />Φέρε μου τη μουστάρδα απ'το ψυγείο να κάνω έναν ήλιο πάνω και να τα γαμήσω όλα.<br />Κι άσε να λένε πως δε κανπνίζεται η σελίδα, άσε να λένε πως μόνο οι μαρκαδόροι φτιάχνουν ήλιους.<br />Εγώ είμαι αλλιώς τι να σου πω...<br />Φταίει που γέμισε η σελίδα τους και στριμώχτηκα στη δική μου.<br />Φταίει που περιμένω άδικα αυτοί που τους ανήκω να καταλάβουν πως δε μ'άρεσαν ποτέ οι σελίδες με γραμμές.<br />Φταίει που σκέφτομαι πολύ ...πολλά..έξω από εμένα.<br /><br /><br /><br />Και που βαρέθηκα πια τα γαμημένα μακαρόνια......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-917831761488942385?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-68355632361690940792010-03-25T21:56:00.003+02:002010-03-26T00:27:03.531+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S6vgX6UH1yI/AAAAAAAABaQ/konO1Te7i98/s1600/Touch_by_electrogrunge.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 248px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S6vgX6UH1yI/AAAAAAAABaQ/konO1Te7i98/s400/Touch_by_electrogrunge.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452698475257386786" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Κάτσε, περίμενε να στο εξηγήσω να δούμε αν θα το καταλάβεις...<br />Ήταν μια μέρα που δεν είχε αριθμό. Κάπου στο προχθές μου.<br />Νομίζω πως δεν υπάρχει καν στο ημερολόγιο και έτσι δε θα μπορέσει να τη σβήσει και κανείς.<br />Είχε χρώματα πιο έντονα απ΄τις άλλες και ήταν τόσο ζεστή όσο έπρεπε για να φοράς κοντομάνικο και να μη φοβάσαι να κρυώσεις.<br />Να φοράς μια αγκαλιά και να μη φοβάσαι γενικότερα.<br />Είχε δυο καφέδες σε σιδερένιο τραπεζάκι. Χίλιους ανθρώπους γύρω και κανέναν ανάμεσα.<br />Απολύτως κανένα..<br />Είχε χαμόγελα αμήχανα και βλέμματα πίσω από μαύρα γυαλιά.<br />Είχε λέξεις που δε χρειάστηκαν μαύρα γυαλιά για να κρυφτούν.<br />Το άρωμά της ήταν μανταρίνι και έκανε τα δάχτυλα να κολλάνε.<br />Το δέρμα να κολλάει.<br />Τα γέλια να ακούγονται μέσα στη νύχτα και να ξυπνάνε όποιον προσπάθησε να κοιμηθεί σε μια δική του νύχτα χωρίς άρωμα.<br />Όμορφη<br />Πολύ.<br />Τόσο όμορφη που οι φωνές που κατοικούν μες στα μυαλά εκείνων που κάποτε γδάρθηκαν με όλους τους τρόπους, σταμάτησαν να ακούγονται.<br />Λες και δεν υπήρξαν ποτέ.<br />Λες και φοβήθηκαν για μια φορά και έκαναν πίσω.<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Μια φορά.</span><span style="font-style: italic;"> </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Για αυτούς.</span><br />....<br />Κατάλαβες τίποτα?<br />....<br />Πως να στο πω αλλιώς ρε..<br />Η ημέρα αυτή αν είχε όνομα, νομίζω θα ήταν <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Ευτυχία</span><span style="font-style: italic;">.</span><br />Μπορεί να άργησε να με διαλέξει για να πιούμε έναν καφέ αλλά αφού ήρθε και την έζησα, κρατάω τη γεύση της πάνω στα χείλη μου και τη συγχωρώ...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-6835563236169094079?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-72863644587763343142010-03-16T08:32:00.000+02:002010-03-16T10:04:28.817+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S58vkyiWF4I/AAAAAAAABaI/8jo6-sfnrys/s1600-h/koum+kapi+10.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S58vkyiWF4I/AAAAAAAABaI/8jo6-sfnrys/s400/koum+kapi+10.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5449126383229212546" border="0" /></a>Εκείνο το απόγευμα που ο ουρανός έγινε μωβ και φυσούσε.<br />Τότε...<br />Το καφέ στο Κουμ-Καπί ήταν άδειο. Μόνο αυτός ο λυπημένος σκύλος ήρθε κι έκατσε ακριβώς κάτω απ΄τα πόδια μου. Είχε κάτι πράσινα μάτια που νόμιζες οτι αν τα κοιτάξεις για ώρα θα στάξουν λίγο λίγο μπροστά σου όλα όσα θέλει να πει και δε ξέρει το τρόπο.<br />Τον ερωτεύτηκα απ΄την πρώτη ματιά νομίζω.<br />Απλά γιατί τον "γνώρισα".<br />Γιατί δε με φοβήθηκε...όσο "άλλη" κι αν του φαινόμουν.<br />Γιατί δεν τον φοβήθηκα όσο επίμονα κι αν με κοιτούσε.<br />Ήρθε ο καφές και του έδωσα το κουλουράκι μου.<br />Με κοίταξε ώρα...μύρισε τον αέρα γύρω απ΄το χέρι μου και ύστερα πήρε το κουλουράκι ήρεμα και αργά.<br />Άνοιξα το σημειωματάριό μου να γράψω.<br />Είχα μέσα μου πολλά όλο το καλοκαίρι και είχα αποφασίσει να μη τα μοιραστώ με κανέναν.<br />Για άλλη μια φορά θα τα ακουμπούσα σε λευκά χαρτιά και θα τα έδενα σφιχτά με ένα δερματάκι.<br />Ένιωσα την παρέα μου να μου σκουντάει απαλά τη γάμπα.<br />Του χάιδεψα τη μουσούδα και για λίγο έκλεισε τα μάτια.<br />Ακουγόταν μόνο η θάλασσα που χτυπούσε τα βράχια και ο αέρας που σφύριζε ανάμεσα στα ανοιχτά παράθυρα.<br />Θεέ μου, με ηρέμησε τόσο πολύ αυτή η στιγμή.<br />Το να μη λέω τίποτα. Να μη πρέπει να εξηγήσω.<br />Κοίταξα το σημειωματάριό μου και ξαφνικά όλα ήταν απίστευτα ηλίθια.<br />Όλα.<br />Ο θυμός, τα σχέδια, οι αποφάσεις μου.<br />Λέξεις ήταν που δεν ήθελα καν να δω να σχηματίζονται μπροστά μου.<br />Να τις ξεχάσω ήθελα κάτω από το μωβ ουρανό αυτής της πόλης από άμμο.<br /><br />Πόσο εύκολα μπορεί να αλλάξει ένα απόγευμα.<br /><br />Πόσο μπορείς να εμπιστευτείς κάποιον που απλά σε εμπιστεύτηκε...<br />Και τι ωραίο που είναι καμιά φορά τα λόγια να μένουν σφιχτά δεμένα σε χαρτιά και<br />να φτάνει για να διώξει όλους σου τους φόβους, ένα ήρεμο βλέμμα και ένα χάδι.<br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7286364458776334314?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-24542050279601260862010-03-13T13:23:00.001+02:002010-03-14T02:52:51.209+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S5wUQX19QwI/AAAAAAAABZ4/EHrvAO9SMdE/s1600-h/Of_Fire_by_FallingToPieces.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S5wUQX19QwI/AAAAAAAABZ4/EHrvAO9SMdE/s400/Of_Fire_by_FallingToPieces.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448251920722248450" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br />Μάλιστα...<br />Ακούω...<br />Μια ζωή ακούω και υπακούω.<br />Έχω φτιάξει ωραιότατα αγκάθια στις άκρες της γλώσσας μου, στα πλάγια του μυαλού μου και στην σκιά του μέσα μου για όσους πλησιάσουν.<br />Για εκείνους που θα με πάρουν απ΄το χέρι να με πάνε εκεί που απαγορεύεται.<br />Και μέχρι τώρα ήμουν "τυχερή".<br />Κανένας δε μπόρεσε να τα περάσει.<br />Ούτε ένας.<br />Χωρίς να πληγωθεί.<br />Χωρίς να με κάνει να πληγωθώ και εγώ μαζί του.<br />Γιατί σκοπός δεν είναι να με σύρεις έξω γαμώτο μου.<br />Σκοπός είναι να με κάνεις να τα κάψω.<br /><span style="font-size:130%;">Μόνη μου.</span><br />Να τα μαζέψω όλα ένα ένα και να τους βάλω εγώ φωτιά.<br />Να κάψω ότι με κρατάει και να κοιμηθώ στις στάχτες πάνω.<br />Να έρθει το πρωί και να είμαι μαύρη για τελευταία μου φορά.<br />...<br />Είναι μέρες τώρα που περπατάω μες στο μυαλό μου.<br />Είναι νύχτες που ξεκολλάω από πάνω μου κομμάτια παλιά και τα καρφώνω στα αγκάθια γύρω. Να θυμάμαι πως σιγά σιγά με ξεπερνάω.<br />Με νικάω.<br /><span style="font-size:130%;">Μόνη μου</span>.<br />Είναι στιγμές που σκέφτομαι πιο πολλά απ' όσα ξέρω να πω με λέξεις.<br />Για εκείνες τις στιγμές νομίζω πως υπάρχω.<br />Για τις μικρές φωτιές που νιώθω μέσα μου.<br />...<br />Κι ύστερα είναι και το Τώρα.<br />Τώρα...<br />Θέλω ότι έχεις.<br />Με σκέψεις, με λέξεις, με ψιθύρους, με βλέμματα...με ότι είμαι.<br />Θέλω να βγω από μέσα μου για όσο.<br />Να μη κοιτάξω πίσω μου ούτε μια φορά.<br />Να ανάψω μια φωτιά να καίει όλη νύχτα.<br />Μου φτάνει απόψε να μυρίσω τον καπνό.<br /><br /><span style="font-size:130%;">....Κι ας είμαι μόνη μου.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-2454205027960126086?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-32521209495111051172010-03-05T08:32:00.005+02:002010-03-05T09:28:52.163+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S5CswboF0xI/AAAAAAAABZo/k9VKajzTQw4/s1600-h/Flowers_of_Doom.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 265px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S5CswboF0xI/AAAAAAAABZo/k9VKajzTQw4/s400/Flowers_of_Doom.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5445041897540539154" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Κάτσε τώρα γιατί έμαθα ένα νέο και φόρτωσα.<br />Ήπια μια γουλιά καφέ και έστριψα ένα τσιγάρο για να προλάβω να το επεξεργαστώ καλύτερα.<br />Είναι νέα μέθοδος αυτή που προσπαθώ να εφαρμόσω ως μέτρο διαχείρισης θυμού. Κάποιες φορές τα καταφέρνω και κάποιες άλλες απλώς πίνω περισσότερο καφέ και μπαφιάζω στο τσιγάρο.<br />Χμμμμ...<br />Τελικά ξέρεις τι καταλαβαίνω?<br />Με εμένα θύμωσα και όχι με τον κακομοίρη που μου τηλεφώνησε.<br />Περπατάω σαν μαλάκας εδώ και καιρό σε ένα γαμημένο δρόμο που δε βγάζει πουθενά. Και δε βγάζει πουθενά γιατί εγώ η ηλίθια κάθε τρεις και πέντε στρίβω σε καινούργιο παρακλάδι του και αλλάζω κατευθύνσεις. Γιατί δεν έχω αποφασίσει που θέλω να πάω, αν θέλω να πάω.<br />Και πες εσύ ρε..έχεις αποφασίσει που σκατά πας?<br />Αυτός ξέρει λέει. Εγώ κάποτε ήξερα και μετά κατάλαβα ότι απλά φοβόμουν και έλεγα ψέμματα ακόμα και σε εμένα και τώρα που μάλλον ξέρω δε παραδέχομαι την αλήθεια γιατί νομίζω πως δεν έχει άλλο δρόμο μπροστά. Τέλος τα παρακλάδια μάγκα μου και δεν είμαι έτοιμη να το αποδεχθώ.<br />Ξαφνικά μοιάζουν όλα δεμένα σε ένα τεράστιο φθαρμένο ιμάντα. Σε κάθε του κλωστή κρέμεται και ένας άνθρωπος που γνωρίζω και νομίζει πως αυτή είναι η ζωή του και ξέρει λέει πως αυτός τη διάλεξε. Κι εγώ που σκατά είμαι ρε?<br />Εγώ που κρέμομαι? Δίπλα σε τι? Μακριά από ποιον και για ποιο λόγο?<br />Θα είμαι πάντα εγώ και η κλωστή μου? Κι αν ναι..είναι γιατί εγώ το διάλεξα? Είναι γιατί ήξερα πάντα πως αυτό υπάρχει για μένα? Μήπως απλά το προκάλεσα από φόβο. Μήπως από υποκρισία στον ίδιο μου τον εαυτό? Άγνοια? Μαλακία?<br />Ναι ....ατελείωτη μαλακία...αυτό είναι.<br />Λάθη ατελείωτα, δικά μου και δικά σου και του διπλανού και του κόσμου όλου.<br />Δε με νοιάζει πια.<br />Ας περπατάει ο κάθε ένας όπου γουστάρει. Ας έρθει μπροστά μου ότι είναι να' ρθει κι ας μείνω να κρέμομαι σε μια κλωστή αν αυτό είναι που πρέπει..<br />Κι όποιος με ρωτήσει ξανά που πάω...θα του πω να ρίξει μια ματιά στα πόδια μου. Αν τα βλέπει ακόμα, αν είναι ακόμα στη θέση τους τότε...πάω..απλά...όσο μπορώ και όπου φτάσω.<br />Άντε γαμίδια......<br />Τίποτα...κι άλλο τσιγάρο γιατί δε βλέπω να γίνεται δουλειά. Μισό να στρίψω και επανέρχομαι...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-3252120949511105117?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-85429107417997983492010-02-25T23:09:00.005+02:002010-02-26T00:27:26.536+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S4bnIiIvWhI/AAAAAAAABZg/wHR20JpztjM/s1600-h/Ice_age_by_KatrinaStranger.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 291px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S4bnIiIvWhI/AAAAAAAABZg/wHR20JpztjM/s400/Ice_age_by_KatrinaStranger.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5442291333512256018" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" >έφτασε μια στιγμή να φοβηθώ...</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" >Όσο κι αν τρέχω από εμένα..</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" >μέσα μου θα είμαι πάντα εγώ.</span><br /></div><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" >....θα είμαι πάντα εγώ?</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-8542910741799798349?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-6537368660123991902010-02-22T01:44:00.007+02:002010-02-22T02:01:48.425+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S4HGj86DIaI/AAAAAAAABZQ/E2S6d-Y4X9U/s1600-h/naked_window_by_djsoy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 303px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S4HGj86DIaI/AAAAAAAABZQ/E2S6d-Y4X9U/s400/naked_window_by_djsoy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440848145787593122" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Άναψε κεριά στην κρεβατοκάμαρα. Λευκά κεριά που μύριζαν βανίλια.<br />Έβαλε ζεστό νερό στη μπανιέρα και το αγαπημένο της αφρόλουτρο.<br />Λευκά όλα.<br />Άλλαξε τα σεντόνια και τις μαξιλαροθήκες. Κόκκινο και πορτοκαλί.<br />Διάλεξε ένα μαύρο δαντελένιο σορτσάκι και ένα μαύρο φανελάκι.<br />Παλιό αλλά αγαπημένο.<br />Πήγε στο μπάνιο και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη.<br />Τα μάτια της ήταν ...<br />Kαμιά φορά οι λέξεις δε φτάνουν για να περιγράψεις αυτά που βλέπεις μέσα στα μάτια των ανθρώπων.<br />Μπροστά της αφρός λευκός και ζεστό νερό..σχεδόν σαν μια αγκαλιά.<br />Γύρισε το κεφάλι και μπήκε αργά μέσα.<br />Έκατσε εκεί για ώρα με σιγανή μουσική να ακούγεται απ΄το σαλόνι.<br />Σκεφτηκε τι θα έλεγε, τι θα της έλεγε...πώς θα ήταν να τη φιλούσε και πόσο πολύ θέλει να τον αγγίξει.<br />Σκέψεις πάνω από πολύχρωμες φούσκες σαπουνιού.<br />Σιωπή σε καυτό νερό.<br /><br />...<br /><br />Ο αφρός άρχισε να μικραίνει ώσπου χάθηκε.<br />Βγήκε γυμνή απ΄το μπάνιο στάζοντας σε όλη τη διαδρομή ως την κρεβατοκάμαρα.<br />Εκεί είχε έναν ολόσωμο καθρέφτη.<br />Αυτή τη φορά προσπάθησε να αποφύγει να κοιτάξει μέσα στα μάτια της. Άπλωσε κρέμα στην κοιλιά, το στήθος και τα πόδια της..<br />Ξάπλωσε για λίγο στο κρεβάτι και χίλιες εικόνες πέρασαν από πάνω της.<br />Παντού.<br />Η μουσική συνέχισε να παίζει αλλά δεν έφτανε στα αυτιά της πια.<br />Τα μάτια της άρχισαν να καίνε.<br />Ολόκληρη άρχισε να καίει...<br />Το δέρμα κάποιες φορές προδίδει...<br />Έσβησε το φως και ξάπλωσε πάνω απ΄το πάπλωμα κοιτώντας τη φλόγα των κεριών.<br />Τις σκιές στον τοίχο.<br />Σκιές που γλιστρούσαν στο απαλό της δέρμα και έφταναν μέχρι μέσα της.<br />Ασπρόμαυρα δάχτυλα ανακάτευαν τα μαλλιά της και ζέσταιναν ένα σημάδι που είχε δεξιά στο λαιμό της.<br />Ήξερε τι χρώμα έχουν τα μάτια της αυτή τη στιγμή.<br />Ήξερε πως σε λίγο θα έχει το ίδιο χρώμα ολόκληρη...<br />Αυτό που έχει ο ουρανός πριν βρέξει.<br />Που έχει ένα σκονισμένο σπίτι κλειστό για καιρό και μια φωτογραφία που πήρε πολύ φως και δε δείχνει τίποτα πια.<br />Το χρώμα της σιωπής που βράζει, της ακινησίας.<br />Ενός άδειου χεριού.<br />Έσβησε ένα ένα τα κεριά και μια συνεχόμενη γραμμή καπνού άρχισε να ανεβαίνει προς τα πάνω.<br />Μια μικρή γραμμούλα εξασθενημένου λευκού μέσα στο απόλυτο μαύρο.<br />Αρωματισμένη αρχή για άλλη μια νύχτα.<br />Αρχή για<br />γκρίζα όνειρα με μυρωδιές βανίλιας μέσα σε ένα γνώριμο σκοτάδι.<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-653736866012399190?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-30667265170859517842010-02-17T13:08:00.009+02:002010-02-17T23:22:39.945+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S3vR0zhYjSI/AAAAAAAABZI/A4EnFzl6BX0/s1600-h/thumbs_up.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 265px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S3vR0zhYjSI/AAAAAAAABZI/A4EnFzl6BX0/s400/thumbs_up.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439171680093637922" border="0" /></a><br />Χίλιες φορές ξεκίνησα να γράψω και χίλιες φορές τα έσβησα όλα..<br /><br />Όταν ήμασταν μικρές με την αδερφή μου, κάθε φορά που η μαμά έμπαινε στο δωμάτιό μας και το έβρισκε ακατάστατο υπήρχε μια φράση που έλεγε η οποία για σήμερα είναι ότι είμαι και δεν είμαι...<br />"Ανακατεμένος ο ερχόμενος"<br />Έτσι έλεγε και ούρλιαζε μετά μέχρι να σηκωθεί και να αρχίσει να μαζεύει η εξής μία...<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">ΕΓΩ</span>!<br />Νομίζω λοιπόν πως αυτή τη στιγμή όποια σκέψη προσπαθήσει να μπει στο μυαλό μου θα βρει γραμμένη με άσπρη κιμωλία στο μαυροπίνακα που κρέμεται στην ξύλινη πόρτα της εισόδου αυτή ακριβώς τη φράση.<br />Μέσα μου γίνεται του χαμού...απόψε δε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">χωράω</span> τίποτα άλλο.<br /><br />Πήρα τηλέφωνο που λες...<br /><br />Η συνομιλία ξεκίνησε ως εξής:<br />-Καλημέρα σας...<br />-Α!Καλημέρα !!!! (πολύ κεφάτη η φωνή στην άλλη άκρη και έμεινα λίγο μαλάκας!) Σας έχω ευχάριστα και μόλις έκανα την κοινοποίηση του εγγράφου στη διεύθυνσή σας για να τα μάθετε!<br />................(<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">ΜΑΛΑΚΑΣ</span> ΕΙΣ ΤΟ <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ</span>!!!!!)<br /><br />Από εκείνη τη στιγμή είμαι ...."Ανακατεμένος ο ερχόμενος"!<br /><br />Να ξεκινήσω το πακετάρισμα ή είναι νωρίς?<br />Να φτιάξω ένα σχέδιο δράσης?<br />Ένα πλάνο για το πως θα χωριστούν οι κούτες....χμμμ..έχω πολλά παπούτσια...<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">χμμ</span> και cd...χμμ...και ....κούτες? Δεν έχω καμία. Και κατσαβίδια δεν έχω, ούτε σφυρί έχω...βασικά εργαλεία δεν έχω αλλά έχω καλλυντικά βοηθάει? Να μου πεις, παίζει να ξεβιδώσεις το κρεβάτι με τη μάσκαρα? Μπα...<br /><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">Εεε.</span>....<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">χμμμ.</span>..<br /><br />Να σου πω την αλήθεια..<br /><br />Τέσσερα χρόνια μάζεψα στο μυαλό μου ένα κάρο μαλακίες. <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">Ξεκρέμασα</span> από μέσα μου φωτογραφίες, έκλεισα ολόκληρα δωμάτια και μου άφησα λίγο χώρο για να αναπνέω μόνη μου. Τίποτα παραπάνω. Και περπατούσα πέρα δώθε εκείνο το λίγο χώρο σαν τους φυλακισμένους και έλεγα πως τα καταφέρνω.<br />Τώρα ...σήμερα...για λίγο...μούδιασα. Αλήθεια σου λέω.<br />Έβαλα ένα ποτό στο ποτήρι μου, βγήκα στο μπαλκόνι με το τσιγάρο μου και πήρα μια βαθιά ανάσα.<br />Μπράβο μου!<br />Άντεξα πούστη μου ....<br />Ναι, μπράβο ΜΟΥ...γιατί δε ξέρεις.<br />Σήμερα θα σου πω...<br />Είμαι ένας χέστης άνθρωπος. Άσε τι λέω. Άσε τους τσαμπουκάδες και τα μπινελίκια. Εδώ μιλάμε για το τέρμα της διαδρομής, όχι για τα αξιοθέατα που βλέπει όποιος με πάει μια βόλτα.<br />Άμα δεν έχω τοίχο πίσω μου φίλε το βουλώνω και κάθομαι με την ουρά στα σκέλια στη γωνία του μυαλού μου. Στη μούγκα.<br />Αυτό είμαι.<br />Τοίχος για μένα είναι όσοι αγαπάω. Και ήρθα που λες εδώ και κάποια στιγμή πίσω μου άρχισε να μπάζει και ...χέστηκα. Αυτό έκανα. Γύρισα το μέσα μου έξω και έβαλα το κεφάλι βαθιά στα άντερά μου να μην ακούω τίποτα. Να μη βλέπω κανέναν.<br />Τα έκανα χάλια ένα εκατομμύριο φορές...ξέφυγα, μπερδεύτηκα, πνίγηκα, έπεσα. Γαμώ!<br />Και εις το πηλίκο?<br />Ευτυχώς όχι μηδέν ρε φίλε!<br />Ευτυχώς έμεινα εγώ ολόκληρη εις το πηλίκο....<br />Και όλα ήταν μια παρένθεση.<br />Λοιπόν...<br />Γαμώ την <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">γαμημένη</span> παρένθεση στη ζωή μου.<br />Γαμώ τις σιωπές και τις σκιές όλων των χρόνων με τον εαυτό μου.<br />Γαμώ τον πανικό που έχω φάει.<br />Γαμώ τον κανένα που έχω εδώ και δε χάρηκε που θα φύγω.<br />Γαμώ απόψε φίλε μου!<br /><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">Αμε.</span>..<br /><br />Γαμώ και δέρνω.<br />Και μέχρι να σηκωθώ να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">συμμαζέψω</span> το κεφάλι μου...<br />Στην υγειά μου!<br /><br /><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">ΥΓ.</span> Και για να μη ξεχνιόμαστε, η ουσία είναι μία.....R U <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">READY</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13">FOR</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">ME</span>????<br />;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15">PPpPppPppPppPp</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-3066726517085951784?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-7920076800631398992010-02-05T22:31:00.003+02:002010-02-06T00:54:29.860+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S2yc7AWTDmI/AAAAAAAABZA/dRPhTw2XBqQ/s1600-h/embrace_by_chibichan5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 393px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S2yc7AWTDmI/AAAAAAAABZA/dRPhTw2XBqQ/s400/embrace_by_chibichan5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434891387849084514" border="0" /></a><br /><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);">-Καλημέρα ρε..</span><br />Θα σου ρίξω ένα χαμόγελο να κρέμεται απ΄τα αυτιά σου.<br />Θα μου ρίξεις και εσύ ένα γιατί το έχεις πάνω σου.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Όλα καλά?</span><br />Θα σουφρώσω τα φρύδια μου για να δώσω έμφαση στην ερώτησή μου. Άραγε φαίνεται αυτό στη φωνή μου? Νοιάζομαι..ακούγεται?<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">-Εντάξει.</span><br />Θα κοιτάξεις αλλού.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">…………………<br /></span>Θα σου πω για τη μέρα μου, για χίλιες δυο ανούσιες μαλακίες και θα γελάω όπου με πονάει πιο πολύ για να μη <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">προδοθώ.</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">…………………</span><br />Θα κάνεις πως με ακούς αν και ξέρω πως έχεις άλλα στο κεφάλι σου. Πολλά.<br />Δεν πειράζει.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">…………………</span></div>Θα σε ακούσω γιατί είναι σαν να σε έχω αγκαλιά.<br />Θα σε κάνω να με πειράξεις.<br /><div>Θα με κάνεις να γελάσω.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">-Θα τα πούμε.</span><br />Θα κάνω πως δε με νοιάζει και πολύ, θα θυμηθώ πως νιώθω κάθε φορά που ακούω αυτή την πρόταση στο μετρό.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">-Ναι τα λέμε.</span><br />Θα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">ανάψω</span> τσιγάρο και δε θα ξέρω τι σκέφτεσαι.<br />Ποτέ δε ξέρω τι σκέφτεσαι.<br />Θα θυμηθώ πως αυτό αποφασίζω κάθε φορά που βλέπω την πλάτη σου.<br /><br />Έτσι θα φύγει η μέρα.<br />Με μια αληθινή καλημέρα και μισόλογα πίσω από χρωματιστές προτάσεις.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Καλημέρα ρε..<br />Μου έλειψες και θέλω να σε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">δώ.</span><br />Κοιμήθηκα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">χθές</span> πάλι μόνη μου και ήθελα το πρωί να ξυπνήσω μαζί σου.<br />Σερνόταν η Παρασκευή στα μούτρα μου και θυμήθηκα μια Κυριακή.<br /><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">Χαμογελούσα</span> όλη μέρα με αυτή την ανάμνηση.<br />Φοβάμαι σήμερα γιατί περιμένω το αύριο.<br />Θες να κάτσουμε σπίτι να το περιμένουμε μαζί?<br />Θες να με κάνεις να κοιμηθώ πάνω σου και να το ξεχάσω?<br />Θες να υπάρχεις χωρίς να είσαι εδώ?<br /></span><br />Όλα θα στα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">πώ</span> αφού κλείσω το τηλέφωνο.<br />Και δε θα με ακούσει κανείς.<br />Για να μιλήσουμε μια άλλη μέρα και να με κάνεις να δω την πλάτη σου ξανά. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-792007680063139899?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-70784160338249955492010-02-04T11:55:00.004+02:002010-02-04T12:32:38.735+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S2qhoDkp1xI/AAAAAAAABY4/K6OdlpBsiPI/s1600-h/talk-to-the-hand.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S2qhoDkp1xI/AAAAAAAABY4/K6OdlpBsiPI/s400/talk-to-the-hand.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434333609901807378" border="0" /></a><br /><br />Έχουν ξεσκιστεί απ΄το πρωί να παίρνουν τηλέφωνα για τραπέζια, ταβέρνες, συνταγές, τι θα βάλουν, τι θα πιούν, πόσοι θα' ναι, ποιοι θα' ναι....<br />Σιγάααααααα ρεεεεεεεεεεεεεεε μη σπρώχνεστε! Μια γαμημένη μέρα είναι. Χθες δε φάγατε? Αύριο δε θα φάτε? Δηλαδή τι? Δηλαδή πόσο?<br />Αμάν πια................<br />Ένα κωλονούμερο θέλω να υπολογίσω και το γυροφέρνω τόση ώρα γιατί όλο και κάτι μου ξεφεύγει απ΄τη φασαρία και τις παπαριές που ακούω και αναλύω στο κεφάλι μου.<br />Ναι ρε....μόνο του γίνεται αυτό δε φταίω!<br />Όπου και να με βάλεις και ότι και να μου δώσεις να κάνω, εγώ θα ακούσω και τι λένε όλοι , θα δω και τι φοράνε και θα σου πω και πως μυρίζανε. Τι να κάνω τώρα? Να αλλάξω σήμερα μετά από τόσα χρόνια? Σιγά και μη!<br />Και ποτέ και κανένας φίλε.....και για κανένα λόγο επίσης!<br />Ποιος ξύπνησε στραβά?<br />Εγώ?<br />Τι λες ρε...<br />Καταρχάς ποιος είπε ότι κατάφερα να κοιμηθώ? Που είχε ο από πάνω αγώνα Pro πάλι και μαζεύτηκε το κακό συναπάντημα και κάθε τρεις ανάσες που έπαιρνα και έμπαινα σε sleep mode έβαζαν και ένα γκολ και πεταγόμουνα μαζί με τις μαξιλαροθήκες?<br />Που 4.30 είδα το ρολόι τελευταία φορά και 6.35 χτύπησε το γαμίδι το κινητό του για να ξυπνήσει? Πως ζει ρε?<br />Μήπως είναι βρικόλακας?<br />Πολύ κοντός βρικόλακας πάντως.<br />Άσε που αυτό συμβαίνει από την Κυριακή e v e r y fucking day!!! Αλλάζει μόνο ο λόγος της φασαρίας.<br />Κυριακή -γκόμενα<br />Δευτέρα -καθαριότητα στις 2.30 τη νύχτα από τη γκόμενα<br />Τρίτη- sleepover τύπου ο οποίος όλη νύχτα έλεγε παπαριές απ΄το σαλόνι που κοιμόταν και λυνόταν στο γέλιο ο δικός μου από την κρεβατοκάμαρα. Που να άκουγα και τον άλλο να γελάσω και εγώ, να πω ...μμμμμμμμ ωραία πέρασα ρε φίλε!<br />Τετάρτη χθες δηλαδή-παπαρόφιλοι και Pro<br />Ασιχτήρ γαμώ τις πολυκατοικίες, την αναισθησία, τη μαλακία που δέρνει όλο τον κόσμο, τα νεύρα μου και<br />ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΛΕΩ!!!!!!!!!!!!<br /><br />ΥΓ.Δε δουλεύω ρε..κωλοβαράω γιατί είναι Τσικνο-Πέμπτη και είμαι χορτοφάγος! ΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΣΤ!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7078416033824995549?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-21794680327468240172010-01-31T23:51:00.005+02:002010-02-01T01:00:50.749+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S2YJ93LK7sI/AAAAAAAABYw/UHIkfGQEEgk/s1600-h/foreboding_by_dersunde.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 274px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S2YJ93LK7sI/AAAAAAAABYw/UHIkfGQEEgk/s400/foreboding_by_dersunde.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433040958856556226" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br />-Η ροδιά μεγάλωσε...και φύτεψαν λουλούδια εκεί που ήταν η κούνια.<br />Και η πόρτα με το καμπανάκι..<br />-Δε θέλω να ξέρω...κλείνω έχω δουλειά.<br /></div><br /><div style="text-align: center;">Ο διάλογος στριφογυρνούσε στο μυαλό της. Είχε κανονίσει ποτό με συναδέλφους.<br />Οι σκέψεις έκαναν το δρόμο σύντομο και σε λίγο ήταν κιόλας μέσα στο μαγαζί και έπινε την πρώτη γουλιά απ΄το αλκοόλ που απόψε είχε ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη φορά.<br />Κάποιος άνοιξε κουβέντα. Δε πήρε μέρος, συνέχισε να πίνει.<br />Σε λίγο άρχισαν συζητήσεις για σπίτια και μωρά, φωτογραφίες από κινητά και γελοία γλυκόλογα μεταξύ ανθρώπων που γνωρίζονται τόσο όσο χρειάζεται για να είναι τα λόγια τους απολύτως κενά και ψεύτικα. Αναρωτήθηκε πόσο πρέπει να πιει ακόμα για να μην ανακατεύεται απ΄τις φάτσες και τις φωνές τους.<br />Η κουβέντα έγινε πειράγματα μεταξύ ανθρώπων που απλά θέλουν να γαμηθούν και κρύβονται σε σκοτεινά μπαρ γιατί δεν έχουν τα κότσια να το παραδεχθούν. Καλοπιάσματα μεταξύ κολλητών και αγκαλιές μεταξύ αδερφών.<br />Συνέχισε να μη μιλάει. Σκέφτηκε πως αν δεν είχε ανάγκη να πιει απόψε θα μπορούσε να βγει με το στόμα ραμμένο και τίποτα δε θα άλλαζε. Δε θα υπήρχε καμία απολύτως διαφορά στην εξέλιξη της νύχτας της...<br />Ξαφνικά οι ήχοι μπερδεύτηκαν και το δωμάτιο έγινε υπερβολικά στενό. Λες και τραβήχτηκε προς τα πίσω και σκοτείνιασε. Τα πρόσωπα όλων έγιναν θολά και μπορούσε να δει μόνο στόματα γύρω. Αμέτρητα στόματα που μιλούσαν ατελείωτα σε μια ξένη γλώσσα.<br />Ξένοι....<br />Επιτέλους το αλκοόλ έκανε τη δουλειά του.<br />Σηκώθηκε, χαιρέτησε και έφυγε.<br />Προσπάθησαν καναδυό να την κρατήσουν, με αυτά τα "καικαλάνοιάζομαιγιασένα" λόγια τους αλλά το μυαλό της είχε κλειδώσει από ώρα για όλα...<br />Βρέθηκε γρήγορα στο πίσω δρομάκι. Αυτό που πάει κατευθείαν σπίτι.<br />Σπίτι..<br />Όχι εκείνο με τη ροδιά... Όχι..<br />Τελικά το τι σημαίνει μια λέξη για κάποιον είναι σχετικό. Σπίτι, οικογένεια, έρωτας, αγάπη...Όταν αλλάζει ο ορισμός της ίδιας λέξης χίλιες φορές, τότε πια γίνεται σχετική.<br />Προτιμάς να μη τη λες, να μην την ακούς καν... Προτιμάς να κάνεις ησυχία και να περιμένεις να τη νιώσεις. Να φτάσει στη ψυχή σου μέσα και ..<br />Χαμογέλασε.<br />Η νύχτα ήταν προχωρημένη και έπιασε να βρέχει.<br />Βροχή στα μάγουλα λοιπόν και αέρας μέσα της.<br />Αέρας κρύος... αυτός που βασιλεύει στο κενό.<br />Ο ήχος απ΄τα τακούνια της ήταν η μόνη απόδειξη πως περπατούσε.<br />Κρίμα που δεν έχει ήχο η ίδια η ζωή να ξέρεις οτι υπάρχεις.<br />Καμιά φορά είναι μεγάλη η ανάγκη να υπάρχεις.<br />Τα μάτια της βράχηκαν απ΄τις ψιχάλες...ή απ΄το κενό.<br />Έφτασε.<br />Κοίταξε το όνομα στο κουδούνι και ...έστριψε ένα τσιγάρο.<br />Η νύχτα ολόκληρη μύριζε χώμα.<br />Σαν κήπος ενός παλιού σπιτιού.<br />Άλλη μια βόλτα στη βροχή..<br /><br /><br />Ακόμα και το κενό όταν βραχεί μυρίζει χώμα....<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-2179468032746824017?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-79048057219576116352010-01-28T17:13:00.005+02:002010-01-28T17:49:21.233+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S2Gw4CnieYI/AAAAAAAABYY/Oo8rqXCXM98/s1600-h/Asterixfiles-ungry.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 258px; height: 334px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S2Gw4CnieYI/AAAAAAAABYY/Oo8rqXCXM98/s400/Asterixfiles-ungry.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431817102407399810" border="0" /></a><br />Θα σκάσω!!!<br />Όχι δε θα σκάσω..πήγα να σκάσω!!!!<br />Κάτσε να στα πω να ηρεμήσω γιατί τρέμω η καημένη σαν τη δόνηση του κινητού μου!<br />Ρε παιδί μου δεν είχα κέφια σήμερα (!) και πήγα μια βόλτα για καφέ. Γυρίζοντας λοιπόν και ενώ ήμουν εμφανώς σε καλύτερο φεγγάρι απ' όταν ξύπνησα .....ΜΠΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΠ!<br />Μου πετάγεται από ένα στενάκι μια μαλακομπουκωμένη η οποία με πήρε πρέφα αφού έπιασε το ΑBS μου και σταμάτησα 1 χιλιοστό απ΄τη μούρη της ενώ έφτιαχνε στον καθρέφτη τα μαλλιά της!<br />Να μη σου περιγράψω τι επακολούθησε...<br />Γενικότερα όταν βγώ εκτός εαυτού δεν είμαι και το καλύτερο δείγμα συμπεριφοράς. Όσοι με ξέρουν ...ξέρουν!!!!!<br />Κατέβασα όλο το σερβίτσιο της μάνας μου σε μπινελίκια και κατέβηκα και απ΄το αμάξι να τη χέσω από κοντά. Φτάνω δίπλα της και λέει..."Κοριτσάκι μου κοιτάμε που πάμε!".<br />Σε αυτή τη φάση λοιπόν πέφτει κουρτίνα μαύρη στο μάτι το δεξί γιατί στο αριστερό είχε πέσει απ΄την ώρα που έκλασα μέντα πως θα τρακάρω με το άθλιο δείγμα γυναίκας που είχα μπροστά μου. Και ενώ προφανώς ξεκινάω με το σκεπτικό να της απλώσω σε τραπεζομάντιλο τα άντερα μαζί με ότι τρίχα δε πρόλαβε να χτενίσει, εμφανίζεται από το πουθενά ένας ευγενέστατος μπατσούλης που έτυχε να είναι πίσω από εμένα την ώρα που έγινε το σκηνικό και απλά έκατσε στο πλάι να δει που θα το φτάσουμε....<br />Την ώρα λοιπόν που εγώ βρίζω όλα τα γήινα και εξωγήινα σε άπταιστα γαλλικά και η γκόμενα αντεπιτίθεται λέγοντας "είδες να έχω στοπ?"...ο μπατσούλης έρχεται, τον βλέπουμε μπλε, το βουλώνουμε και λέει :<br />"είναι ολοφάνερο ότι δε βγαίνουμε από στενό σε μεγάλο δρόμο χωρίς να σταματήσουμε να κοιτάξουμε, οπότε φύγε και άλλη φορά να προσέχεις!"<br />Μετά τα λόγια του μπλε εισαγγελέα πρέπει να έριξα καναδυο μπινελίκια ακόμα στα μουλωχτά και αφού έφυγε η γκόμενα με τη μούρη κρέας και εγώ δικαιώθηκα περίτρανα..(άσε που γλίτωσα και την τράκα!) άρχισα να κλαίγομαι στον ένστολο σωτήρα του κούτελου που έχω στην κοινωνία, ο οποίος μου έλεγε να ηρεμήσω και ότι δεν έφταιγα.<br />..." μα την ακούσατε που μου είπε να κοιτάω που πάω?"..."την ακούσατε...?"<br />Αφού πήρα και τη δόση μου στο δράμα και τη δόση μου στο καλόπιασμα μετά από το φόβο που πέρασα, έφυγα κυρία αλλά συνεχίζοντας να τρέμω σαν το ψάρι.<br />Η αλήθεια είναι ότι στοπ δεν υπήρχε στη μεριά της. Υπήρχε μόνο το σίδερο από ταμπέλα αλλά ποιος ξέρει τι ταμπέλα θα ήταν...μπορεί να έλεγε κομμωτήριο "Η ΛΟΥΛΑ" στα 4 χλμ!<br />ΟΥΥΥΥΥΥΥΦ!<br />Όμως ρε πούστη μου δεν είναι όλα φτου και βγαίνω...Ολόκληρος δρόμος το κέρατό μου ...κοίτα λίγο!<br />Τα συμπεράσματα είναι τα εξής τρία :<br />1.Το τρέμουλο σταματάει μετά το πέρας 42 λεπτών ακριβώς!<br />2.Αν δεν έχεις κέφι γάμα τον το καφέ γιατί παίζει να γίνεις και χειρότερα<br />3.Δε θέλω γνώμη αντίθετη απ΄τη δική μου γιατί σας έσκισα!<br /><br />:))))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7904805721957611635?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-3256612639169425912010-01-18T22:29:00.008+02:002010-01-18T23:05:08.232+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S1TMZAFAg_I/AAAAAAAABYI/tQbmegso6UU/s1600-h/Words_by_gothandproud.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 283px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S1TMZAFAg_I/AAAAAAAABYI/tQbmegso6UU/s400/Words_by_gothandproud.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5428188180778091506" border="0" /></a><br />Πήρα ένα mail με τη πιο όμορφη λέξη που έχω διαβάσει ως τώρα...<br />Ξέρεις, από αυτές που θες να τις διαβάζεις ξανά και ξανά και όσο το κάνεις τόσο αποκτούν χρώμα και μυρωδιά και ...<br />Από αυτές που μόλις σταματήσεις να τις διαβάζεις δυνατά γίνονται πάλι λέξεις.<br />Γράμματα στη σειρά.<br /><br />Σωστά γράμματα σε λάθος σειρά για μια σωστή λέξη σε μια λάθος στιγμή.<br />Αυτό είναι όλο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-325661263916942591?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-77597726208247674892010-01-17T12:32:00.009+02:002010-01-17T13:17:12.147+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S1Lw6H4KM_I/AAAAAAAABYA/HPrfvAeyi_c/s1600-h/Touch_by_electrogrunge.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 248px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S1Lw6H4KM_I/AAAAAAAABYA/HPrfvAeyi_c/s400/Touch_by_electrogrunge.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5427665382272545778" border="0" /></a>Ήταν πάντα...<br />Στους τσακωμούς με την οικογένεια, στα αστεία με τους φίλους, σε βιαστικές λογομαχίες της καθημερινότητας με αγνώστους, ακόμα και στον έρωτα...<br />Γιατί ήταν φυσικό.<br />Γιατί ήταν μια νίκη σε τόσα που έχανε.<br />Γιατί ήταν ασφαλές.<br />Υπήρχε ακόμα ο τοίχος του μυαλού να τρέξει να κρυφτεί.<br />Κι αν σηκωνόταν αυτός ο τοίχος κανείς δε μπορούσε να πλησιάσει.<br />Και χαμογελούσε με ένα παιδικό χαμόγελο από αυτά που κρύβονται τις νύχτες σε αγκαλιές και οδηγούν στα πιο όμορφα όνειρα.<br />Ένα και μοναδικό παιδικό χαμόγελο που ο μόνος λόγος που είχε απομείνει να κρέμεται στο πρόσωπο ήταν αναμνήσεις, ελπίδες και όνειρα να βγει με αυτό μια μέρα έξω απ΄την ασφάλεια της μοναξιάς και να ταξιδέψει πάνω σε ένα άλλο σώμα, μέσα σε ένα άλλο μυαλό, να φτιάξει κόσμους γεμάτους και να μη χρειαστεί ποτέ μια τελευταία λέξη για να γυρίσει να κρυφτεί.<br />Ποτέ πια...<br />Να την πάρει μια ανάσα.<br />Την ανάγκη για νίκη, την ανάγκη για φυγή, το φόβο που γεννάει την τελευταία λέξη..<br /><br />Να τα πάρει όλα ένα φιλί και να τα σβήσει...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7759772620824767489?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-68901453597932325552010-01-10T00:57:00.008+02:002010-01-10T02:12:10.547+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S0kZzX1Xh-I/AAAAAAAABX4/R-7-wBGyg2w/s1600-h/Phoenix_by_zandr.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 284px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S0kZzX1Xh-I/AAAAAAAABX4/R-7-wBGyg2w/s400/Phoenix_by_zandr.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424895596506351586" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;"><br />Μιλάει ...</span> <span style="font-style: italic;">Όταν νιώσει καλά μιλάει.</span> <span style="font-style: italic;">Κι όταν πρέπει..</span> <span style="font-style: italic;">Δώσε κάτι και αυτός θα σου πει.</span><br /><br />Ξέρεις, καθένας για να ανοίξει θέλει ένα αντάλλαγμα.<br />Τα τριάντα αργύριά του για έναν εαυτό.<br />Αν το καλοσκεφτείς σωστό είναι.<br />Κι όσο μεγαλώνει αυτό που έχεις να δώσεις τόσο αλλάζουν μορφή αυτά που ζητάς.<br />Μέχρι που δε ξέρεις πια τι ζητάς.<br />Μέχρι που είναι τόσο βαρύ αυτό που κουβαλάς που παρακαλάς να βρεθεί ένας γαμημένος τρόπος να το ξεφορτώσεις.<br />Για τριάντα "ότιναναι"... ότι και να' ναι!<br /><br /><span style="font-style: italic;">Δεν έδωσε ποτέ τον εαυτό του. </span> <span style="font-style: italic;">Πουθενά ολόκληρο.</span> <span style="font-style: italic;">Κρατούσε κομμάτια ραμμένα σε βήματα προσεκτικά.</span> <span style="font-style: italic;">Για να υπάρχει και αύριο.</span> <span style="font-style: italic;">Πέθαναν όλα τα "χθες". Μόνο αυτός υπάρχει να σχεδιάζει τα "αύριο".</span><br /><br />Κι όταν οι στάχτες απ΄τα χθες σου βρέχονται και γίνονται λάσπη πηχτή στην πλάτη, τότε τα χέρια σου βαραίνουν και τα σχέδια γίνονται ολοένα και πιο δύσκολο να τελειώσουν. Αναγκάζεσαι να κάνεις λιγότερες γραμμές. Απλούστερα σχήματα...<br />'Ωσπου αφαιρείς τόσα πολλά που πια και εσύ δεν καταλαβαίνεις.<br />Μοιάζει αυτό με "αύριο"?<br /><br /><span style="font-style: italic;">Μια ζωή είναι αυτός που είναι γιατί αυτό εξυπηρετεί.</span> <span style="font-style: italic;">Τους σκοπούς χίλιων σχεδίων άλλων...</span> <span style="font-style: italic;">Τόσα χρόνια εξυπηρετεί ,αλλά δεν είναι υπηρέτης.</span><br /><span style="font-style: italic;">Κανενός ρε...</span> <span style="font-style: italic;">Κανενός.</span><br /><br />Ξέρεις με τι θα άλλαζε τα πάντα?<br />Με φωτιά.<br />Ναι ...<br />Τα τριάντα του αργύρια είναι η φωτιά σου. Για να καεί και αυτός και όλα όσα κουβάλησε ως τώρα.<br />Να καεί και να γίνει ο φοίνικας που πάντα ονειρευόταν.<br />Να βγει απ΄τη φωτιά σου μέσα σε χίλια χρώματα μιας νέας αρχής.<br /><br />Γιατί το δικό του απλό όνειρο είναι μια νέα αρχή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-6890145359793232555?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-91123303819225054162010-01-07T01:14:00.002+02:002010-01-07T01:58:25.697+02:00Σε ένα τέταρτο όλα θα είναι μια χαρά.<br />Τι σκατά με έπιασε να τα σκεφτώ όλα απόψε...<br />Το μυαλό μου έχει γίνει ζελέ και τα μάτια μου έχουν θολώσει. Καλά είναι να τα βλέπεις όλα θολά αλλά εμένα με φοβίζει. Ηλίθιες αδυναμίες της γυναικείας φύσης μου...<br />Έλα να μιλήσουμε για ένα τεταρτάκι και μετά να δεις θα νυστάξω και θα φύγω από μόνη μου.<br />Πες μου πως πέρασε η μέρα. Έχει κρύο εκεί?<br />Δεν ήρθα στη γιορτή σου. Αλλιώς τα υπολόγισα και αλλιώς μου βγήκαν. Και εκείνο το νερό στο βαζάκι αλλιώς το περίμενα να είναι και αλλιώς ήταν. Ακριβώς σαν εμένα... Θολό..<br />Και έφταιγα εγώ γι'αυτό.<br />Τι νέα να σου πω εγώ. Καλύτερα να σε κοιτάω.<br />Ναι αυτό.<br />Να περάσει και η ώρα με ηρεμία.<br />Τη χειρότερη στιγμή που πέρασε ανακάλυψα τη μεγαλύτερη αδυναμία μου. Κι αυτό γιατί μεγάλωσε απ΄όλες τις χειρότερες στιγμές και έγινε τόσο δυνατή που με νίκησε.<br />Γι΄αυτό πρέπει να περιμένω εδώ λίγο ακόμα.<br />Για να φύγει.<br />Είπα ψέμματα σήμερα. Και εσένα σου έχω πει. Πολλά.<br />Μικρά πολλά κι ένα μεγάλο.<br />Έτσι νόμιζα τουλάχιστον. Τώρα και εκείνο το μεγάλο μου φαίνεται ηλίθια μικρό.<br />Μια τόση δα χειρότερη στιγμή που πέρασε και πάει.<br />Δυο βράδια τώρα είναι κάτι άσχημο που με ξυπνάει.<br />Πλένω τη μούρη μου και τη σκουπίζω και μετά ξαπλώνω ξανά αλλά στην άλλη μεριά του κρεβατιού.<br />Ξέρεις...σκέφτομαι να κόψω το τσιγάρο. Δε με ευχαριστεί πια. Θα μου πεις τότε πρέπει να κόψω και το φαΐ και το νερό και πόσα άλλα...μπα...ίσως το τσιγάρο όμως...<br />Αποφάσισα χθες τι φταίει.<br />Σε εμένα μέσα.<br />Δεν είναι η θέα απ΄το μπαλκόνι, ούτε οι μυρωδιές το πρωί....<br />Εγώ είμαι.<br />Εγώ σε ένα μπαλκόνι με ένα γαμημένο τσιγάρο που δε με ευχαριστεί αλλά είναι εκεί για να περνάει η ώρα.<br />Όπου και να το βάλεις το μπαλκόνι, πάνω του θα είμαι πάντα εγώ...<br />Κοίτα , πέρασε το τέταρτο και τίποτα!<br />Πάω για άλλο μισό.<br /><br /><br />Φιλιά πολλά θα έρθω να σε δω.<br />Θα κάτσω να σου μιλήσω και εγώ τότε ένα τέταρτο.<br />Έτσι για παρέα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-9112330381922505416?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-28513537173931018122010-01-03T20:17:00.011+02:002010-01-03T21:45:46.988+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S0Dk-yAphPI/AAAAAAAABXw/GOPT9vq1ouU/s1600-h/just_another_brick_in_the_wall_by_lorentsenjr.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5422585718581593330" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 336px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/S0Dk-yAphPI/AAAAAAAABXw/GOPT9vq1ouU/s400/just_another_brick_in_the_wall_by_lorentsenjr.jpg" border="0" /></a><br /><p>(...)αφού <em>είναι</em> εκείνος ο ένας που νόμιζε ότι είναι για όλους, και που για τον ίδιο του τον εαυτό δεν είναι κανένας(...)</p><p><span style="font-size:78%;">Λ.Πιραντέλλο-Ένας κανένας κι εκατό χιλιάδες</span></p><br /><br /><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-2851353717393101812?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-56292502366188631792009-12-30T10:45:00.007+02:002009-12-30T13:02:18.226+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SzsbK6uemFI/AAAAAAAABXo/rytqanptsGs/s1600-h/Waterdrops_Calendar_2010_by_dansch.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 309px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SzsbK6uemFI/AAAAAAAABXo/rytqanptsGs/s400/Waterdrops_Calendar_2010_by_dansch.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5420956450847365202" border="0" /></a>Χμμμμμ....Τελευταία ευχή του 2009....<br /><br />Να κάνω μια λίστα θέλω να τη μαζέψω ρολό και όταν έρθει ο κοκκινιάρης να του τη βάλω στον κώλο.<br />Δεν υπάρχει? ΠΟΙΟΣ? Τι λέτε ρε???<br />Δεν υπάρχει ο Σάντα? Και εγώ που θα ρίξω το φταίξιμο των πιο μαλακισμένων στιγμών μου τις τελευταίες ημέρες του χρόνου?<br />Σε εμένα?<br /><br />.....................<br /><br />Μάλιστα.....<br />Ταξίδευα στο Κτελ για πίσω με μια γκόμενα που δούλευε ακριβώς στην ίδια θέση με εμένα ΑΛΛΑ στην Αθήνα και ερχόταν ΣΠΙΤΙ της για πρωτοχρονιά. Εγώ πάλι έτυχε να φεύγω απ΄το σπίτι μου μιας και δε δουλεύω εκεί και μιας και ήταν αδιανόητο να λείπει η πολύτιμη βοήθειά μου από τη <span style="font-style: italic;">δουλειά</span> (χα!) αυτές τις ημέρες. Έπαιρνε όλο τον κόσμο τηλέφωνο να κανονίσει, να πει για το καινούργιο σπίτι που αγόρασε στην Αθήνα, για το μπαμπά της που χάρηκε τόσο πολύ για το κοριτσάκι του και φιλούσε μέχρι και το συμβολαιογράφο...Δε ξέρω τι με πείραξε πιο πολύ απ΄όλα στα λόγια της αλλά ο λαιμός μου κλείδωσε, δε μπορούσα να πάρω ανάσα. Χτύπησε το τηλέφωνο και ήξερα πως αν μιλήσω λίγο παραπάνω θα βάλω τα κλάματα με τόση δύναμη που θα της βρέξω τα κόκκινα λουστρίνια της και θα ψάχνει χρονιάρες μέρες να τα αντικαταστήσει οπότε κρατήθηκα. Έβαλα το mp3 τέρμα και την άφησα να ξεφορτίσει το κινητό της με τα ίδια και τα ίδια ξανά και ξανά...<br />Τεσπα.<br />Εγώ φταίω...<br /><br />.............................<br /><br />Σήμερα ήρθα το πρωί και βρήκα στο γραφείο μου ένα μπουκάλι κρασί, κόκκινα στολίδια και ένα κιβώτιο ακτινίδια.<br />Ακτινίδια δεν τρώω, το κόκκινο δε με τρελαίνει αλλά το κρασί θα είναι το άλλο μου μισό αύριο το βράδυ.<br />Ελπίζω να μην ισχύει αυτό το "όπως σε βρει η αλλαγή του χρόνου έτσι θα είναι όλος ο χρόνος"....<br />Γιατί για όλο το '10 εγώ θα φταίω πάλι ............<br /><br />Χμμμμμ....Τελευταία ευχή του 2009....<br />Mια μεγάλη αγκαλιά.<br />Να έχετε όλοι.<br /><br />ΥΓ.Να περάσετε τέλεια παίδες και καλή χρονιά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-5629250236618863179?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-70678390095351418902009-12-24T08:11:00.001+02:002009-12-24T08:12:30.305+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SzMGHB1jh9I/AAAAAAAABXg/96uV3Lcl3E8/s1600-h/metal+xmas.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SzMGHB1jh9I/AAAAAAAABXg/96uV3Lcl3E8/s400/metal+xmas.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418681494478751698" border="0" /></a><br />Να περάσετε τέλεια παίδες μου...!!!!<br />ΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΤΣ<br />:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7067839009535141890?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-73706173635358625442009-12-22T08:14:00.005+02:002009-12-22T09:22:29.095+02:00Κρυώνω και μ' αρέσει πολύ.<br />Γκρινιάζω και δεν αρέσει σε κανέναν.<br />Έχω διαφορετικό κασκόλ για κάθε μέρα του χειμώνα γιατί λατρεύω τα κασκόλ.<br />Έχω διαφορετικό μπινελίκι για κάθε συνάδελφο γιατί λατρεύω να τους μπινελικώνω...<br />Πως είναι το ξημέρωμα στο αγαπημένο μου παγκάκι στο προαύλιο του παλιού μου σχολείου?<br />Πως είναι να κατεβαίνεις ψιλομεθυσμένη την Ερμού και να νομίζεις πως όλα αυτά τα λαμπάκια στολίστηκαν ξαφνικά στα μαλλιά σου και λάμπουν τόσο κοντά?<br />Πως είναι να ξυπνάς με ένα φιλί να κρέμεται στον ώμο σου?<br />Πως είναι να κοιμάσαι πριν έρθει ο ύπνος απλά γιατί είσαι τόσο ήρεμος και γεμάτος?<br />Πως είναι να ξυπνάει η κολλητή σου με πρησμένα μάγουλα φανερά νυσταγμένη ακόοομα, μόνο για να κάνετε μαζί καφέ και να σε αφήσει να ξεκινήσεις το πρωινό σου παραλήρημα?<br />Πως είναι να σε ξυπνάνε τα ναζιάρικα γρυλίσματα απ΄το αγαπημένο σου σκυλάκι που κοιμάται όλη νύχτα κολλημένο στην κοιλιά σου και βαρέθηκε να σε περιμένει να σηκωθείς για να παίξετε?<br />Πως είναι να έχεις παρέα το βράδυ και το επόμενο πρωί?<br />Μου έλειψαν όλα αυτά...<br />Και κάτι ακόμα.<br />Καλημέρες ρε .........................................................<br /><br />ΥΓ. Παρεπιπτόντως, διαβάστε στην <a href="http://kwlogria.blogspot.com/">Κωλόγρια</a> <a href="http://kwlogria.blogspot.com/2009/12/blog-post_15.html">αυτό</a> και ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ ΔΩΡΑΚΙ!!!! ;)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7370617363535862544?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-60228697561454303542009-12-17T08:47:00.007+02:002009-12-17T09:45:48.050+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SyngrEWkQ5I/AAAAAAAABXY/pxCxiluZymY/s1600-h/Run_my_thoughts__Run_by_The_Panic.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 301px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SyngrEWkQ5I/AAAAAAAABXY/pxCxiluZymY/s400/Run_my_thoughts__Run_by_The_Panic.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416107057397121938" border="0" /></a><br /><br />θέλω να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">τρυπήσω</span> το πάπλωμα στο σημείο που έχω το τηλεκοντρόλ να μπορώ να αλλάζω κανάλια χωρίς να το ξετυλίξω γιατί με ζεσταίνει.<br /><br />θέλω να βρω ένα τρόπο να μη στάζει αίμα όπου κόβομαι γιατί βαρέθηκα να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">λιποθυμάω</span> το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">κέρατό</span> μου!<br /><br />να μάθω τεχνικές από κάποια μακρινή πολεμική τέχνη για να μην ανακατεύεται το στομάχι μου όταν πίνω. . . είναι το μόνο πράγμα που μπορώ να κάνω χωρίς να σκέφτομαι αλλά με ανακατεύει τόσο όσο και οι σκέψεις μου.<br /><br />να κάνω μαθήματα ανώδυνου τοκετού ώστε όταν μου έρχεται να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">ουρλιάξω</span> όλα τα μπινελίκια της κοινωνίας στους αγαπημένους μου τοίχους να παίρνω δυο τρεις <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">ανασούλες</span> και να ηρεμώ.<br /><br />να βρω ένα μαγικό ημερολόγιο που θα μου αλλάζει τις μέρες που γαμιέται ο κόσμος με εκείνες που είναι απλά καλές. υπάρχουν μέρες απλά καλές. υπάρχουν και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">γαμάτες</span> κάπου πίσω αλλά αυτές θέλω να τις έχω εκεί και να τις ξαναδώ μόνο αν ξανάρθουν και θέλουν να με δουν κι αυτές.<br /><br />να βρω τρόπο να ενώσω το χαρτί κουζίνας σε ένα ατελείωτο ρολό που δε θα κόβεται στις μικρές εκείνες <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">τρυπίτσες</span> για να μπορώ να φυσάω τη μύτη μου τις μέρες που γαμιέται ο κόσμος και ρίχνω μπινελίκια στους τοίχους μου τυλιγμένη στο ζεστό μου πάπλωμα.<br /><br />να δέσω , να φιμώσω και να κρατήσω όμηρο το μεγαλύτερο κομμάτι του μυαλού μου.<br />να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_7">πιω</span> πολύ για να πω όσα θέλω χωρίς να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">ανακατευτώ</span> και να προσπαθήσω να μη λιποθυμήσω όταν με κάνει να ματώσω.<br /><br />γαμώ τη μέρα και την ομίχλη <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">λατρεμένε</span> μου χειμώνα<br />θα πω στον επόμενο που θα με πάρει τηλέφωνο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">οτι</span> τον αγαπάω<br />θα πω στο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">σουβλατζή</span> <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_12">ότι</span> δε θέλω να τον ξαναδώ<br />θα πω στο μπαμπά μου <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_13">ότι</span> έπρεπε να πω <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_14">σ' αγαπάω</span> πριν καταφέρει να με κάνει να μη τον ξαναδώ<br /><br />μάλλον θα κάτσω εδώ και δε θα κάνω τίποτα. εκτός αν σκίσω το πάπλωμα που έχω αφήσει να με κρύβει και να ζεσταίνει το μυαλό μου που φοβάται να αλλάξει κανάλι.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-6022869756145430354?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-89528552462117552122009-12-13T19:31:00.009+02:002009-12-13T20:03:49.933+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SyUrB9WlqSI/AAAAAAAABXI/VWa8krhDJ_k/s1600-h/Words_and_Thoughts_by_ahermin.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414781439632058658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SyUrB9WlqSI/AAAAAAAABXI/VWa8krhDJ_k/s400/Words_and_Thoughts_by_ahermin.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center">Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ...</div><br /><p align="center">Δεν είναι που έχω είναι μάλλον που δεν έχω επομένως δεν υπάρχει λόγος και δεν είναι μόνο ο λόγος που δεν υπάρχει αλλά αυτό δε με πείραζε πριν άρα τώρα υπάρχει κάτι άλλο μαζί με την απουσία όλων των άλλων και δεν είναι η πρώτη φορά που δε με καταλαβαίνω η πρώτη φορά που δε με αντέχω η πρώτη φορά που χάνω παραδίνομαι αφήνομαι ξεχνιέμαι άρα ούτε αυτό φταίει και μακάρι να ήξερα δηλαδή τι φταίει </p><br /><p align="center">δεν ξέρω</p><br /><div align="center">και δεν είμαι απαισιόδοξη αλλά δεν είμαι και αισιόδοξη και είναι λάθος λέει να χρησιμοποιείς το δεν γιατί είναι αρνητικό οπότε καλύτερα να πω νομίζω αλλά και αυτό έχει ένα δεν μέσα του γιατί δεν είμαι σίγουρη άρα προσπαθώντας να αποφύγεις τον αρνητισμό ουσιαστικά χρησιμοποιείς ένα καλυμμένο πλην που δεν ακούγεται αλλά υπάρχει</div><br /><p align="center">δε ξέρω</p><br /><p align="center">νομίζω ότι όσο και να προσπαθήσω να καλύψω αυτά που υπάρχουν πάλι θα φανούν και είναι ένα κάρο πλην αλλά είναι τέτοιος ο αριθμός τους που στο τέλος κάνουν πάλι πλην άρα δε χρειάζεται να τα μετρήσω ούτε να τα καλύψω ούτε να μιλάω χρειάζεται </p><br /><p align="center">δε ξέρω</p><br /><div align="center">ξυπνάω κάποιες φορές σίγουρη ότι δεν με πειράζει και μέχρι να ξανακοιμηθώ είμαι σίγουρη πως με πειράζει τόσο πολύ και ξέρω πως πρέπει να μάθω να κοιμάμαι και να ξυπνάω έτσι<br /></div><br /><div align="center">απλά </div><br /><div align="center">γιατί<br /></div><br /><div align="center">κάποια πράγματα δεν αλλάζουν</div><br /><div align="center">ποτέ</div><br /><p></p><p align="center">και μάλλον είμαι ένα από αυτά</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-8952855246211755212?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-85414928271419561592009-12-10T09:55:00.003+02:002009-12-10T10:51:12.711+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SyC2Qd-4sZI/AAAAAAAABXA/13P0zzFFTMA/s1600-h/Double_Moutza.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 276px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SyC2Qd-4sZI/AAAAAAAABXA/13P0zzFFTMA/s400/Double_Moutza.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413527146141888914" border="0" /></a><br />-Νευρασθενικοπούλου, παρακαλώ? (εγώ!)<br />-Καλημέρα σας..(καθυστερημένη κυρία που έχει καλέσει τρεις φορές μέσα στην ίδια εβδομάδα για το ΙΔΙΟ θέμα..)<br />-Καλημέρα (αρχίζει να με γαργαλάει η φλέβα των νεύρων μου στο μέτωπο γιατί αναγνωρίζω την ίδια ενοχλητικά ηλίθια φωνή για τέταρτη ρημαδοφορά!)<br />-Την κυρία Αδιαφορίδου θα ήθελα...<br />-Η κυρία Αδιαφορίδου λείπει σε άδεια όλη την εβδομάδα, πως μπορώ να εξυπηρετήσω?(προσπάθεια να λύσω το θεματάκι της το οποίο είναι το ίδιο όλη την εβδομάδα και δε λύνεται γιατί η ίδια είναι παντελώς ηλίθια...)<br />-Α...μάλιστα...καλά....και πότε θα γυρίσει???(πέρα βρέχει λέμεεεεεεεεεεεεεεεεεε.....)<br />- Εφόσον έχει άδεια ΟΟΟΛΗ την εβδομάδα θα επιστρέψει από Δευτέρα(γιατί τότε ξεκινάει η επόμενη εβδομάδα..........ή έτσι συνηθίζεται τουλάχιστον!).Μήπως μπορώ να βοηθήσω σε κάτι εγώ?(τελευταία μου προσπάθεια με τη φλέβα να χτυπάει πιο έντονα τώρα....)<br />-Τηλεφωνώ απο......................(ξέρουμε...προχώρα....) και μας ζήτησε κάτι δικαιολογητικά..<br />-Πολύ ωραία! Να τα στείλετε τότε για να μπορέσει να προχωρήσει η διαδικασία πληρωμής.(άραγε με κατάλαβε ΑΥΤΗ τη φορά?????)<br />-Ναι αλλά σε ποιόν να τα στείλουμε?(παρντόν?????)<br />-Στη συνάδελφο που σας τα ζήτησε και χειρίζεται το θέμα σας!(ε????..............)<br />-Ναι αλλά αφού δεν θα είναι εκεί ποιος θα τα πάρει???<br />(εδώ ακούγεται στο πίσω μέρος του μυαλού μου η γνωστή φωνή του ανεξέλεγκτα ειρωνικού και αφρισμένου -πλέον- εαυτού μου να ουρλιάζει.."στείλε τα γαμημένα δικαιολογητικά και γάμα το ποιος θα τα πάρει ηλίθια, μαλάκω, καθυστερημένη γαμώτοκέρατοτουκεράτουμουγαμώωωωωωωωωωωωωωωωω")<br />-(Αλλά ως επαγγελματίας υπομονετικός μαλάκας απαντώ....) Τα εσωτερικά διαδικαστικά ζητήματα δεν θα πρέπει να σας απασχολούν. Στείλτε τα δικαιολογητικά να προχωρήσει το αίτημά σας και αν δεν βρίσκεται η συνάδελφος εδώ θα τα παραλάβει όποιος την αναπληρώνει...(Θεέ μου ας με κατάλαβε , ας με κατάλαβε, ας με κατάλαβεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!!)<br />-Α......καλά τοτε....εντάξει...γειά σας!<br />-Γεια σας..<br />ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΕΝΤΟΛΕΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΣΟΥ ΛΕΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ.<br />Με τον ίδιο τρόπο κλείσαμε και τις 3 προηγούμενες φορές!!! Άντε να γυρίσει η άλλη απ΄την άδεια γιατί την πέμπτη φορά που θα με πάρει θα βγουν τόσοι αφροί που θα της στάξει η μάσκαρα απ΄το τηλέφωνο...<br />ΣΤΟ ΛΕΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!<br />ΥΓ.Αααααααααααααααααααχ.....ηρέμησα τώρα....<br /><br />ΥΓ.2 Τα τριχωτά χέρια φυσικά και ΔΕΝ είναι δικά μου και η μουσική φυσικά και ΔΕΝ θα αλλάξει!<br />;pPppPpPPpPpp<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-8541492827141956159?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-21449641669627592072009-12-07T08:27:00.004+02:002009-12-07T08:45:04.621+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sxyj7b6JOTI/AAAAAAAABWQ/3YGwiw2Kob8/s1600-h/bored+character.bmp"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 342px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sxyj7b6JOTI/AAAAAAAABWQ/3YGwiw2Kob8/s400/bored+character.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412381093691734322" border="0" /></a><br />Χθες κοιμήθηκα από τις 10....<br /><br />Βαριέμαι την εβδομάδα και ακόμα δεν άρχισε...<br /><br />Νομίζω πως η μόνη διαφορά των 33 με τα 63 μου (αν τα φτάσω ποτέ) θα είναι ότι πριν κοιμηθώ στις 10, σκεπτόμενη πόσο βαριέμαι την εβδομάδα που θα αρχίσει, θα βγάζω τη μασέλα μου και θα τη βυθίζω στο ποτηράκι με το νερό που θα στολίζει το κομοδίνο μου.<br />............<br />Α! και πιστεύω ως τότε να έχω ξεπεράσει τον ύπνο αγκαλιά με το αρκουδάκι μου..........<br />;P<br /><br /><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">Καλημέρεεεεεεεεεεεεεεεεεεες</span> παίδες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-2144964166962759207?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-71220573585174735292009-12-06T02:26:00.000+02:002009-12-06T02:26:11.728+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sxr3PfLmKaI/AAAAAAAABWI/4Z0WfZG4eKs/s1600-h/HuG_by_1uno.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411909747679308194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sxr3PfLmKaI/AAAAAAAABWI/4Z0WfZG4eKs/s400/HuG_by_1uno.jpg" border="0" /></a>Σήμερα ....μετά από τέσσερα, μπορεί και πέντε χρόνια, ζωγράφισα.<br />Ποτέ δε ζωγραφίζω όταν δεν είμαι καλά. <div><div>Είναι νόμος. </div><div>Γράφω όταν δεν είμαι καλά και ζωγραφίζω όταν είμαι.</div><div>Αλλά...</div><div>Πήρα τα καρβουνάκια μου και τα χαρτόνια μου και ξεκίνησα. </div><div>Στο μυαλό μου είχα ....</div><div>Μπα.</div><div>Τελειώνοντας είδα πως είχα φτιάξει μια γυναίκα, με δυο τεράστια μαύρα μάτια και ένα πρόσωπο αποστεωμένο...</div><div>Μάλλον υπήρχε λόγος που δε ζωγράφιζα τόσο καιρό.</div><div>Τώρα κάθομαι και τη κοιτάω και όσο περνάει η ώρα νομίζω πως μου μοιάζει.</div><div>Λέω να τη βάλω στο καβαλέτο μου στην κρεβατοκάμαρα να μιλάμε.</div><div>Ναι λέω να μιλάμε. </div><div>Αλλά....<br />Ζωγραφιά είναι δε θα μιλάει.</div><div>Σε τοίχους θα μιλάει.</div><div>Κάρβουνο είναι δε θα μιλάει.<br />Λες να αγκαλιάζει τότε?</div><br /><div>Λες να αγκαλιάζει τοίχους?<br /><br /><br /></div><br /><div>Μαλακία...ζωγράφισα μόνο το κεφάλι.....</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7122057358517473529?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-76000104256119410892009-12-02T07:59:00.004+02:002009-12-02T08:41:27.009+02:00Τελικά δε μπορώ να σταματήσω τους εφιάλτες.<br />Με τίποτα.<br />Ξύπνησα και έβλεπα ακόμα το μπαμπά να στολίζει λέει το δέντρο στο σπίτι μου.<br />Τα στολίδια ήταν σκονισμένα...και στις φάτσες τους τα χαμόγελα ήταν σβησμένα.<br />Έπιασε ένα μεγάλο Άγιο Βασίλη που έχω και η κοιλιά του ξεφούσκωσε βγάζοντας άσπρη σκόνη στο πρόσωπό του και έβαλε τα <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">κλάματα</span>.<br />Μετά εξαφανίστηκε και άκουγα από κάπου τη μάνα μου να λέει..."ο πατέρας σου συγκινήθηκε που <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">κράτησες</span> τα στολίδια που σου είχε πάρει"...<br />Τα ποια?<br />Πότε?<br />Που?<br />Ποτέ και για κανένα λόγο.<br /><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">Γαμημένο</span> μυαλό μου πρωί πρωί.<br />Σηκώθηκα με δάκρυα στο πρόσωπο ρε πούστη.<br />Δε θα σταματήσει ποτέ όλο αυτό?<br />Θα μου πει κάποιος?<br />Θα έρθει ένας <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">γαμημένος</span> κάποιος να μου λύσει το μυστήριο?<br />Να με πιάσει που πέφτω ρε...<br />Δε θέλω τίποτα.<br />Να ξεχάσω θέλω.<br />Ή όχι...<br />Να ηρεμήσω ίσως. Να μη φοβάμαι τη νύχτα που ξαπλώνω και να θέλω να ξυπνήσω το πρωί.<br />Μαύρα μαλλιά και σκούρα μάτια. Αδύνατη με θυμωμένα <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4">χαρακτηριστικά.</span> Αν δε με ξέρεις ήδη, έτσι είμαι. Και να σου πω...<br />Δε ντρέπομαι να σου πω <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5">ότι</span> φοβάμαι ρε.<br />Και γέλα όσο θες. Και σκέψου ότι θες...<br />Φοβάμαι να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">ξανακοιμηθώ.</span><br />.........................................................<br />Όλοι μαζί να πέσετε πάνω μου σήμερα δε θα με κάνετε να νιώσω μεγαλύτερο βάρος από αυτό που ήδη νιώθω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7600010425611941089?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-34521744897224533342009-11-30T13:01:00.004+02:002009-11-30T13:25:40.285+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SxOrMyl2fEI/AAAAAAAABV4/-oZcN_fHFCU/s1600/bus_by_pedantic_romantic.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SxOrMyl2fEI/AAAAAAAABV4/-oZcN_fHFCU/s400/bus_by_pedantic_romantic.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5409855813629410370" border="0" /></a>Είδα μια κυρία με τα πιο όμορφα στρογγυλά καταπράσινα μάτια που έχω δει ποτέ!<br />Βρομούσε τόσο πολύ σκόρδο που τα δικά μου κόντεψαν να δακρύσουν αλλά δε μπορούσα να σταματήσω να την κοιτάζω.<br />Eίδα ένα τύπο με αυτό το κεφάλι που είναι σαν να έχει φάει τηγανιά από μπροστά και του λείπει το καρτελάκι που γράφει TEFAL τόσων ιντσών. Στις παλάμες του είχε τρίχες! Από τη μέσα μεριά...ΤΡΙΧΕΣ! Που είμαι πούστη μου σε ζωολογικό κήπο και μπήκε στο λεωφορείο ο Κινγκ -Κονγκ? Ασιχτίρ!<br />Ξαφνικά κάτι με χτύπησε στο γόνατο και έμεινε εκεί ..<br />Γύρισα το κεφάλι μου με νεύρα και κοίταξα δίπλα μου. Ήταν ένα μωρό στην αγκαλιά της μάνας του με μια πιπίλα στο στόμα και είχε ακουμπήσει το πόδι του πάνω στο γόνατό μου. Με κοίταξε με ένα βλέμμα που με έκανε να ευχαριστώ το Θεό που φορούσα γυαλιά ηλίου και δε συνάντησε το δικό μου! Είχα τόσα νεύρα και είχε τέτοια καλοσύνη και απορία στα μάτια του...<br />Σκατά..<br />Τα παιδιά με φοβίζουν, το έχω πει χίλιες φορές και θα το πω άλλες τόσες.<br />Δε μπορείς να κρύψεις τίποτα.<br />Άραγε έχω κάπου αυτό το βλέμμα κι αν ναι πόσο καιρό έχει ο εαυτός μου να το αφήσει να βγει έξω...και γιατί?<br />Ξαφνικά ένιωσα πιεσμένη ..πολύ!<br />Ήθελα να ξεράσω στα παπούτσια μου, να εξαφανιστούν όλοι από δίπλα μου και να σταματήσει να μυρίζει σκόρδο επιτέλους!<br />Δε το' κανα.<br />Θα ξύπναγε το μωρό που ως τότε το είχε πάρει ο ύπνος και ....δεν ήθελα να το τρομάξω.<br />Κανέναν δε θέλω να τρομάξω.<br />Να φύγουν θέλω μόνο.<br />Έφυγα εγώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-3452174489722453334?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-88282103299661181772009-11-29T04:48:00.008+02:002009-11-29T14:19:26.271+02:00..τον τίτλο του ανεύθυνου<br />γιατί καιρό τώρα τις αποφάσεις τις παίρνω μόνο εγώ.<br />καιρό τώρα τις λύσεις τις ψάχνω μόνο εγώ και ..<br />καιρό τώρα τις επιπτώσεις τις επωμίζομαι εγώ!<br />..τον τίτλο του μαλάκα<br />γιατί για όλους τους παραπάνω λόγους<br />καιρό τώρα ήμουν ο μεγαλύτερος μαλάκας αλλά δεν είμαι πια!<br />..τον τίτλο της πατερίτσας<br />που την έχουν για να στηρίζονται όλοι.<br />δεν είμαι από πέτρα κι αν συνεχίσω να υπάρχω έτσι ,θα γίνω τόσο σκληρή και παγωμένη όσο η γαμημένη πέτρα<br />..τον τίτλο του καραγκιόζη<br />γιατί βαρέθηκα<br />γιατί σας βαρέθηκα όλους<br />..τον τίτλο του θύματος<br />γιατί εγώ φταίω γι' αυτό και είναι ένα ψέμα<br />..τον τίτλο του υπομονετικού<br />γιατί πόσα πρέπει να πω για να καταλάβεις οτι δεν είμαι?<br />και γιατί πρέπει να "πω" για να καταλάβεις?<br />..τον τίτλο..<br />τον κάθε τίτλο που θα μου βάζεις από εδώ και πέρα στο μυαλό σου.<br />δεν έχω τίτλο ρε. έχω όνομα. έχω μάτια και ψάξε μέσα να με βρεις.<br /><br /><br />δεν αποποιούμαι όμως των ευθυνών μου<br />γι' αυτό πες μου που υπογράφω να τελειώνουμε και<br />άντε γαμήδια...................................<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-8828210329966118177?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-37543006216979956742009-11-27T08:13:00.008+02:002009-11-27T09:41:27.916+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sw9-cSme7NI/AAAAAAAABVs/vwXm_W-JzKI/s1600/pdtnc-stock_OldBillsBundle5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 291px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sw9-cSme7NI/AAAAAAAABVs/vwXm_W-JzKI/s400/pdtnc-stock_OldBillsBundle5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408680701989940434" /></a><br />Ας πούμε ότι η ζωή είναι ένα τεράστιο γραφείο.<br />Ένα βαρετό γραφείο που στο δίνουν ξερό και σκονισμένο και το μόνο που έχει πάνω του είναι ένα τηλέφωνο και δύο πλαστικά δισκάκια. Το ένα λέει "Εισερχόμενα" και το άλλο "Εξερχόμενα". Τόσο απλά.<br />Και εσύ παλεύεις και σκορπίζεις τον καιρό σου διευθετώντας καταστάσεις.<br />Μμμμμμμμ...4 εισερχόμενα, 2 πολύ απλά τσακ τσουκ...εξερχόμενα!<br />Ένα δύσκολο...δυο μήνες σκέψης και τσαακ εξερχόμενο.<br />Το τέταρτο είναι πιο πολύπλοκο. Μμμμμμμμμ ένας χρόνος σκέψης κι ακόμα δε ξέρεις που πρέπει να το βάλεις.<br />Ντριιιιιιιιιιιιιν..."βρες το τάδε χαρτί που αποδεικνύει πως τότε ήσουν αρκετά θαρραλέος και πάλεψες εκείνη την υπόθεση. Βρες το γιατί πρέπει να την ξαναθυμηθείς και να την ξαναπαλέψεις...χαχαχχαχαχαααα"<br />Και μένεις λίγο μαλάκας με τη φωνή του "αφεντικού" να γελάει λίγο πριν κοπεί η γραμμή. Λίγο πριν σε πάρει ο ύπνος πάνω στο γραφείο από την κούραση.<br />Και έρχονται κι άλλα..κι άλλα...κι άλλα....<br />Και πάει η FIFO που σου μάθανε στη σχολή. Πάει η οργάνωση και η σειρά σου...<br />Δε παίζουν πραγματικές διαδικασίες σε αυτό το γραφείο και ήσουν χαζός που τόσο καιρό έτσι αντιμετώπιζες μια ολόκληρη ζωή.<br />Παίρνεις ένα λευκό χαρτί και γράφεις με χοντρό μαύρο μαρκαδόρο το μόνο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό..."Θα τα καταφέρω".<br />Και πόσο σκέτο φαίνεται όλο αυτό. Πόσο μοναχικές οι μαύρες λέξεις που επιπλέουν στη λευκή τεράστια θάλασσα. Τεράστια θάλασσα....<br />Ντριιιιιιιιιιιιιιιιν....."χαχαχχαχαχαχααααα"<br />.............................<br />-Θα τα καταφέρω...<br />Μιλάς μόνος σου συχνά στο γραφείο, το ίδιο κάνουν όλοι στα γραφεία τους μη σε νοιάζει.<br />Μη φοβάσαι.<br />Μη το σκέφτεσαι. Πρέπει να συνεχίσεις.<br /><br />Εισερχόμενα...Εξερχόμενα....<br /><br />Και το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι....<br />Δεν αντέχω....<br />Και τα μαύρα χοντρά γράμματα θολώνουν. Βρέχονται λες από τη θάλασσα που μέχρι πριν ξεχώριζαν ξεκάθαρα.<br />Και τότε το γραφείο απομακρύνεται λες και είναι όλο ένα όνειρο. Σβήνουν οι γωνίες του σιγά σιγά και λιώνει το ξύλο χαμηλά λες και το καίει το ανύπαρκτο πάτωμα....Ανύπαρκτο κι αυτό όπως και οι τοίχοι και το ταβάνι.<br />-Μα δεν αντέχω...<br />Ντριιιιιιιιιιν.....<br />Το "αφεντικό" είναι πάλι....<br />"Λοιπόν? Αποφάσισε!<br />Θα παλέψεις ή θα μείνεις εξόριστος μες στη ζωή σου...<br /><br /><span style="font-weight:bold;">για μια ζωή</span><br /><br /><br />...........Χαχαχαχχααααααααααααα"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-3754300621697995674?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-36305986840728990282009-11-25T18:39:00.008+02:002009-11-25T19:21:02.060+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sw1ko0LgsrI/AAAAAAAABVk/B0MGcV1Lvkk/s1600/breakglassmoneybox.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sw1ko0LgsrI/AAAAAAAABVk/B0MGcV1Lvkk/s400/breakglassmoneybox.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408089379906302642" /></a><br />Νεύρααααααααααααααα...πολλά νεύρααααααααααααααααα!<br />Με εμένα! Τα χειρότερα νεύρα είναι αυτά να ξέρεις!<br />Εδώ δεν ήσουν που είπα οτι πρέπει να μαζέψω λεφτά?<br />Εδώ δεν ήσουν που είπα ότι σε λίγο καιρό έρχονται μετακομίσεις και εμένα μου έχει μείνει η συλλογή απ΄τα εσώρουχά μου στη ντουλάπα?<br />Κοινώς ...που πας να κάνεις μετακόμιση με ένα βρακί στον κώλο???<br />Εδώ ήσουν ε?<br />Εγώ ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ ΤΟ ΤΡΙΩΡΟΦΟΟΟΟΟΟΟΟΟ???<br />ΕΚΑΤΟΝ ΕΙΚΟΣΙ ΕΥΡΩ ΚΙΝΗΤΟ ΡΕ????<br />ΤΙ ΚΑΝΩ ΡΕ???<br />Γιατί μου έρχεται να πω "γαμιέται ο Δίας" αλλά δεν εξηγεί το φαινόμενο του αστρονομικού ,κατά τα δικά μου δεδομένα, λογαριασμού. Εκτός αν κάνω τηλεφωνικό σεξ με το Δία και δεν το γνωρίζω. Πλερώνω ρε αλλά περνάω καλάααααααααααααααααα....<br />ΜΠΑ! Ο Χ Ι!!!<br />Να το τσιγαράκι στο μπαλκόνι με τη κολλητή, να το μαγείρεμα παρέα με τη μαμά γιατί βαριέμαι να μαγειρεύω μόνη μου, να η αδερφή έχει γκομενικά να τη πάρω να την ηρεμήσω...<br />Γεια τι κάνεις?<br />120<br />Πως φτιάχνεται το κοκκινιστό μαμά?<br />120<br />Τι λέει με το γκομενάκι ρε?<br />120 ΣΟΥ ΛΕΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!<br />Αδικία είναι γαμώτο μου...<br />Ναι είναι αδικία. Κάτσε να σου εξηγήσω.<br />Βαριέμαι μόνη μου...και μιλάω πολύ. Και μόνη μου το δοκίμασα να μιλάω και είναι πιο βαρετό απ΄τη βαρεμάρα μου. Γιατί μ' αρέσει να τσακώνομαι και με εμένα περιέργως συμφωνώ απόλυτα...Επίσης μου αρέσει να λέω αστείες ιστορίες και να κάνω λογοπαίγνια και ...με εμένα καθόλου δε γελάω. Αφού ξέρω ήδη τι θα πω ρε ....<br />ΟΥΥΥΥΦ!!!<br />Ξέρω...θα μου πεις αφού βαριέσαι...ε....120!!!!!!!!!!!!!!!!<br />Να ναι οι ώρες του ΟΤΕ ρε πούστη μου....<br />..................................................................<br />Τέλος.<br />Σκατά τα έκανα.<br />Και σου θυμίζω ότι έρχονται Χριστούγεννα και θέλω να πάρω δώρα και να βγω, μη σου πω ότι ήθελα να κάνω και καμιά εκδρομή. Άσε δε θα στο πω αυτό...<br />Δε μου το λέω ούτε εμένα αυτό...τέτοιες μέρες κυκλοφορούν και πνεύματα. Θα με ακούσει το πνεύμα των προηγούμενων Χριστουγέννων και θα' ρθει να μου ρίξει μια μούντζα ΝΑ(!!) και με τα πέντε δάχτυλα τεντωμένα....<br />ΠΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ!!!!<br />Προς το παρόν πάω να κάνω ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι μόνη μου και όποιος θέλει ας με πάρει ένα τηλέφωνο γιατί ...............ΒΑΡΙΕΜΑΙ!!!!!!<br />120 ΦΟΡΕΣ ΒΑΡΙΕΜΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!<br />Και δε μετανιώνω κανένα τηλεφώνημα αλλά να...<br />μήπως σου περισσεύει κανα ευρωωωωωωωωωωωωωωωωωω???<br />Γαμώ την οικονομία μου μέσαααααααααααααααααααααα!!!!<br /><br />ΥΓ. Δε χάνω το κέφι μου πάντως..................(γιατί μη με ρωτάς ..ιδέαν δεν έχω!!!) Αι αμ στιλ ον τοπ οφ δε προμπλεμ, ιβενδοου δε προμπλεμς φινγκερ ιζ ιν μαι ας!!!!!<br />;pPPpP<br />ΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΤΣ<br />ΥΓ.2 Η μουσική παραμένει ίδια γιατί έτσι γουστάρω....Στο κάτω κάτω έχω νεύρα είπαμε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-3630598684072899028?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-62792686423578794202009-11-24T23:59:00.004+02:002009-11-25T00:31:32.080+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SwxegOeODvI/AAAAAAAABVU/uPz-GQnq-v0/s1600/clock_by_farnk05.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SwxegOeODvI/AAAAAAAABVU/uPz-GQnq-v0/s400/clock_by_farnk05.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407801160298794738" /></a><br /><br />Το πρωί.<br />Πλύνε το πρόσωπο, δεν είναι ανάγκη να το κοιτάς.<br />Περπάτα.<br />Δεν είναι ανάγκη να μιλάς.<br /><br />Το μεσημέρι.<br />Να έτρωγα ένα ζεστό φαί.<br />Να μύριζαν οι κουρτίνες μου μαλακτικό και το σεντόνι μου πορτοκάλι.<br />Κοιμήσου. Δε πεινάς.<br /><br />Το απόγευμα περνάει.<br />Έχει τρόπο να χάνεται. Έτσι κι αλλιώς ασήμαντο είναι.<br />Για κάποια χρόνια ήταν διάβασμα, μετά ήταν δουλειά και ύστερα μετακινήσεις από δουλειά σε δουλειά.<br />Τώρα είναι ασήμαντο και απλά περνάει.<br /><br />Το βράδυ.<br />Μακάρι να ήμουν κάποιος άλλος.<br />Τσιγάρο και σκέψεις.<br />Κάπου μεσα στο πριν μου έγινε κάτι λάθος.<br />Κάπου στο παλιά μου έχασε τη μυρωδιά της η οικογένεια. Ξέχασα τον τρόπο για να φτιάχνω τα "αγκαλιάζω" και να λέω τα "αγαπάω". Να τα λέω και να τα αισθάνομαι μαζί.<br />Κάπου κόπηκε το σχοινί που ενώνει αυτά τα δύο.<br /><br />Μακάρι να ήμουν κάποιος άλλος το βράδυ μου και το πρωί μου και όλη τη μέρα μου.<br />Στις γκριμάτσες του καθρέφτη και τους ήχους που κάνω.<br />Να μη βλέπω μέσα κάτι απ΄το πριν.<br />Λάθος το πριν και μου γαμάει το σήμερα.<br />Όλα τα γαμάει.<br />Με ξυπνάει με εφιάλτες.<br />Ποιος είναι ο λόγος που πρέπει να θυμάμαι το πριν?<br /><br />Θέλω να είμαι κάποιος άλλος.<br />Να αισθάνομαι και να λέω.<br />Να μη θυμάμαι κουρτίνες και σεντόνια στο παλιό σπίτι.<br />Να μη θυμάμαι πορτοκαλάδες το πρωί.<br />Να μη με τρομάζουν οι φωνές και τα χέρια των ανθρώπων όταν με πλησιάζουν.<br /><br />Μου αρέσει η μουσική, οι εκπλήξεις και το γέλιο.<br />Μου αρέσει το σκούρο πράσινο, τα σκυλιά και το ξημέρωμα.<br />Το βράδυ μου.<br />Κοιμάμαι.<br />Ήσυχος.<br />Κοιμάμαι και αγαπάω και αγκαλιάζω και ζω.<br />Ολόκληρη τη μέρα ζω ...<br /><br /><strong>Παλιά..απλά ήμουν κάποιος άλλος.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-6279268642357879420?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-82887630004254042832009-11-21T02:36:00.006+02:002009-11-21T03:41:43.878+02:00θα ζωγραφίσω...<br /><br />Ένα πλάσμα μοναχικό..όχι μόνο.<br />Ένα πλάσμα τρομαγμένο..όχι τρομακτικό.<br />Που εξορίστηκε στην κορυφή ενός βουνού.<br />Που κρύφτηκε στην σκιά των φύλλων.<br /><br />Σε κάθε ένα απ΄τα πόδια του θα έχει κορδέλες κόκκινες και στα ανασηκωμένα του αυτιά θα έχει τον ήλιο και το φεγγάρι.<br /><br />Το τρίχωμά του θα είναι κάτασπρο. Μόνο άσπρο..<br /><br />Θα κατοικεί στον ουρανό και θα υφαίνει ψιθύρους απ΄τη μια άκρη του ως την άλλη.<br />Θα γρυλίζει κάθε φορά που πλησιάζει σκιά μα δε θα δαγκώνει ποτέ.<br /><br />Θα ζωγραφίσω ένα πλάσμα που εσύ που με κοιτάς λες πως δεν υπάρχει.<br />Θα ζωγραφίσω ότι είδα μια φορά.<br /><br />Κι ας λες εσύ.<br /><br />Θα είναι μισό και ολόκληρο μαζί.<br /><br />Ξέρω ανθρώπους τέτοιους.<br />Που περπατάνε ολόκληροι και μέσα είναι μισοί. <br />Φαγωμένοι. <br />Και τα κομμάτια τους που λείπουν δεν αφήνουν κενά. Αφήνουν πληγές που άλλοι τις γλύφουν κι άλλοι τις περιδένουν με ότι έχουν ...Και εσύ περπατάς δίπλα τους και τους μιλάς και είναι ολόκληροι.<br />Και τους φωνάζεις βοήθεια και στη δίνουν και ορκίζεσαι πως ήταν ολόκληροι θεοί μπροστά σου όταν σταθήκαν δυνατοί και σε βοήθησαν. <br />Δεν ήταν?<br />Δεν ήταν.<br /><br />Κι ας λες εσύ.<br /><br />Πίσω σου, τα κομμάτια που τους λείπουν τα βαστάνε γερά με χίλια δόντια. <br />Δένουν τη βρώμικη πραγματικότητά τους με χίλιες μέρες καθαρής. Χίλιες μέρες ονείρων για κάτι καθαρό.<br /><br />Φταίχτες. <br />Ναι ρε σκοτεινοί.<br />Παράξενοι και απόμακροι...<br />Λίγοι. <br /><br />Θυμάσαι? Δε μπορεί να μην έχεις ένα τέτοιο αδερφό, πατέρα, μάνα...φίλο.<br />Ε?<br />Θυμάσαι τώρα?<br />Μισοί<br /><br />Μισό είναι το ποτήρι μου με το νερό γιατί ήπια μισό να ξεδιψάσω.<br />Κι αυτοί κάποιον ξεδίψασαν. Κάποιον γεννήθηκαν να ξεδιψούν μια ολόκληρη ζωή.<br />Αλλά...<br />Εγώ ξέρω.<br /><br />Μη μου λες εμένα λοιπόν.<br />Δες λίγο καλύτερα ρε...<br />Δες τώρα που θυμήθηκες.<br />Κοίτα τις κόκκινες κορδέλες και το λευκό τρίχωμα.<br />Κοίτα τι όμορφα που στέκονται στον ουρανό...<br />Ούτε μισοί, ούτε ολόκληροι.<br />Ούτε τρομακτικοί, ούτε μόνοι.<br />Περήφανοι ρε...<br /><br /><br />Αυτούς θα ζωγραφίσω απόψε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-8288763000425404283?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-58301549286620058752009-11-19T11:42:00.004+02:002009-11-19T11:56:45.568+02:00Σούπα και τσάι...<br />Χμμμμμμμμμ.......<br />Ατομικά φακελάκια και βραστό νερό.<br />Απλά πράγματα.<br />Βραστήρας κούπα και κουτάλι.<br />Τίποτα άλλο.<br />Και τα πόδια μου να με κρατήσουν γιατί ζαλίζομαι.<br />Πορτοκάλια να πιεις.<br />Τα σιχαίνομαι...είναι ξινά και βάζω ζάχαρη.<br />Χάνουν τις βιταμίνες έτσι.<br />Ε και?<br />Χάνουν και την ξινίλα όμως.<br />Μακάρι να άλλαζαν και οι άνθρωποι με λίγες κουταλίτσες ζάχαρη.<br />Και εγώ...<br />Που να μην έπινα τόση ζάχαρη, φαντάζεσαι πως θα ήμουν???<br />Χαχαχαχαχααα<br />Χαρτομάντιλα παντού...<br />Ωωωωωωωωω χιονίζει στο σαλόνι μου....και στην κρεβατοκάμαρα στο ένα κομοδίνο μόνο!<br />Έχω να καπνίσω από χθες και ούτε καν με νοιάζει.<br />Το μυαλό ρε φίλε...όταν αποφασίζει αυτό όλα κόβονται.<br />Θέλω εκδρομή.<br />Να είμαι λέει στο πίσω κάθισμα και να περνάμε δέντρα και ποτάμια και να με νανουρίζει μουσική.<br />Παραισθήσεις λέγεται αυτό?<br />Ωραία θα ήταν.<br />Πάω να ξαπλώσω γιατί κρυώνω τώρα.<br />Μπορεί να με ξυπνήσει κάποιος με ένα φιλί?<br />Όχι λάθος! <br />Όχι κάποιος...<br />Στο μέτωπο να δει αν έπεσε ο πυρετός.<br />Θέλω και μια μπλούζα απ΄τα σιδερωμένα. Αυτή έγινε χάλια...<br />Και λίγο νερό και αγκαλίτσα...<br />......και..........<br />Και μετά αναρωτιέμαι γιατί δεν είναι εδώ κανείς... ;)<br />Περαστικά μου ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-5830154928662005875?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-39752171661216353412009-11-17T22:52:00.000+02:002009-11-17T22:53:18.800+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SwMJTcNlR6I/AAAAAAAABVM/TTRc2dA-I7M/s1600/The_Door_by_katrinz.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SwMJTcNlR6I/AAAAAAAABVM/TTRc2dA-I7M/s400/The_Door_by_katrinz.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405174207370053538" /></a><br />Παραμύθια και αλήθειες και μουσικές και όνειρα και οι εφιάλτες μου και η δεξιά μεριά του κρεβατιού μου και το αριστερό μου μαξιλάρι που με κοιτάει κάθε βράδυ το μαλακισμένο.<br />Κουρτίνες που σιχαίνομαι και σκοτεινό δωμάτιο κι ας είναι μέρα, γιατί μου αρέσει σκοτεινό για να μπορώ να κοιμηθώ και θα το άλλαζα με ένα σεντόνι σε ένα χρωματιστό τζάμι σήμερα κι ας μην κοιμόμουν ποτέ.<br />Μπαλκόνι μικρό και βαρετό και σαλονάκι ασπρόμαυρο και βαρετό και κουζίνα πολύχρωμη και ....ε ναι...<br />Πάπλωμα μέχρι το μέτωπο και τα πόδια μου παγωμένα, πονάει το αριστερό μου χέρι, πιάστηκα γαμώ το αρκουδάκι μου γαμώ μεγάλη γυναίκα δε ντρέπομαι.<br />Να μη ντρέπομαι καθόλου να κάνω τα πάντα θέλω.<br />Να μη χρειάζεται να σκεφτώ ούτε να μιλήσω. Να μπορώ να γδυθώ και να φιλήσω.<br />Να με δει το αριστερό μου μαξιλάρι και να το βουλώσει. Να ξεχάσω ανοιχτό το παράθυρο να μπει φως το πρωί να με βρει ακόμα ξύπνια.<br />Να χάσω το ασπρόμαυρο και βαρετό μου.<br />Να με χάσουν οι εφιάλτες μου και να με βρεις εσύ.<br />Ήλιος σήμερα και καφές έξω και μπύρα μετά και ψώνια και μουσική στο αμάξι και ταινία στον καναπέ και θα κοιμηθεί το σήμερα όπως πάντα για να ξυπνήσω στο ίδιο άλλο αύριο.<br />Να μαζέψω λεφτά πρέπει. Να αποφασίσω που θέλω να πάω πρέπει. Να σταματήσω να αγχώνομαι επίσης ..κι αυτό πρέπει. Να πάνε να γαμηθούν τα πρέπει..πρέπει! <br />Δε νομίζεις?<br />Ναι.<br />Να κοιμηθώ μέσα σε σαπούνι και ζεστό νερό για να μουδιάσω.<br />Να αφήσω ανοιχτή τη μουσική και την πόρτα ξεκλείδωτη πως και καλά είμαι εντάξει με εμένα μέσα, πως και καλά είμαι γαμώ και κανένα πρόβλημα.<br />Να ρίξω στο πάτωμα το αριστερό μαξιλάρι και να κοιμηθώ σε εκείνη τη μεριά που σιχαίνομαι. Να κάνω κάτι ρε αδερφέ. Να κάνω κάτι για να γίνει κάτι.<br />Να γίνει κάτι στην ησυχία που με βρήκε πάλι και τη μισώ θανάσιμα. <br />Γκρινιάρα κακιασμένη. Ανυπόμονη μαλακισμένη. Μοναχική και μουτρωμένη.<br />Όλα καλά.<br />Όλα...<br />Καληνύχτα!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-3975217166121635341?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-43956522629976148102009-11-10T00:04:00.010+02:002009-11-10T01:01:22.149+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SvieM5lsRNI/AAAAAAAABVE/S04tysORmag/s1600-h/Tasha__boxed_by_scottchurch.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 340px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SvieM5lsRNI/AAAAAAAABVE/S04tysORmag/s400/Tasha__boxed_by_scottchurch.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5402241697485440210" /></a><br />Σήμερα χάρηκα...<br />Ναι..μπορώ να το κάνω και αυτό!<br />Μπορώ να αστειεύομαι για'μενα, με εμένα...όποτε εγώ θέλω.<br />Περίμενα καιρό για να χαρώ έστω και λίγο.<br />Χάρηκα λοιπόν και μετά...<br />Μετά λυπήθηκα που δεν είχα κάποιον να το πω. Να με δει πως χαμογελάω στο τηλέφωνο όταν ακούω καλά νέα. Γιατί καμιά φορά λέει και καλά νέα το γαμημένο το τηλέφωνο.<br />Βγήκα να καπνίσω αλλά άλλαξα γνώμη.<br />Δε θέλω τσιγάρο.<br />Θέλω μουσική.<br />Δε θέλω νύχτα αλλά απόγευμα.<br />Δε θέλω Νοέμβρη αλλά Φλεβάρη.<br />Μπορώ να είμαι ανάποδη με εμένα όποτε εγώ θέλω.<br />Δε νομίζω ότι χωράω πια στο κουτί μου.<br />Έχει αρχίσει να με στενεύει καιρό τώρα.<br />Κλείνομαι μέσα όταν τα πράγματα σκουραίνουν και βγαίνω αργά και σιωπηλά όταν ακούω ησυχία.<br />Καιρό...πολύ καιρό.<br />Που το κάνω...που με στενεύει.<br />Αν η σιωπή του δωματίου μου ήταν άνθρωπος θα άναβα τσιγάρο τελικά.<br />Θα το άναβα για να το σβήσω στην παλάμη της και να την ακούσω για μια φορά.<br />Να ακούσω πως είναι η φωνή της.<br />Μπορώ να είμαι παρανοϊκή με εμένα όποτε εγώ θέλω.<br />Αύριο πρέπει να κάνω κάτι που φοβάμαι λίγο.<br />Θα το κάνω γιατί πρέπει και θα το φοβάμαι γιατί έκανα όσα δεν έπρεπε.<br />Έχω εκείνο το μικρό ροζ χαπάκι. Το πολύ πολύ να το χρειαστώ.<br />Απόψε θα το αποφύγω.<br />Ρε πούστη μου καμιά φορά το μυαλό μου δένεται κόμπος.<br />Ένας χοντρός ξεροκέφαλος κόμπος και δεν αφήνει να περάσει η λογική μου μέσα.<br />Ξέρω ότι μπροστά μου είναι καλύτερα χρώματα απ' όσα έχω δει ως τώρα.<br />Το ξέρω απλά δε μπορώ να το πιστέψω.<br />Ξέρω ότι μου αξίζει ότι πιο καλό υπάρχει στο υπόλοιπό μου εκεί έξω.<br />Μου αξίζει όλο.<br />Ξέρω πως έχω μέσα μου πολλά που δεν αφήνω να βγουν και πως θα έρθει η στιγμή που δε θα προλάβω καν...<br />Θα με ξεπεράσουν και θα τα δω να βγαίνουν όλα...όλα.<br />Το ξέρω, απλά δεν μπορώ να το πιστέψω.<br />Ο κόμπος του μυαλού μου φταίει.<br />Ο κόμπος μέσα μου φταίει που δεν με πιστεύω, που δεν μου φτάνω, που δε μου αρέσω...<br />Όλα.<br />Νομίζω πως πρέπει να μαζέψω τις δυνάμεις μου και να με χωρέσω στο κουτί για λίγο ακόμα.<br />Λίγο ακόμα...<br />Κι ας μη χωράω πια.<br />Αυτό είναι το πιο όμορφο πράγμα που έχω νιώσει.<br />Το να μη χωράω άλλο στο κουτί μου....<br />Κι ας με κάνει να κλαίω.<br />Κι ας πονάει.<br />Δε θα είναι πάντα έτσι.<br />Δε θα΄μαι εδώ μέσα για πάντα.<br />Σωστά?<br />Δε θα μαι εγώ με εμένα πάντα.<br />Γιατί δε θέλω.<br />Γιατί εγώ έφτιαξα τον κόμπο και θα τον λύσω.<br />Γιατί εγώ πέρασα τα πάντα μέσα στο γαμημένο το κουτί μου και κάθε φορά έβγαινα μόλις άκουγα ησυχία.<br />Θα μαζευτώ μια τελευταία φορά μέσα λοιπόν και μόλις τελειώσουν όλα θα βγώ με τέτοια δύναμη έξω που δε θα υπάρξει ποτέ ξανά κουτί. Θα το διαλύσω πούστη μου...αλήθεια!<br />Μπορώ να είμαι τσαμπουκάς όποτε εγώ θέλω.<br />Και θέλω να βγω και θα βγω.<br />Και όση ησυχία κι αν έχει εδώ μέσα απόψε...<br />Θα φύγει...<br />Θα φύγει...<br />Ε?<br />Πες μου κάτι και εσύ.<br />...Το ξέρω <br />αλλά για <br />..να το πιστέψω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-4395652262997614810?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-61717716779742062902009-11-07T02:41:00.007+02:002009-11-07T03:11:24.175+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SvTG3aWDKjI/AAAAAAAABUs/4LqpQVNfois/s1600-h/Agony_by_CrisVector.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401160508390976050" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SvTG3aWDKjI/AAAAAAAABUs/4LqpQVNfois/s400/Agony_by_CrisVector.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Συζητήσεις.</div><div>Όμορφες συζητήσεις από αυτές που τα πολλά ποτά σου λύνουν τη γλώσσα και λες όσα δεν κατεβαίνουν. Ακόμα κι αν δε γνωρίζεστε καιρό.</div><div></div><div><em><br />-Μου λείπει ο πατέρας μου. </em></div><div><em>-Εγώ τον έχω αλλά δεν υπάρχει.<br /><br /></em></div><div></div><div>Κοιταζόμαστε και δε ξέρουμε τι απ΄τα δύο θα έπρεπε να μας πειράζει περισσότερο.</div><div>Το "πειράζει¨ και το "συμπαθώ" είναι δύο από εκείνες τις λέξεις που έχουν σύρτη. </div><div>Τον τραβάς και κλειδώνεις και δε μπαίνει τίποτα. Ενώ το "πονάω" και το "αγαπάω" .....καμία ασφάλεια, όλα ανοιχτά και άντε να φυλαχτείς.</div><div></div><div><em><br />-Από τη φύση μου είμαι κατηφής. Βγαίνω με μια παρέα και δε μιλάω πολύ. Προσπαθώ αλλά δε μπορώ. Δε με γνωρίζει κανείς έτσι ρε φίλη, αλήθεια σου λέω.</em></div><div><em>-Εγώ μπορώ να κάνω τους πάντες να γελάσουν. Τους πάντες .... και ξέρεις τι γίνεται κάθε φορά? Φεύγω απ΄το σπίτι με τη βαλίτσα μου και θέλω τόσο πολύ να την ανοίξει κάποιος ...και γυρίζω πίσω με τη βαλίτσα μου ανέγγιχτη και μαζί τις βαλίτσες όλων των άλλων που γελώντας έφυγαν και τις ξεχάσαν σε΄μένα.Νομίζω πως όποιος καταφέρει να με κάνει να αδειάσω αυτή τη βαλίτσα...</em></div><div><em>-Να γελάσεις?</em></div><div><em>-Να με γνωρίσει..να με γνωρίσω.<br /><br /></em></div><div></div><div>Φοβάμαι να γυρίζω σπίτι με τα πόδια. Φοβάμαι να μπαίνω νύχτα στο ασανσέρ...όταν κοιμούνται όλοι. Θέλω να έχω προλάβει να κοιμηθώ πριν κοιμηθούνε όλοι...<br /></div><div></div><div><em><br />-Ζηλεύω ρε φίλη. Όχι τα λεφτά και τις ταμπέλες..</em></div><div><em>-Ξέρω...και εγώ.<br /><br /></em></div><div></div><div>Ωραίες συζητήσεις που κάνουν το ποτό να μπαίνει στα χείλη ανάμεσα και να βγαίνει σε σταγόνες απ΄τα μάτια σου.</div><div>Και κοιταζόμαστε και ξέρουμε πως μια τέτοια συζήτηση δε θα την κάνουμε πολλές φορές γιατί...μας "πειράζει" ακόμα κι αν μιλάμε για ανθρώπους που "συμπαθήσαμε".</div><div></div><div><em><br />-Πεινάω</em></div><div><em>-Να φάμε σε αυτό στη γωνία.</em></div><div><em>-Μα είναι το πιο βρώμικο</em></div><div><em>-Είναι το πιο φτηνό<br /></em></div><div><em>-Πάμε</em></div><div></div><div><br />Καμιά φορά αισθάνομαι ακριβώς όπως εκείνη η μικρή αράχνη στην αυλή μου....ακριβώς όμως.</div><div>Και ξέρω γιατί.</div><div>Ξέρω.</div><div>Γι' αυτό "συμπαθώ" τις αράχνες...γι' αυτό δε με "πειράζουν".</div><br /><div></div><br /><div>Άνθρωπος σου λέει.....</div><div>Κοιτάζει ψηλά.<br /></div><div>Εγώ απόψε γιατί δε μπορώ να κοιτάξω ούτε ως το ύψος των ματιών μου?</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-6171771677974206290?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-82233549864576366772009-11-01T21:20:00.005+02:002009-11-01T21:31:16.898+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Su3ft9LTj5I/AAAAAAAABUk/qvaPSF_22PQ/s1600-h/Constraints_of_Reality_by_Pauls_mistress.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399217508896182162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 204px; CURSOR: hand; HEIGHT: 223px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Su3ft9LTj5I/AAAAAAAABUk/qvaPSF_22PQ/s400/Constraints_of_Reality_by_Pauls_mistress.jpg" border="0" /></a><br /><div>Πως γίνεται ένα σπίτι πάντα άδειο να φαίνεται τώρα ακόμα <strong>πιο άδειο</strong>?</div><div>Λες και λείπω και εγώ από μέσα αλλά μόλις μπήκα...</div><div>Κοιμήθηκα για λίγο και σώπασαν όλες οι φωνές μου.</div><div>Να δεις εκεί με ξέχασα..</div><div>Εκεί με βρήκα και με ξέχασα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-8223354986457636677?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-49278513278041477392009-10-22T23:49:00.003+03:002009-10-23T00:26:42.084+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SuDJ6DSySQI/AAAAAAAABUc/QggvbAa1NNw/s1600-h/Run_Run_Run_by_Anelgim.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5395534352743549186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SuDJ6DSySQI/AAAAAAAABUc/QggvbAa1NNw/s400/Run_Run_Run_by_Anelgim.jpg" border="0" /></a> Θα βάψω τον ένα τοίχο του δωματίου μου στο χρώμα που παίρνει ο χειμωνιάτικος ουρανός όταν ξημερώνει. Αυτό το μωβ που στο βάθος είναι σκούρο και όμως δε σε φοβίζει.<br /><div>Θα βάλω στον απέναντι τοίχο μια φωτογραφία μου και θα περιμένω τη μέρα να ξυπνήσει το δωμάτιο. Να δω τα μάτια μου πως είναι όταν βλέπουν μια αρχή.</div><div>Αρχή.</div><div>Λέξη.</div><div>Δε μου έλειψε. </div><div>Μου έλειψε η μυρωδιά, η φωνή και το δέρμα των ανθρώπων.Των ανθρώπων μου.</div><div>Μου.</div><div>Κι άλλη λέξη.</div><div>Έχω ...?</div><div>Δε νομίζω.</div><div>Δε νιώθω να έχω.</div><div>Εγώ είμαι οι άνθρωποί μου για απόψε και για το ξημέρωμα.</div><div>Εγώ είμαι δέρμα, φωνή και άρωμα.</div><div>Και χειμώνας και γαμημένη βροχή και χαμόγελο και ελπίδες χωρίς λόγο και λέξεις, λέξεις, λέξεις πολλές....</div><div>Είμαι όλοι οι τοίχοι μου χωρίς χρώμα.</div><div>Θέλω να είμαι όλα τα χρώματα χωρίς τοίχους.</div><div>Θέλω...</div><div>Και?</div><div>Αλλάζω χρώματα στο μέσα μου για να μοιάζει σε αυτά που θέλω. Κολλάω φωτογραφίες για να βρω τους ανθρώπους μου και γράφω λέξεις προσπαθώντας να φτιάξω λίγο δέρμα, ένα ψίθυρο και μια μυρωδιά...</div><div>Λέξεις πολλές...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-4927851327804147739?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-57213972557141332322009-10-16T22:27:00.014+03:002009-10-17T00:23:13.878+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/StjfsEWMsFI/AAAAAAAABUM/fMX1-KfYj2w/s1600-h/broken_tv.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393306501950255186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 285px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/StjfsEWMsFI/AAAAAAAABUM/fMX1-KfYj2w/s400/broken_tv.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div>Τρεις γριές στο παραπέντε του τέλους της ζωής κάθονται στο γηροκομείο γύρω από μια τηλεόραση και περιμένουν να αρχίσει η αγαπημένη τους σειρά.</div><div>Η μια είναι ψηλή μελαχρινή με γκρίζα μάτια. Η διπλανή αρκετά πιο κοντή καστανή με ωραία πυκνά μαλλιά. Η τρίτη τάβλα στον καναπέ αγκαλιά με την κουβέρτα, μικροκαμωμένη και ασθενική. Μια ηλικία όλες μη φανταστείς...Πατσάς λέμε.</div><br /><div>Διαφημίσεις...</div><br /><div>Σηκώνεται η ψηλή και πάει στο τζάμι. </div><div>Ψηλή: Που πας με αυτό το μαλλί σήμερα ρε πούστη...θα έρθει ο νοσοκόμος και θα του φύγει η πάπια πάλι απ΄το γέλιο....(μονολογεί)</div><div></div><div>Ασθενική: Απ' αυτό θα γελάει ή απ΄το ηλίθιο κραγιόν σου που είναι λες και έπαθε αιμορραγία η τελευταία σου κλανιά και πασαλείφτηκες?<br />Ψηλή: Άμα έρθω εκεί καθύστερο και σου αστράψω μία θα κλάνεις και θα αιμορραγείς μαζί!Ακούς εκεί..ειρωνεία σε εμένα..ασιχτήρ κοντοπούτανα όλες σας....(μονολογεί πάλι!)</div><div></div><div>Κοντή: Κορίτσια αναρωτιέμαι..."υπέρ το δέον" είναι το σωστό ή "υπέρ του δέοντος" ? Νομίζω κάποτε είχα καταλήξει σε αυτό απλά τώρα δεν το θυμάμαι.<br /></div><div>Ασθενική: Σε πολλά είχαμε καταλήξει αλλά δε τα θυμόμαστε. Και τώρα που το μόνο που έχουμε είναι να θυμόμαστε κάθε ώρα και στιγμή που περνάει...κοίτα που καταλήξαμε!<br /></div><div>Κοντή: Δεν είναι άσχημα βρε κορίτσια...φαΐ έτοιμο, ρούχα καθαρά και όλα τα σίριαλ στην ώρα τους.</div><div></div><div>Ψηλή: Σαν τον παλιό καλό καιρό. Η μάνα μαγείρευε και έπλενε και εμείς γυρίζαμε ως το πρωί...<br /></div><div>Ασθενική: ...και γυρίζαμε στο σίριαλ. Τι είχαμε τι χάσαμε δηλαδή...<br /></div><div>Ψηλή: Εμένα πάντως κάποιος μου πειράζει τα καλλυντικά μου... Σας το λέω όλο και κάτι λείπει...Τα 'χω μετρημένα όλα εγώ...<br /></div><div>Κοντή: Και εμένα κάποιος μου πειράζει τα φρούτα. Μου τα δίνετε εσείς το μεσημέρι και το βράδυ πάντα λείπει ένα. Μα πάντα η μπανάνα ρε γαμώτο...ανεξήγητο!<br /></div><div>Ασθενική: χμμμμμ....μμμάλιστα......<br /></div><div>Ψηλή: Ποιος τα χέζει ρε τα φρούτα σου. Τέτοιες ώρες τέτοια λόγια. Κοίτα να βαφτείς και εσύ λιγάκι μπας και ρίξεις κανένα νοσοκόμο και δεις προκοπή.<br /></div><div>Ασθενική: Γιατί ρε ..εμάς που μας έπεσε εκείνο το βράδυ το γκομενάκι ντυμένο στα άσπρα σαν άγγελος ,ήτανε για την ομορφιά μας? Ας μην είχα βάλει πριν εγώ τρικλοποδιά στην καθαρίστρια να αμολήσει σαπουνάδα και θα σου' λεγα αν θα βλέπαμε ποτέ γκόμενο κάτω απ΄τα πόδια!<br /></div><div>Κοντή: Χυδαίες! Κόμπος να μου δεθεί η γλώσσα καλύτερα απ΄το να μιλήσω έτσι. Κόμπος είπα???? Απαπαππαπαπαπαα.......τι θυμήθηκα. Ρε παιδιά που να χάθηκε αυτό το μανάρι θυμάστε?<br /></div><div>Ψηλή: Εγώ όσο και να προσπαθώ δυο μάτια και δυο ποτήρια βότκα θυμάμαι....αααααααααααααχ!<br /></div><div>Ασθενική: Εγώ πάλι τι να πρωτοθυμηθώ....ανεμελιά ρε πούστη. Τώρα όπου και να γυρίσεις σε ακολουθεί ο καθετήρας. Και έλεγα πάντα ότι ήθελα ένα κατοικίδιο. Δε το βούλωνα το κέρατό μου μέσα..είναι και χιουμορίστας ο από πάνω μάλλον ...πάρε σου λέει λουρί και τράβα το τώρα...ουυυυυυυυυυφ!<br /></div><div>Ψηλή: Τόσοι άντρες ρε κορίτσια που πήγανε?<br /></div><div>Κοντή: ...Κόμπος...κόμπος...<br /></div><div>Ασθενική: Μωρέ καλά τα' λεγα τότε εγώωωωωωω....εμείς δεν είμαστε γυναίκες το τρίγωνο των βερμούδων είμαστε. Για κολύμπι πάνε και εξαφανίζονται οι καημένοι....<br /></div><div>Ψηλή: Κορίτσια να σας πω την αλήθεια ...κάθε βράδυ μου λείπει απ΄τα καλλυντικά μου ένα προφυλακτικό..<br /></div><div>Ασθενική: Μόνο απ΄τα καλλυντικά σου θα λείψει ούτως η άλλως....<br /></div><div>Ψηλή: Μη μου μιλάς έτσι εμένα γιατί ξέρω να σου απαντήσω...<br /></div><div>Κοντή: Και εμένα μια μπανάνα...<br /></div><div>Ψηλή: Προφυλακτικό....μπανάνα....χμμμμ...<br /></div><div>Ασθενική:..............<br /></div><div>Ψηλή: μπα....πάω να φρεσκάρω το κραγιόν μου...<br /></div><div>Κοντή: Τελικά νομίζω πως είναι "υπέρ το δέον"...σαν πολύ δεν άργησε αυτό το σίριαλ?<br /></div><div>Ασθενική: Εγώ ένα έχω να πω κορίτσια...στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα. </div><div>Και επίσης.....................οι μπανάνες μετά το κολύμπι δεν εξαφανίζονται!.................</div><div>!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!<br /><br /></div><div>ΥΓ....να πούμε καμιά μαλακία μπας και φτιάξει η διάθεση..</div><div>A και όσο για τη μουσική, ας μην κολλάει...εμένα μου αρέσει! :P</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-5721397255714133232?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-69945923790099221772009-10-14T13:39:00.027+03:002009-10-15T00:18:45.074+03:00<div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/StYIt4sfXWI/AAAAAAAABUE/ZfJgKZDQhw0/s1600-h/window_by_henrys_dreaming1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392507188228873570" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 298px; CURSOR: hand; HEIGHT: 332px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/StYIt4sfXWI/AAAAAAAABUE/ZfJgKZDQhw0/s400/window_by_henrys_dreaming1.jpg" border="0" /></a><br /><br />Άνοιξε το παράθυρο ξαφνικά. Μπήκε αέρας και ανακατεύτηκαν πολλά.Μπήκαν μαλλιά στα μάτια και δάκρυσε. Μπήκε σκόνη στη φωνή και βράχνιασε.Μπήκαν σκιές στο μυαλό και σκοτείνιασε.Δύσκολο.Όχι μόνο τώρα. Πάντα. Κι αυτό το γαμημένο το παράθυρο ανοίγει και μετακινείται. Ψάχνει να το κλείσει και δε το βρίσκει πουθενά. Ξανά και ξανά...πουθενά. Μόνο τον αέρα και τη σκόνη βρίσκει. Ούτε μια φορά δε κατάφερε να βγάλει το πρόσωπο στο φως, στα αρώματα χίλιων εποχών που περνάνε από εκεί έξω και ποτέ δεν τις κατάλαβε. Αδικία ρε και ποιος φταίει και γιατί και αν γινόταν αλλιώς και θα και σίγουρα και πολύ και τώρα και όχι τότε και πάντα. Δύσκολο. Κωλοπαράθυρα και κωλοτείχη...και κωλοτύχη επίσης!<br />Περπατάει πάνω κάτω στο ίδιο δωμάτιο. Αν ζωγράφιζες με μπογιά τα βήματά της θα έβλεπες πως πατάει πάνω στα ίδια της τα ίχνη. Στα παλιά της φορεμένα βήματα. Παλιά και τώρα και συνεχώς. Πάνω κάτω...ξανά και ξανά. Μουρμουρίζει τα ίδια λόγια για τον αέρα που φταίει, για τα μαλλιά της που έπρεπε να'ναι πιο κοντά, για το παράθυρο που έπρεπε να έχει ήδη βρει τρόπο να το κλειδώσει....για χίλια φταίω και για τίποτα. Τίποτα.<br /><br />Στέκεται.<br /><br />Κοίτα να δεις...Έκλεισε το παράθυρο. Να λύθηκαν όλα ...πάλι.<br /><br />Για μια στιγμή, τόσο δα μικρή, δεν υπάρχει χρόνος. Σβήνει μαζί με τον αέρα που έφυγε.<br />Και εκείνη μένει ακίνητη μες στη σιωπή της.<br /><br />Τίποτα. Τίποτα για χίλια φταίω. Πρέπει να βρει το παράθυρο και να το κλειδώσει, να κόψει τα μαλλιά της και να μην αφήσει ξανά αέρα μέσα. Πάνω κάτω...έτσι όπως ξέρει..έτσι όπως πρέπει. Φως και μαλακίες και τύχη και τείχη και παράθυρα.<br />Δεν υπάρχει παράθυρο.<br />Δεν υπάρχει φταίω.<br /><br />Εγώ είμαι που κλείνω.<br />Ψάχνω ακόμα.<br />Σε εμένα είναι δύσκολο.<br />Φοβάμαι ακόμα τον αέρα.<br />Εγώ φταίω.<br />Δεν άνοιξα ποτέ το παράθυρο που πρέπει.<br /><br />Άσε με τώρα περπατάω. Άσε με τώρα ψάχνω το παράθυρο και τον αέρα. Άσε με τώρα χάνομαι μέσα μου και με ακούω καθώς φεύγω να παραπονιέμαι πάλι. Εγώ για 'μενα. Για το σκοτάδι και τη βραχνή φωνή μου, για τις σκιές και τα ανακατεμένα μου μαλλιά.<br />Για το παράθυρο που κλείνει και έρχεται πάντα η στιγμή που δεν υπάρχει χρόνος.<br />Η στιγμή που μόνο εγώ είμαι εκεί.<br /><br /><font style="FONT-WEIGHT: bold">Και όλος ο χρόνος μου σιωπή.</font> </div><br /><div>ΥΓ. Τη μουσική τη συνάντησα σε μια <a href="http://dekaefta.blogspot.com/2009/09/1715-poplie.html">εκπομπή του συνέταιρου</a> και την ερωτεύτηκα!...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-6994592379009922177?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-48762450793964833582009-10-12T23:36:00.007+03:002009-10-12T23:54:27.233+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/StOWM7pZ7SI/AAAAAAAABT8/Reqvar14gUA/s1600-h/Chess_by_AlvisHamilton.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391818327806569762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 248px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/StOWM7pZ7SI/AAAAAAAABT8/Reqvar14gUA/s400/Chess_by_AlvisHamilton.jpg" border="0" /></a> Έλα να παίξουμε.<br /><br /><div></div><div></div><div>Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου.</div><div>( Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη.</div><div>Τώρα δεν έχω πιά αγαπημένη )</div><div></div><br /><div>Θα σου χαρίσω τους πύργους μου</div><div>( Τώρα πιά δεν πυροβολώ τους φίλους μου</div><div>Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα )</div><div></div><br /><div>Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου.</div><div></div><br /><div>Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω;</div><div>( Τραβάνε μπρός, τυφλοί, </div><div>χωρίς καν όνειρα )</div><div></div><br /><div>Όλα , και τα άλογά μου θα στα δώσω.</div><div></div><br /><div>Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω.</div><div>Που ξέρει μόνο σ ένα χρώμα να πηγαίνει</div><div>Δρασκελώντας τη μια άκρη ως την άλλη</div><div>Γελώντας μπρός στις τόσες πανοπλίες σου</div><div>Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά</div><div>Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.</div><div></div><br /><div>Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα. </div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><span style="font-size:85%;"><em></em></span> </div><div><span style="font-size:85%;"><em></em></span> </div><div><span style="font-size:85%;"><em><br />Μ.Αναγνωστάκης- Το σκάκι</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-4876245079396483358?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-71381725861314334012009-10-06T08:41:00.004+03:002009-10-15T12:15:30.937+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Ssrc51T0dQI/AAAAAAAABT0/9r5PkAvW5EA/s1600-h/Shady_Stairway_by_TwilightAmbiance.png.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Ssrc51T0dQI/AAAAAAAABT0/9r5PkAvW5EA/s400/Shady_Stairway_by_TwilightAmbiance.png.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5389362790223082754" border="0" /></a>Ανεβοκατεβαίνω σκαλοπάτια.<br />Συνεχώς.<br />Βαρέθηκα να βλέπω τσιμέντο κάτω απ΄τα πόδια μου.<br />Βαρέθηκα να μη ξέρω που πάω.<br />Εσείς που πάτε ρε?<br />Μπα..<br />Πολύς κόσμος, δε μπορώ.<br />Έχω ένα τηλέφωνο που μπορώ να πάρω όταν φτάσω στο πλατύσκαλο.<br />Έχω το κρεβάτι μου όλο για 'μενα όταν κατέβω στο υπόγειο.<br />Πως τα κατάφερα έτσι....<br />Πόσα χρόνια ακόμα θα ανεβοκατεβαίνω?<br />Κάποια στιγμή θα λιώσει η υπομονή μου, θα φαγωθεί η επιμονή μου, το μυαλό μου και το σώμα...<br />Θα γίνουν γκρίζο παλιοκαιρισμένο ύφασμα πάνω σε χιλιο πατημένα σκαλοπάτια.<br />Και τι να λέει ε?<br />Ταξίδι ρε..<br />Αξίζει...και μαλακίες!<br />Δεν έχω άποψη.<br />Την πάτησα κάτω δυο σκαλοπάτια πίσω.<br />Γκρίζα κέφια.<br />Γκρίζα μάτια και μαλλιά.<br />Τσιμέντο έχω.<br />Μέσα.<br />Με βλέπετε ρε?<br />Ψάχνω την πραγματικότητα.<br />Δε θέλω παρέα.<br />Τίποτα δε θέλω.<br /><br />Ίσως μάθω τι θέλω αν ποτέ τη βρω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7138172586131433401?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-43552513722875620162009-09-30T00:37:00.008+03:002009-10-15T12:15:01.166+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SsKFdw-sZ2I/AAAAAAAABTk/yyBfvuDF9wY/s1600-h/Cursed_BE_verbs_by_JLS4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387014850699093858" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 225px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SsKFdw-sZ2I/AAAAAAAABTk/yyBfvuDF9wY/s400/Cursed_BE_verbs_by_JLS4.jpg" border="0" /></a> <div><em><span style="font-size:130%;">Ξέρω</span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">Έχω</span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">Θέλω</span></em></div><div>Θα προσλάβω κάποιον να μου μιλάει το βράδυ πριν κοιμηθώ.Θα τον πληρώνω για να μου λέει καλημέρα και να βλέπουμε μαζί τη βροχή που με κλειδώνει.</div><div></div><div><em><span style="font-size:130%;">Χρειάζομαι</span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">Αξίζω</span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;"></span></em></div><div>Ο καιρός με τον εαυτό μου ...πήρε ένα μαύρο μαρκαδόρο και έγραψε μπροστά από κάθε ρήμα μου ένα τεράστιο ΔΕΝ.</div><div>Και καλά έκανε.</div><div>Θα προσλάβω κάποιον να τρίψει με οινόπνευμα το μαρκαδόρο. Να του λιώσουν τα χέρια ρε, δε με νοιάζει...Πληρώνω εγώ σου λέω.</div><div></div><div>Κι αν μου τελειώσουν τα λεφτά θα του πώ όλα μου τα αστεία και όσες ιστορίες κρύβει το μυαλό μου.</div><div>Ότι χρειαστεί θα πω για να μείνει.</div><div>Και καμία αλήθεια μου για να μη τρομάξει.</div><div>Να μου κάνει παρέα κι ας κρύβομαι.</div><div>Γιατί ο καιρός μου μ'εμαθε πως ΔΕΝ γίνεται αλλιώς.</div><div></div><div><em><span style="font-size:130%;">Κοιμάμαι</span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">Τρώω</span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">Γελάω</span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;"></span></em></div><div>Θα του πω να μιλάει πίσω απ΄την πόρτα πριν την ανοίξω.</div><div>Να κάθεται μαζί μου στο τραπέζι.</div><div>Να με μαλώνει όταν σκοντάφτω και να με πιάνει όταν πέφτω.</div><div>Θα του πω να με παίρνει που και που τηλέφωνο να με ρωτάει αν έφαγα, αν πονάω κάπου κι αν προσέχω μη κρυώσω τώρα που είναι χειμώνας.</div><div></div><div><em><span style="font-size:130%;">Μιλάω</span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">Αισθάνομαι</span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;"></span></em></div><div>Θα με σκεπάζει τη νύχτα και θα με αφήνει να ακουμπάω τα πόδια μου στα δικά του για να ζεσταίνονται.</div><div></div><div>...............</div><br /><div>Θα προσλάβω κάποιον να με κάνει να πιστέψω πως δεν υπάρχουν ΔΕΝ.</div><div>Γιατί ο καιρός με ζωγραφίζει με το μαύρο μαρκαδόρο του και νομίζω πως σε λίγο </div><div>απλά...</div><div></div><br /><div><span style="font-size:130%;">ΔΕΝ</span> θα <em><span style="font-size:130%;">Υπάρχω</span></em></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-4355251372287562016?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-25732586749309793042009-09-25T11:58:00.009+03:002009-10-15T12:15:59.638+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SryQ0f7I6vI/AAAAAAAABTc/ycCljXi8jdE/s1600-h/Girl-in-ruins-thumb.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 360px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SryQ0f7I6vI/AAAAAAAABTc/ycCljXi8jdE/s400/Girl-in-ruins-thumb.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385338486025415410" border="0" /></a><br />Δικοί μου άνθρωποι, στενοί...ξύσαν την επιφάνεια.<br />Έτσι έγινε η αρχή.<br />Θες που τα θεμέλια ήταν σαθρά, θες που χτίστηκαν πολλά με τον καιρό από πάνω και δεν άντεξαν...<br />Δε ξέρω.<br />Έπεσαν. Έπεσα.<br />Όχι ολόκληρη όμως..<br />Κάποια κομμάτια έστεκαν στη θέση τους πεισματικά για καιρό...<br />Αυτά τα έριξα μόνη μου.<br />Εγώ.<br />Τα λίγα που απέμειναν. Τα όσα..<br />Εγώ και ο εαυτός μου.<br />Καλό?<br />Ε και?<br />Αφού ξέρεις την ιστορία..<br />Κοιτάς για λίγο τα ερείπια και πνίγεσαι απ΄τη σκόνη που μπαίνει σε μάτια και ρουθούνια..<br />Έτσι πρέπει. Αυτό είναι το σωστό.<br />Να πνιγείς να καταλάβεις σου λέει ...<br />Αρκεί να'ναι για λίγο όμως.<br />Αν είναι και μείνει η σκόνη παραπάνω συνηθίζεις.<br />Όπου πηγαίνεις παίρνεις και λίγη απ΄τη σκόνη σου μαζί για ασφάλεια. Να κρύβει ότι μελάνιασε όταν γκρεμίστηκες.<br />Και περιφέρεσαι σκονισμένος και κρυμμένος και δε πας πουθενά.<br />Ναι, την ξέρεις την ιστορία.<br />Αυτό που δε ξέρεις είναι πόσο καλά με έκανε ο ήχος απ΄το διπλανό δωμάτιο.<br />Καλά.<br />Κι ας είμαι μες στις σκόνες μου ακόμα..<br />Χτίζεις ε?<br />Αν είχα ένα καθρέφτη τώρα καθαρό είμαι σίγουρη πως θα'βλεπα το χαμόγελό μου.<br />Το νιώθω να σχηματίζεται ρε.<br />Πρώτη φορά κοιτάω τα κομμάτια μου και χαμογελάω...<br /><br />Και εγώ χτίζω...αμέ.<br />Τώρα που σε ακούω δίπλα νομίζω θα προσπαθήσω ακόμα πιο πολύ.<br />Γιατί ξέρω οτι γκρεμίστηκες και έπεσες στον ουρανό.<br />Τσακίστηκα στην άμμο αλλά... κυρία!<br /><br />Μη νομίζεις ...ένας τοίχος μας χωρίζει όλα τα ακούω από εδώ κι ας μη μιλάω ποτέ.<br /><br />...μόνο να μωρέ...<br /><br />θυμήσου,<br /><br /><br />να πιούμε και έναν καφέ σαν άνθρωποι.<br />Όταν θα είμαστε άνθρωποι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-2573258674930979304?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-13119515449097066012009-09-23T10:48:00.012+03:002009-10-15T12:18:05.029+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SrnmKaRAMeI/AAAAAAAABTU/vLkPewEBq4w/s1600-h/Silenced_by_bypass2020.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SrnmKaRAMeI/AAAAAAAABTU/vLkPewEBq4w/s400/Silenced_by_bypass2020.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384587896021856738" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"><br />Μια ταινία θυμάμαι.<br />Να πρέπει να σκεφτώ για να απαντήσω...<br />Κουλουριασμένη σε ένα καναπέ με μια κουβέρτα.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Έκανα ότι μπορούσα για να χαμογελάσω<br />...Σε ονειρεύτηκα ή με ονειρεύτηκες εσύ?<br />...Μη με αγγίζεις. Έλα αύριο.</span><br /><br />Με φθείρει, με λυγίζει.<br />Που είσαι όταν σε χρειάζομαι?<br /><br /><span style="font-style: italic;">Μια φορά στη ζωή βρίσκεις κάποιον που αλλάζει τον κόσμο σου.</span> <span style="font-style: italic;">...Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσα να πω.</span> <span style="font-style: italic;">Απλά κράτα με.</span><br /><br />Ατέλειωτες νύχτες μ' αφήνουν να νιώσω.<br />Τα φώτα σβήνουν άσε με να νιώσω...<br />............<br />Δε θα καταλάβεις ποτέ τι κρύβει το σκοτάδι μέσα του.<br />Τι κρύβεται μες στο μυαλό μου.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Τρομακτικά πλάσματα σέρνονται, γεμίζουν το κρεβάτι σου.<br />Σύντομα θα τον νοιώσεις να σέρνεται στο μυαλό σου.<br /></span><br />Αυτό είναι το χρώμα μου, αν το θες.<br />Αυτή είναι η προσφορά μου, πάρτη αν τη θες.<br />Μακάρι να΄ξερα που ανήκω.<br />Πες μου αλήθεια...πως με βρήκες?<br /><br /><span style="font-style: italic;">Πάρε ανάσα...</span> <span style="font-style: italic;">Μη φοβάσαι να νοιαστείς. </span> <span style="font-style: italic;">Φύγε μα μη με αφήσεις.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Μίλα μου</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Σιωπή</span><br /><br />Είναι εύκολη η σιωπή.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Δε θα αφήσω κάτι που χρειάζομαι.</span> <span style="font-style: italic;">Θα περιμένω δίπλα σου ώσπου να κοιμηθείς.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Όλα όσα κάνω καμιά φορά...δεν είμαι εγώ μα κάποιος άλλος.</span><br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />Τελείωσε ο χορός.<br />.<br />.<br />.<br /><span style="font-size:130%;">Είμαι εδώ.<br />Εσύ?</span><br /><br /><a href="http://www.sync.gr/claim/ZZurjxQ3oKDt" rel="sync"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-1311951544909706601?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-51474540174191024332009-09-21T08:16:00.004+03:002009-10-15T12:18:52.160+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SrcTXvXEziI/AAAAAAAABSs/9vP8UKv-itQ/s1600-h/b2c02d40a927e993179a09dd80610840.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383793178115886626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 225px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SrcTXvXEziI/AAAAAAAABSs/9vP8UKv-itQ/s400/b2c02d40a927e993179a09dd80610840.jpg" border="0" /></a><br /><br />Θολά όλα...<br />και αυτά που κάποτε ήταν ξεκάθαρα.<br />Κι αυτά ακόμα...έγιναν κισσός οι αμφιβολίες και τα έπνιξαν.<br />Μουσική μόνο για 'μενα, τσιγάρο στο αυτοκίνητο...και όλα γύρω νύχτα.<br />Κλειδωμένα καλά.<br />Πως περνάς?<br />Αντέχεις?<br />Τις φορές που είσαι μόνη...προσέχεις?<br />Καρτελάκια με ερωτήσεις κρέμονται απ΄το τιμόνι μου...χάρτινα καρτελάκια από αυτά που λιώνουν στη βροχή.<br />Και μετά μουντζούρες να μη θυμάμαι τι ρώτησα, τι με ρώτησαν...<br />Μόνο το πρόσωπό σου δε μουντζουρώθηκε ποτέ, μόνο αυτό δεν έλιωσε καμιά βροχή μες στο μυαλό μου.<br />Δεν έχει σημασία....<br />Καρτελάκι και αυτό και έξω απ΄το παράθυρο...γιατί έτσι πρέπει.<br />Πόσα πρέπει .....<br />Κάθε πρωί πλένω το πρόσωπο και βάφομαι με χίλια από αυτά, να σβήσει η μέρα μου όσα χρειαστεί να μείνει η νύχτα μου με όσα πρέπει!<br />Να κλείσω τα μάτια και τα αυτιά μου να ονειρευτώ μια άκρη.<br />Μια άκρη που να μην είναι χάρτινη, που να μη λιώνει στη βροχή και να μην είναι<br />αυτή που πρέπει....<br />Καληνύχτα λοιπόν και μικρά χαρτονένια φιλιά.<br />Ελπίζω να μη βρέξει......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-5147454017419102433?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-82924145163716347412009-09-17T21:31:00.003+03:002009-09-17T21:48:45.380+03:00<p><span class="">17 του μήνα πάλι και κεράκι σε μια φωτογραφία και γράφω στο <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">μπαλκόνι</span> με κρασί και τσιγάρο και ζακέτα...</span></p><p><span class="">Ήσυχα είναι εδώ...για απόψε είναι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">φοβιστικά</span> ήσυχα και το τραγούδι είναι το βράδυ μου ή το βράδυ μου είναι το τραγούδι και όλα έγιναν ένα και δε ξέρω πια...</span></p><p><span class="">Άι χάσου <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">μυρμηγκάκι</span> και άι χάσου ανθρωπάκι και άντε γαμήσου φόβε και έλλειψη και θλίψη και μοναξιά και άντε γαμήσου σύμπαν απόψε για να ολοκληρωθεί η ησυχία..</span></p><p>Έτσι απλά.</p><p>Απλά όλα.</p><p><span class="">Όλες οι μέρες <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">γίναν</span> ίδιες πια, στα 33 μου...μεγάλη κουβέντα.</span></p><p><span class="">Δε θέλω να την αποδεχθώ γιατί για να το κάνω πρέπει να μου την αποδείξω και ξέρω <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4">ότι</span> μπορώ...και δε θέλω. Δε θέλω να το ακούσω από <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">μενα</span> αυτό γιατί τότε <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_6">θα' μαι</span> σίγουρη πια.</span></p><p><span class="">Καλύτερα να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_7">πιω</span> κι άλλο κρασί μέχρι να προλάβουν να κρυφτούν όλα στη θολούρα του μυαλού μου και να μη με νοιάζει καμία απόδειξη, κανένα τέλος.</span></p><p>Ρε μαμά....με ξέρεις καθόλου?</p><p><span class="">Ρε πες <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_8">μ' ακούς</span> στον ύπνο σου τα <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_9">βράδια</span> ή σου μιλάω άδικα?</span></p><p><span class="">Θα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">ρθείς</span> λίγο να μου κάνεις παρέα? Δεν είμαι μακριά...Ένα τηλέφωνο δρόμος είμαι και εκείνο το τηλέφωνο δεν <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">το'κανες</span> ποτέ. Όλος ο κόσμος να το κάνει δεν είναι το ίδιο ...δεν είναι εσύ.</span></p><p>Θα κλείσω όλες τις γραμμές μου απόψε....δε θα σε αφήσω να τις περάσεις ποτέ ξανά...</p><p>Ακούς?</p><p>Όχι ε?</p><p>Καλά...</p><p>Απλά καλά...</p><p>Όμορφα που ήρθε ο χειμώνας μου...τον αγαπάω. Είναι ένας άνθρωπος με μαύρα ρούχα και κασκόλ, με τα χέρια στις τσέπες και χιόνια στα μαλλιά του και τον αγαπάω.</p><p>Δε με νοιάζει αν είναι και δικός σου...</p><p>Για μένα είναι...για μένα ήταν πάντα.</p><p>Κρασί....?</p><p><span class="">Βλέπω και ένα κομμάτι ουρανό από εδώ και αν τύχει στο κομμάτι μου να πέσει το φεγγάρι τότε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">ξενυχτάω.</span>..κάθομαι με τις ώρες μαζί του. Είναι που δε ξέρω πότε θα ξανάρθει από εδώ.</span></p><p>Κρυώνω τώρα ρε...θα την κάνω.</p><p><span class=""><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_13">Ποιος</span> νοιάζεται για όλα ρε.....</span></p><p><span class=""><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">Ποιός</span> ψάχνει...</span></p><p>17 πάλι.....</p><p><span class=""></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-8292414516371634741?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-42130152609377272332009-09-17T13:47:00.005+03:002009-10-15T12:17:26.192+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SrIZzV16RJI/AAAAAAAABSk/_iGha3YGLqg/s1600-h/Light_From_Behind_The_Door_by_heidivylyn.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 234px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SrIZzV16RJI/AAAAAAAABSk/_iGha3YGLqg/s400/Light_From_Behind_The_Door_by_heidivylyn.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382392874488448146" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;">Οι άνθρωποι δε χωράν σε χαραμάδες....</span><br />Μη κοιτάς.<br />.<br />.<br />.<br />.<br /><br />Να το γράψω 100 φορές, να το μάθω...να το θυμάμαι.<br />Να μάθω να το θυμάμαι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-4213015260937727233?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-5508885994699791722009-09-11T22:20:00.009+03:002009-09-24T08:29:07.320+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SqqvrssJMJI/AAAAAAAABR8/aZGal5PKyJo/s1600-h/Quarter_Moon_at_Cyprus_by_wma200.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380305870113026194" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 300px; height: 225px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SqqvrssJMJI/AAAAAAAABR8/aZGal5PKyJo/s400/Quarter_Moon_at_Cyprus_by_wma200.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Σκοτάδι πάλι....<span style="font-size:85%;">μαλακία όνειρο γαμώτο.</span></div><div>Ξυπόλητος πάλι....<span style="font-size:85%;">άσε ξέρω που θα πάει το έργο το΄χω ξαναδεί.</span></div><div>Περπατούσε πάνω στο.... <span style="font-size:85%;">κάτσε</span>...στον ουρανό?</div><div>Πάνω σε αμέτρητα αστέρια που έκαναν τις άκρες των δαχτύλων του να φωτίζουν σαν πυγολαμπίδες.</div><div>Μπροστά... το φεγγάρι, λεπτό σαν ένα της βλέφαρο, σαν τα χείλη της λίγο πριν χαμογελάσουν.</div><div>Το ήξερε αυτό το χαμόγελο απ΄τη πρώτη στιγμή που το είδε, το αναγνώρισε ανάμεσα σε όλα τα άλλα. Δικό του ήταν.</div><div>Γι' αυτόν και μόνο.</div><div>Κοίταξε πάνω και είδε ...εικόνες μισές. Τον πατέρα του να τρώει μεσημεριανό θυμωμένος, τη μάνα του να κλαίει μπροστά σε ένα σπίτι, την αδερφή του να απομακρύνεται ανάμεσα σε ανθρώπους χωρίς πρόσωπο. Το φίλο του τον Α. που χάθηκε μέσα στις μέρες της ωριμότητας και την οικογενειακή ζωή. </div><div>Αυτός? Κάπου θα είναι και αυτός.</div><div>Μοναχικός, δυσπρόσιτος, παράξενος τύπος...</div><div>Αυτός.</div><div><span style="font-size:85%;">Μαλακίες θα λέμε απόψε....θεωρίες της νύχτας και του ζαλισμένου απ΄το ποτό μυαλού?</span></div><div>Που και που τα πόδια βυθίζονταν σε κρύο μαύρο πηχτό τίποτα. Αυτό που κάλυπτε τα πάντα κάτω απ΄τα αστέρια. Για εκείνες τις στιγμές έπιασε τον εαυτό του να φοβάται, μη πέσει.</div><div>Μια ζωή αυτό φοβάται...μη πέσει.</div><div>Και εσύ τον νομίζεις παράξενο...</div><div>Τον έριξαν κάτω πολλά και τώρα πια δε ξέρει, δε μπορεί να σκεφτεί με τι θα μοιάζει το επόμενο. Κι έτσι διάλεξε να μη μιλάει. Να αφήνει τους πάντες να νομίζουν πως τον ξέρουν, πως έχουν βρει τα κουμπιά και τα χούγια του, το μυστικό χαμόγελο και το αληθινό δάκρυ.</div><div>Τίποτα δε ξέρουν. Είναι ένας παράξενος..που έπεσε κάποτε και δε το θέλει ξανά.</div><div>Προχωράει αλλά το φεγγάρι φαίνεται να μην έρχεται με τίποτα κοντά.</div><div>Όπως εκείνη.</div><div>Δεν τη κατάφερε ποτέ να' ρθει κοντά. Πιο μακρυά την έστειλε, τόσο μακριά που δε τη φτάνει ούτε η σκέψη του. Παράξενη κι αυτή. </div><div>Γι 'αυτό έγιναν όλα.</div><div>Σιγά σιγά τα μάτια συνηθίζουν και διακρίνει περισσότερα γύρω απ΄τις γάμπες του.</div><div>Μικροσκοπικοί σκοτεινοί καθρέφτες είναι στημένοι παντού. </div><div><span style="font-size:85%;">Τι λέμε ρε τώρα? Πάλι εφιάλτη ρε....</span></div><div>Μα πάνω τους έχουν σταθερές εικόνες. Κοίτα ...Αυτήν έχουν παντού.</div><div>Να τους κλοτσήσει θέλει όλους να γίνουν κομμάτια πιο πολλά κι απ΄τα αστέρια. Να μη τη βλέπει.</div><div><span style="font-size:85%;">Κι ας τελειώσει εδώ ο εφιάλτης..</span></div><div>Μα θέλει και να τη δει λίγο ακόμα. Μια φορά ακόμα. Χίλιες φορές ακόμα, χίλιες φορές για χίλιες νύχτες. Νύχτες που δεν υπήρχε και δεν την έβλεπε.</div><div><span style="font-size:85%;">Ο τρελός..</span></div><div>Από μικρός είχε μάθει το κόλπο...να κοιτάζει ψηλά όταν βουρκώνουν τα μάτια για να μη δακρύσει. Γιατί ήταν άντρας και οι άντρες δε δακρύζουν. Μόνο πέφτουν...ξανά και ξανά.</div><div><span style="font-size:85%;">Μόνοι τους..</span></div><div>Κάποιες φάτσες άλλαξαν εκεί πάνω. Χάθηκαν μερικές και άλλες ξεθώριασαν.</div><div><span style="font-size:85%;">Μα πως? Αυτές δε θα' πρεπε να ξεθωριάζουν..</span></div><div>Να το φεγγάρι. Να το ρε. Ένα βήμα είναι μόνο...</div><div>Θα το πιάσει...</div><div><span style="font-size:85%;">Θα το πιάσει?</span></div><div><span style="font-size:85%;">.................</span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><br /><br /><div><span style="font-size:85%;"></span></div><br /><br /><div><strong>Μη τον κοιτάς που σπάει καθρέφτες στο σκοτάδι. Ένας παράξενος είναι που έπεσε και δε το θέλει ξανά.....</strong></div><br /><a href="http://www.sync.gr/claim/ZZurjxQ3oKDt" rel="sync"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-550888599469979172?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-74977642123238015102009-09-10T21:53:00.010+03:002009-09-10T22:48:14.659+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SqlTtluE7aI/AAAAAAAABR0/nQqJ-W86dpc/s1600-h/White_crumbled_paper_texture_by_Babybird_Stock.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379923272555359650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 399px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SqlTtluE7aI/AAAAAAAABR0/nQqJ-W86dpc/s400/White_crumbled_paper_texture_by_Babybird_Stock.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Κάποια πράγματα δεν τα δέχομαι αμέσως...τα αναλύω.</div><div>Κάποια δεν τα δέχθηκα ποτέ.</div><div>Καιρός είναι μάλλον...</div><div>Να ξεκινήσει ο χειμώνας μου καθαρός. Λευκός και καθαρός.</div><div>Όπως εγώ.</div><div>Ξέρω εσύ δε με βλέπεις έτσι.</div><div>Παράξενο γιατί όσο κι αν προσπαθώ να ντυθώ μαύρη ....η γλώσσα μου βγάζει μόνο λευκό.</div><div>Πες μου πότε θα μου δώσει κάποιος λευκό?</div><div>Πότε θα πάψει να με νοιάζει...</div><div>Μπορώ να γίνω μητέρα μου? Αυτή τη στιγμή ....</div><div>Μια μητέρα δική μου..</div><div></div><br /><div>Είναι το πιο βαθύ μυστικό μου και η πιο μαύρη σελίδα μου.</div><br /><div>Να κάτι που ποτέ δε θα γίνει λευκό. </div><br /><div>Κι ας μη το δέχομαι.....</div><div>Κι ας μαζεύω όλη τη σκόνη απ' όλες τις κιμωλίες του κόσμου για να το βάψω <span style="font-size:130%;">δικό μου!</span></div><br /><div>Θυμώνω.</div><div>Κι όσο θυμώνω γι' αυτό τόσο μικραίνω......σε μια γωνία με φόρεμα πράσινο και γόνατα μελανιασμένα.</div><br /><div></div><div>Μπορώ να γίνω μητέρα μου?</div><div>Θα με πάρω αγκαλιά και θα φύγουν όλες οι μελανιές και το φόρεμα θα γίνει λευκό...όλα θα γίνουν λευκά...</div><div></div><br /><div></div><br /><div>Να ....πάλι μελάνιασαν τα γόνατα....</div><br /><div></div><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7497764212323801510?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-65001627623816593262009-09-07T08:50:00.007+03:002009-09-08T11:03:28.053+03:00<div style="text-align: left;"><span style="font-size:130%;">Βροχή..πολύ βροχή..</span>.<br />Νομίζω πως οι μαλακίες είναι μικρούτσικα εντομάκια με μικρούτσικα φτεράκια και περιφέρονται γύρω σου χωρίς να τις καταλάβεις. Που και που κάποια σε διαλέγει και τσουυυυπ έρχεται με τα φτεράκια της η πόρνη και κολλάει στο πετσί σου. Περνάει τα πάντα σου!<br />Και σε ρουφάει όσο τη θυμάσαι και μεγαλώνει και σε πνίγει, σε θολώνει, σε μικραίνει...στο μυαλό και στην ψυχή. Και μετά ακολουθούν κι άλλες ...κι άλλες...<br /><span style="font-size:130%;">Ξαπλώνω λίγο ακούγοντας τη μανία του νερού....να αδειάσω το κεφάλι μου.</span><br />Γύρισα απ΄τις διακοπές και έπεσα πάνω σε έδαφος ανώμαλο. Με ενημέρωσαν αυθόρμητα και με μεγάλο θράσος πως έχασα κάτι δικό μου. Ολόδικό μου. Από αυτά που σου φορτώνει η ζωή με το που ανασαίνεις χωρίς καν να σε ρωτήσει. Από αυτά που δε χρειάζεται να αποδείξεις ή να σου αποδείξουν πως στην ούγια τους έχουν τα δικά σου αρχικά. Από αυτά που για να πάψουν να' ναι δικά σου πρέπει να φύγει η ζωή από μέσα τους ή από 'σένα Κι όμως....<br />Όχι πια σου λέει....Έξω...λέει... Ένα λιγότερο. Δύο? Έχει σημασία?<br />Άντε γαμήσου λέω εγώ...<br /><span style="font-size:130%;">Μου' ρχεται στο μυαλό εκείνο το τραγούδι,"δεν είναι ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός.."</span><br />Κι αν τρέφονται απ΄τη μνήμη σου..καλό είναι να ξεχνάς. Για να πεθαίνουν.<br />Να σταματάνε να κουνάνε τα φτεράκια τους και να ξεκολλάνε μια μια οι γαμημένες από όπου κάθονταν και σε ρουφούσαν. Θα μείνουν μικροσκοπικά σημάδια αλλά δεν έχει σημασία. Τι έχει σημασία?<br /><span style="font-size:130%;">Φοβάμαι τους κεραυνούς. Τουλάχιστον αυτοί ξέρω γιατί με φοβίζουν. Έτσι πρέπει...Οι άλλοι όμως? ..</span><br />Αναρωτιέμαι. Μακάρι να μπορούσα να σου εξηγήσω τι...<br />Στην Κρήτη ήμουν μόνη σε ένα καφέ και έγραφα, ήρθε ένα σκυλί και κάθισε κάτω απ΄τα πόδια μου. Κοιτούσε απέναντι τη θάλασσα τόσο μα τόσο θλιμμένο...<br />Προσωρινή παρέα εγώ. Ίσως όσο ήσυχη έπρεπε για να' ναι ασφαλές. Προσωρινή παρέα κι αυτό, όσο έπρεπε για να νιώσω πως προστατεύω κάποιον.<br />Θα' θελες να ήμασταν πολύχρωμα γυαλιστερά ψαράκια για να βουτήξουμε και να χαθούμε εκεί μέσα φίλε....Κι εγώ θα΄θελα. Έλα κοντά να δω τα μάτια σου και να σου πω...<br />Δε θα γίνουμε ποτέ!<br /><br />Το πολύ πολύ να συναντηθούμε για στιγμές....για ένα τσιγάρο και λίγη παρέα.<br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">Δεν έχω εγώ μικρή ψυχή να μη γαμήσω....<br />Ξύπνα να τους ξεχάσουμε ρεεεεεεεεεεεεεε!<br /><br />.................Μαλακίες!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-6500162762381659326?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-85863951978184887662009-08-13T11:23:00.005+03:002009-08-13T12:11:24.208+03:00Είμαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.<br />Καρατσεκαρισμένο!<br />Αν τα όριά μου είναι στο 1,63 που είμαι ξυπόλυτη, τότε τα νεύρα μου είναι 1,84 τουλάχιστον και αυτό είναι μια φιλική τιμή!!!!!<br />Δεν αντέχω άλλη εξορία, δεν αντέχω άλλη δουλειά, δεν αντέχω άλλη βαρεμάρα και μονοτονία.<br />Δεν αντέχω άλλη γκρίνια (εγώ γκρινιάζω????) και δεν έχω ούτε ψίχουλο ψυχραιμίας να το κρατήσω για το δρόμο.<br />Ευτυχώς....<span style="font-size:180%;">φεύγω!</span><br />Πάω να χαλαρώσω με ναργιλέδες, να πιω ρακόμελο στην γωνιά των Αγγέλων, να πλατσουρίσω μακριά από όλους και αν προλάβω να πεταχτώ ως το αγαπημένο μου καφέ.<br />Φίλοι και φίλες... αν γνωρίσω τον Κρητικό των ονείρων μου θα μείνω για πάντα στο νησί. Τέλος!<br />Να γλιτώσετε και εσείς ..να το βουλώσω και εγώ! (ποτέ ε?...καλά!)<br />Καλή συνέχεια σε όσους μένουν (αν υπάρχει κανείς εδώ μέσα πια), καλή επιστροφή σε όσους γυρίζουν, καλά μπάνια μου και<span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-family:Verdana;font-size:180%;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:85%;">"wake me up when September .... comes!"</span><br /></span></span>bb παίδεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεες!!!!!!<br /><span style="font-weight: bold;">ΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΤΣ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-8586395197818488766?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-41731086395466654072009-08-04T13:29:00.007+03:002009-08-04T22:01:31.864+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SniElXfbfeI/AAAAAAAABRs/ZDlGjbDzoag/s1600-h/Dib__CRAZY__by_mostdefinitely.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366184733507812834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SniElXfbfeI/AAAAAAAABRs/ZDlGjbDzoag/s400/Dib__CRAZY__by_mostdefinitely.jpg" border="0" /></a><br /><div>Πάλι τσιγάρο..<br />Μα φταίω?<br />Κάθομαι στο μπαλκόνι και οι σκέψεις γίνονται μια τεράστια άγρια περικοκλάδα που γαντζώνεται στην ηρεμία μου και την πνίγει. Και όλο βγάζει νέα φύλλα και δε βλέπω τη τύφλα μου. Ούτε την κάφτρα απ΄το τσιγάρο μου δε βλέπω να ξέρω που πατάω.<br />Γαμιέται το τηλέφωνο και τον παίρνει...Αμέ!<br />Γαμιέται και η ευγένεια και η ψυχραιμία, η άνεση, ο αυθορμητισμός και το ανοιχτό μου το μυαλό.<br />Χααααααααχαχχαχαχχαχαααααααα<br />Δεν έχω νεύρα, μάλλον κέφια έχω....<br />Είναι αστείο να ξυπνάς για την καινούργια μέρα και να μη ξέρεις τι θα σου' ρθει και από που.<br />Εκεί κατέληξα!<br />Πήγα να πατήσω μια γάτα που αποφάσισε να πεταχτεί κάτω απ' τη ρόδα μου τελευταία στιγμή.<br />Θα μου πεις δεν έχει δικαίωμα η γάτα να αυτοκτονήσει?<br />Έχει και να πάει να γαμηθεί άμα θέλει αλλά όχι να μου χαλάσει εμένα τη μέρα. Όχι αγάπη μου!!!<br />Πήγα να πέσω πάνω σε ένα παρκαρισμένο γιατί ο κυριούλης που πετούσε στον κάδο τα σκουπίδια αποφάσισε να σκοντάψει παίρνοντας και τον κάδο αγκαλιά και εμένα!<br />Θα μου πεις δεν έχει ο κυριούλης δικαίωμα να παραπατήσει?<br />Έχει να πάρει παραμάζωμα και το μισό σύμπαν αλλά όχι εμένα ρε!<br />Εμένα δε με ακουμπάει κανείς λέμε!<br />Γιατί έτσι θέλω!<br />Δε θα μου πας κόντρα εσύ από πάνω να μου χαλάσεις τη μέρα!<br />Όχι σου λέω αγάπη μου! </div><br /><div>Τι κάνουν εδώ ρε όλοι Αυγουστιάτικο ε? ε?</div><br /><div>Βάλε λεφτά εδώ, πλήρωσε τους απο'κεί, μετέφερε στον παραπέρα...</div><br /><div>Δε θέλω να ακούω άλλα νούμερα λέμε ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!</div><br /><div>Που να γινόμουνα μοδίστρα να έπαιρνα τα στριφώματα και τα φερμουάρ στην ξαπλώστρα με το φραπεδάκι μου να έραβα μέχρι να πέσει ο ήλιος.</div><br /><div>Θα μου πείς τώρα στα γεράματα το θυμήθηκες που για να δεις το teletext βάζεις ζουμ X 3 ??</div><br /><div>Ή που τη νύχτα που είναι άσπρο το χαρτάκι και διάφανη η κόλλα φτύνω και λίγο δάχτυλο (ειδικά άμα έχω πιει...) για να μη καπνίζω τον καπνό απ΄τα πεζοδρόμια...</div><br /><div>Τι έλεγα?</div><br /><div>Α...στην παραλία πήγα που λες το ΣΚ με τα κορίτσια.</div><br /><div>Καλά κορίτσια φίλε αλλά..........ήμαρτον!</div><br /><div>Ένα πράγμα θέλω να ρωτήσω...ο θεός όταν μοίραζε ....ΜΠΟΥΣΤΟ....εμένα ποιος πούστης δε με φώναξε ε?ε? </div><br /><div>Βγάλανε τα μαγιό και μου κόπηκε η ανάσα.</div><br /><div>Λέω κορίτσια...σε περίπτωση που περάσετε από πάνω μου και παραπατήσετε...να θυμάστε :</div><br /><div>H πλάτη ΔΕΝ έχει αφαλό!</div><br /><div>Καταλαβαίνεις..μη με ξεράνουνε.</div><br /><div>Άλλο να πατήσεις πλάτη κι άλλο ότι έχει απομείνει από όσα μοίραζε ο θεός!</div><br /><div>Ααααααααααααααααα όχι αγάπη μου σιγά μη σκάσω! Δε μασάμε ρεεεεεεεεεεεε!<br />Κανείς δε θα μου χαλάσει τη μέρα εμένα ... </div><br /><div>Δυο βδομαδούλες μείνανε και τραβάω γραμμές στον τοίχο, στη λίστα για το super market, στο χαλάκι της εξώπορτας (έχει σκόνη...σιγά μη καθαρίσω εγώ και έξω απ΄την πόρτα...παλιά αυτά αγάπη μουυυυυυυυυυ).</div><br /><div>Που θα πάει...θα΄ρθει η θαλασσίτσα, το μπαράκι, το ποτάκι...όλα θα έρθουν!</div><br /><div>Γιατί.......... </div><br /><div>ΔΕ ΘΑ ΜΟΥ ΧΑΛΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΕΜΕΝΑ...</div><br /><div>ΚΑΝΕΙΣ!</div><br /><div></div><br /><div>ΥΓ. Ακούς καν??</div><br /><div>χιχιχιχιιχι</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-4173108639546665407?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-9887020012356072122009-08-03T09:32:00.006+03:002009-08-03T11:21:57.054+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SnaM_zivg8I/AAAAAAAABRk/yzFAZ9GWFqY/s1600-h/Blurred_by_EmreGunes.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 289px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SnaM_zivg8I/AAAAAAAABRk/yzFAZ9GWFqY/s400/Blurred_by_EmreGunes.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5365631033854100418" border="0" /></a>Μ'αρέσει τις <span style="font-size:130%;">Κυριακές</span> γυρίζοντας απ΄τη θάλασσα να ξεχνιέμαι έξω και να με ψάχνεις εσύ.<br />Μ'αρέσει να κοιτάω τα χρώματα στα φύλλα των δέντρων καθώς ο απογευματινός ήλιος κρύβεται <span style="font-size:130%;">πίσω </span>τους.<br />Μ'αρέσει να οδηγώ ξημερώματα αφήνοντας τις σκέψεις στο <span style="font-size:130%;">κάθισμα </span>του συνοδηγού να τις ανακατεύει ο αέρας απ΄το ανοιχτό παράθυρο.<br />Μ'αρέσει να μου <span style="font-size:130%;">ψυθιρίζεις</span> στο αυτί.<br />Μ'αρέσει να ακούω τον ουρανό να θυμώνει <span style="font-size:130%;">λίγο πριν</span> τη βροχή.<br />Μ΄αρέσει να <span style="font-size:130%;">με φιλάς</span> μόλις με έχει πάρει ο ύπνος και να ξεκινάς όλα τα όνειρά μου εσύ.<br />Μ'αρέσει να σε ξυπνάω το πρωί γιατί<span style="font-size:130%;"> σε θέλω</span>.<br />Μ'αρέσει η στιγμή που μπερδεύεται η αλήθεια και το όνειρο, που με κλειστά μάτια μπορώ να σου πω ότι θες. Τότε που όλα μοιάζουν με θολή γραμμή και εγώ ξαπλώνω πάνω της.<br />Βαραίνουν τα μάτια μου και ξεχνάω το χαμόγελο στα σεντόνια μου, σκεπασμένη με το άρωμα μου. Την πλάτη μου χαιδεύει η ανάσα που ζει στο διπλανό μαξιλάρι και...<br />Αυτή.<br />Αυτή ακριβώς τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτα που να φοβάμαι, τίποτα που να λείπει.<br />Κι όλα γίνονται ένα.<br />Ανάσες και σιωπή μες στη θολή μου γραμμή.<br /><span style="font-size:130%;">Ανάμεσα σε εσένα και εμένα.</span><br />Και έχουν τόσες λέξεις αυτές οι ανάσες....τόση ένταση αυτή η σιωπή.<br /><br />Μ'αρέσει η ελαφριά πραγματικότητα της θολής μου γραμμής..... όλα υπάρχουν μέσα της χωρίς καν να τα αγγίζω, όλα με έχουν χωρίς καν να το πω.<br />Όλη μου τη ζωή σου λέω θα άλλαζα με αυτή<span style="font-size:130%;"> τη θολή μου γραμμή.<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-988702001235607212?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-44809464696050605372009-07-30T00:40:00.002+03:002009-07-30T00:42:14.561+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SmlYSD5GoqI/AAAAAAAABRc/apZfgIz5x48/s1600-h/Birthday_Droplet_by_hutchyb.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361913898666992290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SmlYSD5GoqI/AAAAAAAABRc/apZfgIz5x48/s400/Birthday_Droplet_by_hutchyb.jpg" border="0" /></a><br />Γεράσαμε ρε.......<br />Μαλακίες σου λέω δε νιώθω καθόλου γερασμένη.<br />Χαρούμενη νιώθω, ερωτευμένη νιώθω, μόνη μου νιώθω, δυνατή, παράξενη, θυμωμένη, κυκλοθυμική...πολλά νιώθω αλλά όχι κουρασμένη!<br />Άλλαξα τα μαλλιά μου πάλι, έχασα τρία κιλά, φοράω χρωματιστά ρούχα και φεύγω με το αυτοκίνητό μου ως τη θάλασσα.<br />Πέρασαν 2 ολόκληρα χρόνια από μια απώλεια που πάλι θυμάμαι λόγω γενεθλίων.<br />Πέρασε ένας χρόνος από το τέλος μιας σχέσης που είχε σχηματίσει τη μισή μου ζωή.<br />Πέρασε πολύς καιρός και δε σε έχω δει.<br />Μου φαίνεται περισσότερος από όλα τα άλλα.<br />Τελικά η μνήμη ξεθωριάζει όσα γουστάρει αυτή και άλλα τα φυλάει καλά κρυμμένα και στα πετάει μπροστά σου τη στιγμή που βρίσκεσαι πίσω απ΄το πιο ασήμαντο οχυρό σου. Όταν είσαι γυμνός σε μια υποτυπώδη λακκουβίτσα που έχεις σκάψει με δυο λέξεις και μια "και καλά" σίγουρη απόφαση.<br />Δεν υπάρχει λέμε!<br />Δε ξαναμιλάμε!<br />Δε θα τον ξαναδώ!<br />Σε μια κωλοπλατεία είσαι και περπατάς με αναμμένο τσιγάρο.<br />Περνάει κάποιος από δίπλα σου και έχει τα χέρια στις τσέπες.<br />Γυρίζεις και βλέπεις φευγαλέα τα μαλλιά του.<br />Σαπούνι μυρίζουν.<br />Σαπούνι και νερό.<br />Και σκατά.<br />Πάει η λακκούβα, και βρίσκεσαι να περπατάς ανάμεσα σε σκιές που φιλιούνται και λαχανιάζουν και βρέχουν σεντόνια και ξυπνάνε κάθε κομμάτι αίσθησης που είχε μείνει ξεχασμένο και στεγνό.<br />Και δε ντρέπεσαι να κοιτάς ξένες σκιές ρε?<br />Ξένες?<br />Και προλαβαίνει η λέξη να σκάψει στο μυαλό νέο οχυρό και να σε χώσει μέσα. Και καίγεσαι με το τσιγάρο και το πετάς και ανάβεις άλλο..<br />Κι όλα καλά...<br />Και χρόνια μου πολλά.<br />Και θέλω.<br />Αλλά ξέρω.<br />Και σκάβω.<br /><br />Αν ήσουν εδώ θα σε φιλούσα με ένα φιλί ως το πρωί, με μία ανάσα.<br />Θυμάμαι και μένω ανάμεσα.<br /><br /><br />Θυμάμαι και με κρύβω.<br /><br />Και τσιγάρο και χαμόγελο.<br />Γιατί είμαι καλά.<br />Για να θυμάμαι, να αγαπάω, να κρύβομαι και να μένω εδώ.<br />Είμαι καλά.<br />Χρόνια μου πολλά.........<br /><br />Να με χαίρεστε, να με αντέχετε, να σας πρήζω, να βρίζω, να γελάω, να σας έχω και να με έχετε ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε....και σε λίγο στην Αθήνα λέμεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!<br /><br />ΥΓ. Για ένα ολόκληρο χρόνο η ηλικία μου θα κάνει έξι? Πφφφφφφφφφφφφφφφφ!!!!!<br />;p<br />Mπορείτε να λέτε οτι έιμαι 30, μια χαρά θα το δεχθώ!<br />Μαααααααααααατς<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-4480946469605060537?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-4019561551271177902009-07-27T13:45:00.007+03:002009-07-27T14:16:57.097+03:00Έφυγα το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">ΣΚ</span> για βουτιές.<br />Σήμερα έχει συννεφιά. Δεν έχω μαγειρέψει τίποτα και προβλέπεται μεσημεριανός ύπνος για να ξεχαστεί η πείνα.<br />Βαριέμαι αφάνταστα αυτή την περίοδο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">πρινφύγωγιαδιακοπέςλείπουνόλοιοιάλλοι.</span><br />Σε λίγες ημέρες ....άσε θα θυμηθώ να το πω ανήμερα για να μη στραβώσω από σήμερα τσάμπα.<br />Τι κάνεις?<br />Αγόρασα κάτι παπούτσια που όποιος φίλος μου με δει να στέκομαι πάνω τους δε θα με αναγνωρίσει.<br /><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">Δεκάποντο</span> λουστρίνι σε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">μαύρο-άσπρο-κόκκινο</span>!<br />Αγόρασα και ένα μαύρο κοντό στράπλες φόρεμα.<br />Μου έδωσε και μια φίλη ντομάτες και πιπεριές.<br /><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4">Έχω</span> ένα αυγό στο ψυγείο άρα το βράδυ θα φάω ομελέτα.<br />Ποτέ δεν έτρωγα ομελέτα.<br />Ποτέ δε φορούσα φορέματα.<br />Ποτέ δε φορούσα τακούνια.<br />Λουστρίνι φόρεσα στη <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5">βάπτισή</span> μου...<br />Εσύ θα πας διακοπές?<br />Γνώρισα έναν στη θάλασσα.<br />Μικρός πάλι ρε φίλε.<br />Μήπως σου βρίσκεται κάτι άνω των 32..3 σε λίγο είπαμε...<br /><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">Πφφφφφφφφφφφφφφφφφ.</span>......<br />Όχι δεν είμαι 25, όχι δεν είμαι 28...<br />ΜΗ ΜΕ <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">ΡΩΤΑΤΕ</span> ΡΕ...ΚΑΙ 15 ΝΑ <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">ΗΜΟΥΝΑ</span> ΔΕ <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">ΘΕΛΩ</span> ΝΑ ΜΕ <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">ΡΩΤΑΤΕ</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">ΛΕΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ</span>!<br />Μη μου μιλάτε αυτή τη βδομάδα ρε...<span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_12">από</span> Δευτέρα θα τα ξαναπούμε.<br />Κλειστόν.<br />Πάω για ύπνο και ομελέτα και πάω να καταπιώ το μυαλό μου που μου γαμάει τα πάντα αυτό τον καιρό.<br />Με κέτσαπ.<br />Θέλεις να κάνεις κάτι για' <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13">μενα</span>?<br />Μόνο για' <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">μενα</span>?<br />Παντού βάζω κέτσαπ.<br />Θα σβήσω όλες τις ημέρες ξεκινώντας από αύριο και θα αφήσω μόνο το επόμενο <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_16">Σαββατοκύριακο</span> .<br />Σαν να μην πέρασε ποτέ ο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17">γαμημένος</span> μήνας.<br />Γιατί να μην είναι έστω και ένας σας εδώ?<br />Ένας.<br /><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_18">Για'μενα.</span><br />Έχω και μαύρο ψωμί , δυο φέτες.<br />Όρεξη δεν έχω.<br />Για όλα τα άλλα μου εκτός από την σκούρα πόρτα.<br />Τρως <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_19">εσυ</span>?<br />Να τρως.<br />Όταν έχει συννεφιά καπνίζω πολύ.<br />Τη νύχτα καπνίζω συνήθως.<br />Θα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20">ανάψω</span> δύο μαζί <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21">παραμευθαύριο</span> και θα κοιτάω το δεύτερο ώσπου να καεί.<br />Να αυτό θα κάνεις για' <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_22">μενα.</span><br />Θα είσαι εκεί.<br />Με το δικό μου τρόπο.<br />Δε τρώω...<br />Θα κοιμηθώ όσο περισσότερο μπορώ.<br />Όλα θα τα κάνω όσο περισσότερο μπορώ.<br />Θα ονομάσω και την ηρεμία μου έτσι.<br />Χα<br />Και την ηλικία μου.<br />Είμαι όσο αντέχω φίλε.<br />Είμαι όσο περισσότερο μπορώ.<br />Είμαι όσα λιγότερα έχω και όσα θέλω πιο πολλά.<br />Να σου ζωγραφίσω λίγο το σπίτι στην Αθήνα?<br />Έχω σκεφτεί που θα είναι και περιμένω.<br />Έχω κάτι να περιμένω.<br />Με περιμένει κάτι?<br />Ναι αμέ.<br />Το αβγό στο ψυγείο.<br />Με κέτσαπ.<br />Πάντα ...<br />Για '<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_23">μενα.</span><br />Εσύ τρως ομελέτα?<br />Να τρως...χάλια είναι!<br /><br /><br /><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_24">ΥΓ.</span> Για να μην ανησυχεί ο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_25">προφητεστ</span>!<br />Δε θέλει και πολύ να σε βαρέσει η ζέστη...<br />ΕΙΣ <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_26">ΥΓΕΙΑΝ</span> ΤΟΥ <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_27">ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_28">ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕ</span>!!!!<br />; )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-401956155127117790?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-39604610658587283732009-07-21T00:29:00.004+03:002009-07-21T00:51:03.013+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SmTkkE1sgEI/AAAAAAAABRU/Pehgsj5O_Sc/s1600-h/Skin___fingers_by_myp55.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360660764903112770" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 282px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SmTkkE1sgEI/AAAAAAAABRU/Pehgsj5O_Sc/s400/Skin___fingers_by_myp55.jpg" border="0" /></a> <div></div><div></div><br /><div>....είπα απόψε στα δέκα μου δάχτυλα.</div><div>Δε κράτησα κανένα μυστικό.</div><div>...</div><div>Κι όταν διαλέξουν το πρόσωπο που θα αγγίξουν, όταν θελήσουν να χαϊδέψουν σώμα, θα τα αφήσω να μιλήσουν για ΄μένα</div><div>Να με ξετυλίξουν απαλά και να χαθούν χαμόγελα σε μπερδεμένα μαλλιά, δάκρυα σε απαλό δέρμα και όλα τα χρόνια μου σε μια αγκαλιά.</div><div>...</div><div>Αποφάσεις που δεν τήρησα γιατί ποτέ δεν ήταν θέλω.</div><div>Πρέπει που συμφώνησα και ακόμα με βαραίνουν.</div><div>Θα...να...ίσως...</div><div>Απ΄τις παλάμες ως τα ακροδάχτυλα ...μέρες πολλές.</div><div>Όλα μου σε δέκα ιστορίες.</div><div>....</div><div>Έσφιξα τις γροθιές μου.</div><div>Ιστορίες.</div><div>Ευκαιρίες?...</div><div>Κανέναν δε θα αγγίξω με τα δάχτυλα μου αν δε σε βρω.</div><div>Κανένα δε θα αγγίξουν οι ιστορίες μου αν δε με βρεις</div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-3960461065858728373?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-23780161478783551562009-07-18T01:24:00.003+03:002009-07-18T01:37:48.742+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SmD6JaKGcTI/AAAAAAAABRM/V3WyHC-o2bc/s1600-h/Kitty_by_inaDemm.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359558596118343986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 230px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SmD6JaKGcTI/AAAAAAAABRM/V3WyHC-o2bc/s400/Kitty_by_inaDemm.jpg" border="0" /></a><br /><br />Έχω να σου πω πολλά...<br />Φωνές δεν ακούω,<br />δε στενοχωριέμαι πια.<br />Μ'αρέσω όπως είμαι ...<br />κι ας είμαι μικρή<br />Κι ας είμαι μακριά...<br /><br />Άσε με να καθίσω στη μύτη απ΄το παπούτσι σου να σε κοιτάζω<br />Άσε με να έρθω στα βήματά σου, όπου κι αν σε πάνε.<br />Άσε με λίγο να περάσω μια μέρα σου σαν να΄ναι δική μου.<br /><br />Σαν να σαι δικός μου<br /><br />Νύσταξα ρε...Να ξαπλώσω στο παπούτσι σου?<br />Μη μου μιλάς...εγώ θα το κάνω!<br />Θα κλείσω τα μάτια μου και θα ονειρευτώ όλο τον κόσμο πιο μικρό<br />και εμένα αρκετή για να τον φτάνω.<br />Κι εσένα αρκετό για να χωράς εκεί μαζί μου.<br /><br />Που πας νυχτιάτικα μωρε...<br />Ποιος έχει όρεξη για βόλτα τώρα?<br />Κι άντε να πάμε βόλτα, δε με παίρνεις μες στην παλάμη σου<br />τότε να μη κρυώνω?<br />Για λίγο ρε...<br />Κι ας ξαπλώσεις μόνος σου.<br />Θα σου ψιθυρίσω στο αυτί τα πάντα.<br /><br />Να δεις..κάποια νύχτα θα ανοίξεις τα μάτια.<br />Θα είναι όλα μικρά σαν εμένα...ακόμα και εσύ.<br />Θα σε πάρω αγκαλιά και θα γελάμε<br />Που ήμασταν άλλοι<br />..................και τόσο μακρια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-2378016147878355156?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-72190809637350502009-07-11T20:18:00.005+03:002009-07-11T21:05:40.302+03:00Διάβασα...<a href="http://deadend-mind.blogspot.com/2009/07/blog-post.html">αυτό </a>και .....<br />Είμαι μακριά από όλους και όλα αλλά...<br /><br />Υπάρχουν άνθρωποι που θα'θελα να βάλω σε διπλανά σπιτάκια και να τους κρατήσω για πάντα εκεί.<br />Να μπαίνω στην αγκαλιά τους τα βράδια και να κοιμάμαι βλέποντας όνειρα. Να κερδίσω όσα έχασα προσπαθώντας να υπάρχω δίπλα σε λάθος ανθρώπους.<br />Να τους ακούω να γελάνε και να είμαι ευγνώμων για τη μέρα που έκλεισε πίσω μου και τους είχε μέσα της.<br />Τρία χρόνια και κάτι τώρα χωρίστηκα στα δύο, σε μια διαδρομή από εδώ ως εκείνους και πίσω.<br />Πηγαίνοντας τους σκέφτομαι και γυρίζοντας μου λείπουν.<br />Όλες οι στιγμές που πέρασα όσο καιρό είμαι εδώ με έκαναν να καταλάβω πόσο πολύ μπορώ να αγαπήσω, πόσο δυνατό είναι ένα τηλέφωνο όταν αφήνει τις φωνές που θες να λένε αντίο και πόσο εύκολα αποφασίζεις οτι η πραγματικότητα δεν έχει καμιά σημασία αν δεν υπάρχεις μέσα της όρθιος στα δικά σου πόδια.<br /><br />Δε φοβάμαι πλέον.<br /><br />Έχω τόσα πολλά. Όλους αυτούς...<br /><br /><br />Υπάρχει κάποια που θέλω να αγκαλιάσω δυνατά και να της υποσχεθώ πως από εδώ και πέρα θα είμαι εκεί όπως ήταν εκείνη κάθε μέρα όσο καιρό χάθηκα..<br /><br />Υπάρχει κάποιος που θέλω να ακούσω, να δω τα δάχτυλά του και να γελάσω δυνατά με αυτά που θα μου πει.<br />Θέλω να τον κοιτάξω στα μάτια και να του πω πόσο τον αγαπάω για όλα τα λάθη του και τα σωστά του. Για όσα χρώματα με έκανε να ζήσω και όσες σκιές μου έδωσε να κρατάω...<br /><br />Κάποιος που με την αλήθεια του γέννησε στην καρδιά μου έναν αδερφό που με προσέχει σιωπηλά όπου κι αν πάω...<br /><br />Κάποια που όταν μιλάει αφήνεσαι και νιώθεις σαν μικρό παιδί, απλός και ελεύθερος...<br /><br /><br />Τόσοι πολλοί...τόσο μακριά.<br /><br /><br />Το βουνό μου σιγά σιγά χάνει τη δύναμή του, το περπάτησα.<br /><br /><br />Ματώσανε τα πόδια μου αλλά το κατάφερα και έρχεται η ώρα που θα το αφήσω πίσω.<br /><br />Δε φοβάμαι..<br /><br />Υπάρχω μόνη μου το πρωί στο αυτοκίνητο , το μεσημέρι στο φαγητό μου και το βράδυ στον ύπνο μου.<br />Βρήκα φιλί και αγκαλιά, βρήκα συζήτηση και γέλιο..<br />Κάπου μέσα σε όλα αυτά βρήκα και εμένα.<br />Τώρα που κατεβαίνω το βουνό μου ξέρω...<br />Όσες φορές κι αν έσκυψα το κεφάλι, περπάτησα χωρίς να πέσω.<br />Γιατί υπήρχαν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι μες στο μυαλό μου.<br />Με κράτησαν όλοι μαζί από τόσο μακριά.<br />Με κράτησα και εγώ μαζί τους.<br /><br />...................<br /><br />Για πάρα πολύ καιρό φοβόμουν να πω τη λέξη αγαπάω.<br />Τώρα που αχνοφαίνεται το τέλος του δρόμου...δε με νοιάζει πια.<br />Θέλω να τους κοιτάξω έναν έναν και να τους το πω..<br /><br />Έναν έναν..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7219080963735050?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-20587828215399625512009-07-01T20:59:00.008+03:002009-07-01T21:32:21.601+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SkuqxxWzBTI/AAAAAAAABQ8/NU6EmT8Kvjw/s1600-h/Umbrella_by_lucbecks.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353560354099234098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 298px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SkuqxxWzBTI/AAAAAAAABQ8/NU6EmT8Kvjw/s400/Umbrella_by_lucbecks.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Έχω να σου πω οτι μου τη δίνει η βροχή.</div><div>Μου τη δίνουν οι δήθεν</div><div>Οι μουλωχτοί</div><div>Οι ευθυνόφοβοι</div><div>Οι ψεύτες</div><div>Οι μισοί, ξέρεις αυτοί που περπατάνε στη σκιά σου και τη φοράνε και σκέφτονται τι ωραία που τους πάει και δε κουνιούνται ούτε δεξιά ούτε αριστερά μη τυχόν και φανεί η αλήθεια τους.</div><div>Χέστες!</div><div>Μου τη δίνει που κάποιοι έχουν φωνή και δε θα τη χρησιμοποιήσουν ποτέ παρα μόνο για παρλαπίπες και κορδέλλες.</div><div>Που κάποιοι έχουν μάτια αλλά δεν θα τα αφήσουν ποτέ να δουν πέρα απ΄το επιτρεπτό. Πέρα απ΄το πραγματικό, το ξερό ρε φίλε...</div><div>Έχουν φαντασία τα μάτια ρε, άστα και θα δεις!</div><div>Μπα.</div><div>Δε σταματάει να ρίχνει....Καλοκαίρι και παπαριές...</div><div>Γαμώπολη........</div><br /><div>Κέφια ....ΕΙΧΑ...ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΩΡΑ ΠΑΝΤΩΣ!</div><br /><div>Έλα μία κοντά να σου πω κάτι ρε, για ΄σενα μονο.</div><div><span style="font-size:130%;">Δυνατός δεν είναι αυτός που μιλάει ...</span></div><div>Πότε θα το καταλάβεις?</div><div>Αυτός που μιλάει, σε αγκαλιάζει, γελάει δυνατά μαζί σου.....Ε ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ ΣΟΥ ΛΕΩ!</div><div>Δώσε του μια γωνία, δώσε του λίγο μοναξιά και λίγο ποτό και θα δεις.</div><div>Όσο εσύ θα χορεύεις σα το μαλάκα με το κέφι που έφτιαξε η νύχτα, ο ουρανός και η μουσική ....αυτός θα πνίγεται ήσυχα στη γωνία του.</div><div>Θα λέει τα πάντα ...αλλά από μέσα του.</div><div>Θα κοιτάζει τα παγάκια του χαλαρός να λιώνουν, θα βλέπει εσένα να περνάς καλά και θα αισθάνεται πιο μακριά σου από ποτέ..........</div><div>Ξένος</div><div>Κι ύστερα θα σε κάνει να γελάσεις άλλο λίγο και θα σου πει οτι κουράστηκε και λέει να γυρίσει σπίτι μόνος.</div><div>Και θα του πεις πως χαλάει τη φάση αλλά τον καταλαβαίνεις..</div><div>Χέσε με μαλάκα!</div><div>Αρχίδια καταλαβαίνεις.</div><div>Βγες έξω να βραχείς καλύτερα.</div><div>Βγες ρε παπάρα για να δεις πως είναι να σιχαίνεσαι τα ρούχα σου, πως είναι να εύχεσαι να ήσουν αλλού για να μείνεις στεγνός, πως είναι να ξέρεις οτι μια "ομπρέλλα" κάνει τη διαφορά.</div><div>Μαλάκα βγάλε την ομπρέλλα απ΄το μάτι και δες.</div><div>Όποιος φωνάζει, <span style="font-size:130%;">βρέχεται</span> και θέλει την ομπρέλλα σου για να αισθανθεί λίγο στεγνός.</div><br /><div>Λίγο.</div><br /><div>Χόρευε εσύ ρε, μη σκας.</div><div>Τι κι αν στάξαμε λίγο στη γωνία.</div><div>Θα πάμε σπίτι...καταλαβαίνεις.</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-2058782821539962551?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-80337990754676376692009-06-18T01:55:00.005+03:002009-06-18T02:41:20.781+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sjl-naqKHPI/AAAAAAAABQ0/fTh8mKVtDCI/s1600-h/The_dawn_by_BlackWolfSiriuS.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348445248115318002" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sjl-naqKHPI/AAAAAAAABQ0/fTh8mKVtDCI/s400/The_dawn_by_BlackWolfSiriuS.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Όταν ήταν μικρή της είχαν δείξει τον τρόπο οι γονείς της...</div><div>Να φεύγει...</div><div>Προσπάθησαν πολύ...και έμαθε.</div><div>Έκλεινε μάτια και αυτιά και γλιστρούσε από μέσα της ελαφριά και ελεύθερη.</div><div>Έπλεκε με τις ανάσες της χαλί και πάνω ξάπλωναν οι σκέψεις της ασφαλείς στη σκιά της νύχτας.</div><div>Μακριά ...</div><div>Κοντά σε ότι ήθελε...</div><div>Περπατούσε σοκάκια, άγγιζε κουλουριασμένους σκύλους σε πόρτες κλειστών καταστημάτων και μύριζε νυχτολούλουδα σε παλιές αυλές.</div><div>Από τη νύχτα ως την αυγή...</div><br /><div></div><div></div><div>Απόψε φυσούσε αέρας δυνατός και έβρεχε πολύ.</div><div>Φοβόταν...</div><div>Κάτι ήταν κοντά..</div><div>Και αυτή μακριά από ότι ήθελε....</div><div>Κρατούσε σφιχτά μια άδεια πάνινη παρέα. </div><div>Αν ήταν μικρή..</div><div>Θα ήξερε τον τρόπο για να σβήσει τον ήχο της βροχής, θα ήξερε πως να ξεγελάσει τον αέρα..</div><div>Όμως απόψε δεν ήθελε να φύγει ...</div><div>Ήθελε εκείνος να 'ρθει.</div><br /><div></div><div>Έκλεισε μάτια και αυτιά και τον βρήκε να κοιμάται. Άσπρα σεντόνια και εκείνος βιολετί. Μαζεμένο σώμα σαν μέσα σε μια αόρατη αγκαλιά και χέρια σφιγμένα ακόμα...</div><div>Έπλεξε με τα χείλη της ένα φιλί στο λαιμό του και του ψιθύρισε στο αυτί πως να τη βρεί μέσα στις σκέψεις του. Ζωγράφισε σημάδια στο σώμα της για να τα ακολουθήσει και κράτησε το πιο όμορφο όνειρο της για να τον χωρέσει.</div><div>Και ύστερα ....</div><br /><div></div><br /><div>Η νύχτα έγινε μονοπάτι και η πόρτα του αέρας ....και η πόρτα της βροχή.</div><br /><div>Και ένα.</div><br /><div>Όλα.</div><br /><div>Με μάτια σβηστά και χείλη σφιγμένα.</div><div>Μαύρα μαλλιά και δέρμα που μυρίζει σαν χίλιες φωτιές.</div><div>Δάχτυλα που φτιάχνουν όσα η φαντασία δε μπορεί να χορτάσει.</div><div>Κοφτές ανάσες και σεντόνια γεμάτα σιωπηλές κραυγές ζωής.</div><div>Χαμηλόφωνα...λέξεις που ταξιδεύουν απ΄το μυαλό ως την ψυχή και ...πάλι πίσω.</div><div>Ανακατεμένα θέλω και μισά χρώματα.</div><div>Και οι δυο τους εκεί. </div><div>Μισή η νύχτα και μισό το πρωί....</div><br /><div>Σε κάποιο όνειρο δικό της ή δικό του.</div><div></div><br /><div>......</div><br /><div>Από τη νύχτα ως την αυγή...</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-8033799075467637669?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-39516718941824841222009-06-13T04:52:00.005+03:002009-06-13T05:17:05.455+03:00Απόψε ...<br />Κάποιος μου είπε <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">ότι</span> γελάνε τα μάτια μου..και πως λίγοι άνθρωποι το έχουν αυτό.<br />Αν καταφέρνω να έχω ακόμη καλοσύνη στα μάτια μου..είμαι εντάξει.<br /><br /><br />.................................................................................<br /><br />Άφησα πίσω όσα κορίτσια είχα μέσα μου και έφτιαξα γυναίκες.<br />Διαφορετικές, κάθε φορά και πιο δυνατές για να αντέξουν....λιγάκι πιο πολύ.<br />Ξεφλούδισαν και φάνηκε το μέσα τους και ήταν όλες ίδιες και καμιά τους εγώ.<br />Και έφτιαξε μόνος του ο χρόνος μία και είναι όσα κρύβω και όσα ουρλιάζω δυνατά.<br />Σήμερα είμαι εγώ και ξέρω πια...<br />Αποχαιρέτησα τα κομμάτια μου που σπάσανε, σταμάτησα να ονειρεύομαι εκείνα που χάθηκαν και στέκομαι ολόκληρη χωρίς τις λέξεις κανενός.<br />Χωρίς επαίνους, αγκαλιές και χαμόγελα.<br />Χωρίς μορφασμούς, περιορισμούς και δάκρυα.<br />Είμαι ότι βλέπει εκείνος που μπορεί να δει και ότι ακούει αυτός που έχει χώρο μέσα του για τη φωνή μου.<br />.............................................................................<br /><br />Τώρα...<br />Άφησα κάποιον τόσο βαθιά μες στο μυαλό μου, που δε μπορώ να πάρω ανάσα.<br /><br />Αλλά ξέρεις...αν καταφέρνω να ανασαίνω ακόμη μετά από όσες στιγμές η ζωή μου έχει κόψει την ανάσα..<span style="font-size:130%;">είμαι καλά.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-3951671894182484122?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-45264492560626695022009-06-09T22:41:00.004+03:002009-06-10T00:01:51.746+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Si67GbqHk_I/AAAAAAAABQs/Dn__cD0zYls/s1600-h/%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B1%25CE%25B2%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BF-1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345415526913381362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 199px; CURSOR: hand; HEIGHT: 199px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Si67GbqHk_I/AAAAAAAABQs/Dn__cD0zYls/s400/%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B1%25CE%25B2%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BF-1.jpg" border="0" /></a><br /><div>Από το <a href="http://luthienhelyanwe.blogspot.com/">Luthienaki </a>και το <a href="http://luthiens-gallery.blogspot.com/">art gallery</a> της.</div><div>Ευχαριστώ πάρα πολύ για δεύτερη φορά!</div><div>Να πω λοιπόν τα 5 πράγματα που μου αρέσουν σε ότι δημιουργικό κάνω...</div><div>Πάμε </div><div>1)Είναι η βαλβίδα μου που ανοίγω για να μη με χάσω</div><div>2)Με βοηθάει να μη ξεχνάω τον εαυτό που δε δείχνω ποτέ</div><div>3)Σταματάει το χρόνο</div><div>4)Με κάνει να αισθάνομαι αόρατη και αυτό πάντα μου άρεσε</div><div>5) Γενικά επειδή σαν άνθρωπος είμαι λίιιιγο νευρική...το να γράφω ή να ζωγραφίζω είναι το μόνο πράγμα που δε με εκνευρίζει! (Το μόνο λέμεεεεεεεεεεεε!) Άρα λειτουργεί σαν αναλγητικό χαπάκι. Μετά από αυτό όλα πονάνε λιγότερο...</div><div></div><div>Και τα 5 blogs που αγαπάω να διαβάζω και βραβεύω είναι (με αλφαβητική σειρά):</div><div>1) <a href="http://deadend-mind.blogspot.com/">Deadend mind</a></div><div>2) <a href="http://egggod.blogspot.com/">Egggod-ονειροπύλη</a></div><div>3) <a href="http://moutidinounautatablogs.blogspot.com/">It is-La La La La</a></div><div>4) <a href="http://karyatidaathinais.blogspot.com/">Karyatida- Δεν υπάρχουν συνιθισμένες στιγμές</a></div><div>5) <a href="http://dekaefta.blogspot.com/">Narita-17</a></div><div></div><div>Τα υπόλοιπα blogs που γουστάρω αλλά δε μου φτάνουν "τα σκαλιά "για να τα βραβεύσω υπάρχουν στα links μου.....ΠΑΡΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙ ΝΤΕΕΕΕΕΕΕΕ !!!</div><div>;p</div><div></div><div>ΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΤΣ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-4526449256062669502?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-86421508751641493322009-05-26T20:11:00.005+03:002009-05-26T20:47:41.478+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/ShwovHrqWAI/AAAAAAAABQk/B5iKrxk_oCc/s1600-h/The_Writer.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340188048135706626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 308px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/ShwovHrqWAI/AAAAAAAABQk/B5iKrxk_oCc/s400/The_Writer.jpg" border="0" /></a><br /><div>Κάνε χώρο στη φαντασία σου λίγο και άκου...</div><br /><div></div><br /><div>Εικόνα...</div><br /><div></div><br /><div>Μικρό δωμάτιο, στενό και άδειο. Στον τοίχο ένα ρολόι που δείχνει 33. Τι σκατά μετράει ?</div><div>Στη μέση ένα παγκάκι ξύλινο, άβολο και πάνω κάθεται ένας τύπος ντυμένος στα μαύρα.</div><div>Στα πόδια του λιωμένα παπούτσια και δίπλα τους μια βαλίτσα ταλαιπωρημένη και βρώμικη.</div><div>Στο ένα άκρο του δωματίου μια πόρτα και στο άλλο άκρο ακόμα μία.</div><br /><div></div><br /><div>Μάλιστα...................</div><br /><div></div><br /><div>Ο τύπος κοιτάζει τον τοίχο απέναντι. Τον μοναδικό δείκτη του ρολογιού.</div><div>Δε δείχνει να θέλει να μετακινηθεί απ΄το παγκάκι του. Γιατί?</div><br /><div></div><br /><div>Κάνε κι άλλο χώρο...</div><br /><div></div><br /><div>Ο τύπος είναι ήρωας ενός βιβλίου.</div><div>Το βιβλίο το γράφει ένας μαλάκας και τον βάζει να πηγαίνει βόλτες πότε στη μια και πότε στην άλλη πόρτα. Τον βάζει να γνωρίζει κόσμο, τον αφήνει αρκετά για να βολευτεί, να ερωτευθεί, να δεθεί και μετά τον βάζει να τρέχει πίσω στο δωμάτιο. Τον ακουμπάει στο παγκάκι και μετακινεί το δείκτη του ρολογιού.</div><div>Μετά από λίγο, πριν ο τύπος αποκοιμηθεί...τον στέλνει πάλι βόλτα, σε γεγονότα όμοια, σε ανθρώπους περαστικούς, σε σελίδες που γεμίζουν και γυρίζουν απλά για να τον φέρουν και πάλι στο δωμάτιο.</div><br /><div>Και πάλι στο παγκάκι.</div><br /><div>Μία ακόμα κίνηση του δείκτη.</div><br /><div>.</div><br /><div>.</div><br /><div>.</div><br /><div></div><br /><div>Σκιά σε γραμμές ο τύπος.</div><div>Μαλάκας απύθμενος ο συγγραφέας.</div><br /><div>.</div><br /><div>.</div><br /><div>.</div><br /><div>Απόψε κάθεται στο παγκάκι του και περιμένει...τι θα του γράψει ο ρόλος του, ποια απ΄τις δυο γαμημένες πόρτες θα πρέπει να ανοίξει πάλι. Και είμαι σίγουρη πως δε θέλει να ανοίξει καμία, πως δε θέλει να ξανασηκώσει τη βαλίτσα, δε θέλει να ξαναπερπατήσει.</div><br /><div>Να ξεριζώσει το ρολόι θέλει, να σπάσει το γαμημένο το παγκάκι και να βαρέσει το κεφάλι του στον τοίχο.</div><br /><div>Να είναι χάρτινος ο τοίχος λέει και να βγει το κεφάλι του απ΄την άλλη μεριά, μπροστά στη μούρη του παπάρα που γράφει τις διαδρομές.</div><br /><div>Να του δαγκώσει τα μάτια να μη βλέπει πια, να του κόψει και τη γλώσσα να μη δώσει εντολή να γράψει κανείς για αυτόν το τέλος.</div><br /><div>Να τον αφήσει αιμόφυρτο να στάζει πάνω στα μαύρα ρούχα και τα παπούτσια που για χάρη του έλιωσαν. Να γδυθεί. Να του αφήσει τη βαλίτσα για παρέα και να φύγει...</div><br /><div><span style="font-size:130%;">Να φύγει..................</span></div><br /><br />ΤΕΛΟΣ<br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-8642150875164149332?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-70174907451424020502009-05-20T17:20:00.006+03:002009-05-20T17:59:06.744+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/ShQZQtYPmBI/AAAAAAAABQc/zut2jJs8HqU/s1600-h/illustrated_cartoon_cockroach_by_Rhahsid.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337919233190762514" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 242px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/ShQZQtYPmBI/AAAAAAAABQc/zut2jJs8HqU/s400/illustrated_cartoon_cockroach_by_Rhahsid.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Χρόνος...Χθες.</div><div>Χώρος...Σπίτι στην κωλόπολη.</div><div>Πρόβλημα..</div><div>Αϋπνία.</div><div>Αϋπνία του κερατά!</div><div>Μέσα σε όλα τα άλλα …</div><div>Ώρα 1.30 μμ</div><div>Πονόδοντος.</div><div>Δεν τη παλεύω με την καμία.</div><div>Σηκώνομαι να πιω χάπι μπας και με πάρει ο ύπνος επιτέλους.</div><div>Πάω κουζίνα, ανοίγω ντουλάπι, πιάνω κουτί με χάπια, πέφτει το κουτί γιατί παραντουρίζω απ΄τη νύστα…</div><div>Σκύβω να πιάσω το κουτί (δε θέλω σκέψεις άσχετες με το κείμενο!..).</div><div>Αντιλαμβάνομαι κίνηση στο χαλάκι της κουζίνας αριστερά απ΄το αριστερό μου πόδι. </div><div>Τέρμα αριστερά μαύρη γκουμούτσα κινείται!</div><div>Σκέψη…</div><div>ΤΟ ΧΑΛΑΚΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΑΥΡΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΙΝΕΙΤΑΙ!</div><div>Επόμενη σκέψη…</div><div>ΤΗ ΓΑΜΗΣΑΜΕ!</div><div>Καπάκι κι άλλη σκέψη..</div><div>ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ, ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ, ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!</div><div>(Εδώ θα σου κάνω μια παρένθεση για να εξηγήσω οτι γενικά με τις κατσαρίδες το΄χω..Αυτό όμως δεν ήταν κατσαρίδα ρε φίλε. Εκτός αν 'εχουν βγει εξελιγμένα πολυμορφικά μοντέλα με κεραίες που ανοιγοκλείνουν και σώμα που ξεχειλώνει για περισσότερο χώρο στο πορτ μπαγκαζ! Δε ξέρω αν φταίει που έχω καιρό να δω κατσαρίδα αν και αμφιβάλλω γιατί κι άλλλα είχα να τα δω καιρό-καποτε- αλλά δεν τα σύγκρινα με τον Κινγκ Κονγκ!Τέσπα.. Κλείνω παρένθεση !)</div><div>Με κοιτάει και κουνάει κεραίες με το κεφάλι όρθιο και τον κώλο στο πάτωμα. Έτοιμη για εκτόξευση η κάργια.</div><div>Την κοιτάω και έχω χεστεί.</div><div>Μονόλογος (απ'έξω μου εννοείται!).</div><div>Γαμώ την τύχη που δεν σηκώθηκα με τις παντόφλες.</div><div>Γαμώ το καλοκαίρι μέσα γαμώ, που δεν έχει χιόνι!</div><div>Γαμώ τις κωλοπολυκατοικίες, γαμώ τις γυναίκες που φοβούνται τις κατσαρίδες.</div><div>Γαμώ τις κατσαρίδες!</div><div>Συνεχίζει να με κοιτάει.</div><div>Πρέπει να κινηθώ άμεσα λέμε!</div><div>Αριστερά απ΄τα αριστερά της είναι μια μπάμπουσκα ξύλινη που μου είχε φέρει ο μπαμπάς κάποτε απ΄τη Ρωσία.Αρχίζω να βγάζω τη μια κούκλα μέσα απ΄την άλλη. Η πουτάνα τη ψυλλιάζεται και κρύβεται στη γωνία κάτω απ΄το κουζινάκι. Παίρνω τη μικρή κούκλα και αρχίζω να κοπανάω όπου βρω. </div><div>Φυσικά και δεν τη πετυχαίνω…</div><div>Φυσικά και μας άκουσαν 10 πολυκατοικίες και όχι μόνο η δική μου!</div><div>Παραμένει στη γωνία της και εγώ μαλάκας στο κέντρο της κουζίνας.</div><div>Παίρνουμε λίγο χρόνο να ανασυνταχθούμε και οι δύο και να καταστρώσουμε σχέδιο για τις μελλοντικές κινήσεις!</div><div>Τρέχω σαλόνι, παίρνω πέδιλο ωραιότατο λέμε από Μοναστηράκι, δερμάτινο, καφέ με δέσιμο γαμάτο κτλ κτλ…</div><div>Γυρίζω κουζίνα.</div><div>Η πόρνη ακόμα στη γωνία της και κουνάει κεραίες ξανά.</div><div>Αρχίζουμε δεύτερη δόση κυνηγητού!</div><br /><div><span style="font-size:130%;">Την πετυχαίνω!</span></div><br /><div>Σκέψη..</div><br /><div>ΟΛΕ ΟΛΕ …</div><br /><div>Επόμενη σκέψη…</div><br /><div>ΣΚΑΤΑ…ΑΥΓΑ..ΣΙΧΑΜΑ…</div><br /><div>ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΜΟΥ ΝΥΧΤΙΑΤΙΚΟ!</div><br /><div>Πάω τουαλέτα, παίρνω χλωρίνη, καθαρίζω παπούτσι και πάτωμα.</div><div>Ώρα 2.45</div><div>ΣΙΓΑ ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΕΔΩ!</div><div>Τραβάω καναπέδες, πλυντήρια, ψυγεία, κρεβάτια…</div><div>Ότι υπάρχει και δεν υπάρχει λέμε!</div><div>Γιατί ?</div><div>Τι γιατί ρε?</div><div>Αν υπάρχει κι άλλη τι θα κάνω?</div><div>Ε?</div><div>Ε?</div><div>Δε βρίσκω ούτε τρίχα...</div><div>Ξαπλώνω κομμάτια και κάθε μισάωρο ξαναξυπνάω γιατί με τρώει το χέρι, το μαλλί, το μάγουλο, ο κώλος…Όλα το κέρατό μου μέσα!</div><div>ΌΛΑ!</div><div>Η ώρα έχει πάει 5 παρα δέκα πια και παραδίδω πνεύμα. </div><div>7 παρά τέταρτο, το μάτι κάγκελο και ξαναρχίζω να τρώγομαι και να ψάχνομαι παντού!</div><div>Εννοείται οτι γύρισα το σπίτι το μέσα έξω...</div><div>Καθάρισα ντουλάπια, σκούπισα κάτω απ' οτι υπάρχει, σφουγγάρισα με χλωρίνη- και εδώ να σημειώσω πως έχω αλλεργία στη χλωρίνη και έγινα τούμπανο γιατί ξόδεψα όλη την άοσμη χθες στο παπούτσι και το πάτωμα-μετακίνησα τα άπαντα και τώρα έρχομαι και λέω τα εξής:</div><div>1.Ο πονόδοντος σταματάει με μια κρίση πανικού. Άνετα! </div><div>2.Οι κατσαρίδες είναι και αρσενικές ? Δηλαδή υπάρχει κατσαρίδος και κατσαρίδα?</div><div>3.Μπορείτε να έρθετε σπίτι για καφέ και να τον πιούμε στο πάτωμα! ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΟ ΛΕΜΕ!</div><div>4.ΓΙΑΤΙ-και εδώ επειδή είμαι δημοκρατική ζητώ τη γνώμη σου φίλε αναγνώστη και φίλη αναγνώστρια, ζητώ ακόμα και τη γνώμη της πουτάνας της υπερκατσαρίδας- ΓΙΑΤΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΓΥΝΑΙΚΑ?</div><div> </div><div>Πάω για ύπνο φίλε...ξεθεώθηκα!</div><div> </div><div>ΥΓ. Αν τυχόν ξυπνήσω και βρω πάλι κατσαρίδα...μη με ψάξεις!</div><div>Καπνίζω drum λευκό και προτιμώ το Δαφνί απ΄τον Κορυδαλλό!</div><div>Έλα να με βρεις και φέρε και κανα μωβ αναπτήρα.</div><div>Έτσι για την ατμόσφαιρα <span style="font-size:180%;">. -</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7017490745142402050?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-75005783550198435772009-05-09T03:57:00.009+03:002009-05-09T05:01:25.597+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SgTe7hsC_qI/AAAAAAAABQU/0aRXQp_u8z4/s1600-h/____by_Miriu.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333632972950273698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 268px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SgTe7hsC_qI/AAAAAAAABQU/0aRXQp_u8z4/s400/____by_Miriu.jpg" border="0" /></a><br /><div><div><strong>mE AnD mY monKEY............</strong></div><div>Καλημέρα, καληνύχτα και αύριο θα...</div></div><div><div>Πότε γίναμε τόσα κομμάτια?</div><div>Πότε σπάσαμε?</div><div>Θα μου πεις, ποιός είπε πως δεν ήταν έτσι πάντα?</div><div>Δε μου αρέσει καθόλου...ποτέ δε μου άρεσα.</div><div>Αλήθεια σου λέω. Ποτέ.</div><div>Την ώρα που κοιμάμαι μαζεύομαι στο πλάι, δεξιά.</div><div>Τότε νομίζω όλα τα κομμάτια γίνονται ένα.</div><div>Κι έτσι καταφέρνω να με κοιμίσω.</div><div>Όχι.</div><div>Έτσι καταφέρνω να μη ξυπνήσω.</div><div>Κάπως έτσι!</div><div></div><div><strong>Me and my monkey</strong></div><div><strong>Drove in search of the sun</strong></div><div></div><div>Πόσες κουρτίνες να αλλάξω για να καταφέρω τον ήλιο να με κάνει να γελάω?</div><div>Πόσες για να πάψει να μου κλείνει τα μάτια?</div><div>Και έτσι να'ταν πάντα...δε μου αρέσει.</div><div>Δε το είδες ποτέ?</div><div>Σήκω λίγο και ψάξε το πρόσωπό σου..</div><div>Άγγιξες ποτέ το πιο δυνατό σου γέλιο?</div><div>Το δικό μου ..ναι.</div><div>Σήκω.</div><div>Εδώ θα είμαι εγώ.</div><div>Θα συνεχίσω να ψάχνω κουρτίνες...</div><div><strong></strong></div><div><strong>When the monkey is high</strong></div><div><strong>You do not stare</strong> </div><div></div><div>Κύκλους. </div><div>Θα κάνω. Αμέ.</div><div>Το ξέρεις και εσύ.</div><div>Όλοι έχουμε γραμμένους στα πόδια μας τους κύκλους που πρέπει να κάνουμε.</div><div>Για να κοιμηθούμε χωρίς φόβο.</div><div>Για να μη σπάμε πια.</div><div>Για να μη με ενοχλεί όταν με κοιτάνε, να μη σε ενοχλεί όταν προχωράνε.</div><div>Δεν έβαλα <strong><span style="font-size:130%;">δεν</span></strong> ανάμεσα. Κι όμως τα κομμάτια μου λένε πως <strong><span style="font-size:130%;">δεν</span></strong> με κοιτάξανε εκείνοι.</div><div>Τα δικά σου.. λένε πως <strong><span style="font-size:130%;">δεν</span></strong> προχώρησαν ποτέ μαζί σου? Οι δικοί σου " εκείνοι".</div><div></div><div><strong>And I ain’t about to run</strong> </div><div></div><div>Καλημέρα, καληνύχτα και αύριο ίσως θα...</div><div>Ίσως. Εκεί είμαι ακόμα. Που να γράψω το σκέτο θα?</div><div>Πως? Πότε?</div><div>Θα μείνω πάντως.</div><div>Ξέρω να μένω εγώ. Ξέρω να μη τρέχω κι ας κινούνται τα πάντα γύρω μου.</div><div>Ε πως αλλιώς θα γινόμουν κομμάτια?</div><div>Πως αλλιώς θα κοιμόμουν αγκαλιάζοντας τα πόδια μου. Κρύβοντας την ανάσα μου?</div><div></div><div><strong>How did I get mixed up with this fucking monkey anyhow?</strong></div><div></div><div>Ξέρω και εγώ...Μπορεί να ήταν στις λέξεις που έπρεπε να πω, ραμμένο...</div><div>Είδες που είναι μαλακία να φοβάσαι τις γραμμές?</div><div>Κι είσαι ένας κύκλος και ραμμένα γράμματα.</div><div>Είσαι σε αυτά που θέλω να πω...να κάνω.</div><div>Μαζεύεσαι μες στο μυαλό σου τα βράδυα?</div><div>Και εσύ κρατιέσαι από κομμάτια ε?</div><div>Μα πες μου ...πως σπάσαμε?</div><div>.........................................................................</div><div><br /><br /><br /></div><div>Μη μου μιλάς άλλο.</div><div>Καλημέρα, καληνύχτα και αύριο ίσως να...</div><div>Να βρεθεί το <strong>κλειδί</strong>.</div><div><br /><br /><br /></div><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7500578355019843577?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-54789605813236898112009-05-02T05:49:00.005+03:002009-05-02T06:25:08.920+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sfu5q-TOEyI/AAAAAAAABP8/Y-Vw6ctM7to/s1600-h/8817f739e4c827afaed99263a2ce6e7e.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331058731852370722" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 302px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sfu5q-TOEyI/AAAAAAAABP8/Y-Vw6ctM7to/s400/8817f739e4c827afaed99263a2ce6e7e.jpg" border="0" /></a><br /><div>Να στρίψει τσιγάρο, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">άστον.</span></div><br /><div>Όλα μου τα καλά σε ένα χαρτί, γράψε εσύ τα χειρότερα στο δικό σου.</div><br /><div>Να στρίψει και τα δύο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">άστον.</span></div><br /><div>Να τα καπνίσουμε μαζί από ένα.</div><br /><div>Να δω τι θα καταλάβουμε...</div><br /><div>Να μου πεις πως νιώθεις με τον καπνό απ΄τα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">χειρότερά</span> μου μέσα σου.</div><br /><div>Να καταλάβω και εγώ πως είναι.</div><br /><div>Μείνε για να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">συγκρίνεις</span> με το επόμενο τσιγάρο. Μείνε για να μου πεις.</div><br /><div>Καμιά φορά γίνονται όλα ένα.</div><br /><div>Τα καλά και τα άσχημα.</div><br /><div>Ένα.</div><br /><div>Σαν εκείνα τα χρώματα που σιχαίνομαι. Σιέλ και Ροζ...</div><br /><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">Παλ.</span></div><br /><div>Πάλι.</div><br /><div>Αδιάφορα χρώματα που δεν ανήκουν σε κανένα παρελθόν, σε κανένα όνειρο μελλοντικό.</div><br /><div>Γελοίες δικαιολογίες ανάμεσα σε ότι είναι αληθινό.</div><br /><div>Καμιά φορά ο καθρέφτης σου είναι σιωπηλός και όταν ρωτάς ακούς αυτά που θες.</div><br /><div>Από τον εαυτό σου.</div><br /><div>Καμιά φορά το νερό δε φτάνει στο τέλος του και γυρίζει πάλι πίσω..</div><br /><div>Κοιμάσαι στα θολά και ο καθρέφτης ψιθυρίζει μόνος του τα πάντα.</div><br /><div>Καμιά φορά έχεις ένα και είναι άλλο από αυτό που χωράς.</div><br /><div>Είναι εκείνο το λίγο που δε σε χωράει.</div><br /><div>Και θυμάσαι το πολύ που δε μπόρεσες.</div><br /><div>Αστεία γράμματα στο χαρτί μου που καίγεται.</div><br /><div>Αστείος ο καπνός ..</div><br /><div>Πες μου, ποιο απ΄τα δύο κάπνισα εγώ?</div><br /><div>Γλυκό μου φάνηκε ότι κι αν ήταν.</div><br /><div>Ίσως γιατί το κάναμε μαζί...</div><br /><div></div><br /><div>Ίσως γιατί μου αρέσει το νερό που <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5">δακρύζει</span> ο καθρέφτης μου κάθε που καπνίζουμε μαζί.</div><div> </div><div>Ας ήταν όλα από καπνό.</div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-5478960581323689811?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-78972521385498539702009-04-26T18:21:00.007+03:002009-04-26T18:45:10.022+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SfR8eN3rBGI/AAAAAAAABP0/n2yK7i6gRvI/s1600-h/image001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329021117647225954" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 286px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SfR8eN3rBGI/AAAAAAAABP0/n2yK7i6gRvI/s400/image001.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><div></div><div>Δηλώνω υπεύθυνα ότι έχω ξεσκιστεί στη δουλειά από την ώρα που γύρισα αλλά παραδόξως τις τελευταίες ημέρες περνάω γαμώ εκτός δουλειάς!</div><div>Με αλλάξανε κελί και στο καινούργιο έκανα γνωριμίες...είμαι και γλυκός άνθρωπος όπως γνωρίζετε και δε μπορεί να μου αντισταθεί κανείς (......:D)</div><br /><div>Φίλοι και φίλες μου έκατσα και το σκέφτηκα το πράγμα......η ζωή τον παίρνει!</div><div>Γνωστό.</div><div>Οπότε αποφάσισα να μη τη ξεβολεύω μπας και χορτάσει και με αφήσει ήσυχη από μόνη της!</div><div>Αμεεεεεεεεεεεεεεεεε!<br /></div><div>Τελικά καλά λέει αυτός ο τύπος στο you tube <span style="font-size:130%;">"δεν υπάρχει δε μπορώ, υπάρχει ΔΕ ΓΑΜΙΕΤΑΙ!"</span></div><br /><div>..................................................</div><br /><div><span style="font-size:130%;">Ε..ΔΕ ΓΑΜΙΕΤΑΙ ΛΟΙΠΟΝ!</span></div><div></div><br /><div>ΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΤΣ</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7897252138549853970?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-63827191111806597052009-04-16T11:34:00.005+03:002009-04-16T11:40:55.046+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SebumtcCJzI/AAAAAAAABPM/c5FDaoWkl-g/s1600-h/ist2_5383610-funny-easter-bunny.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325205958211807026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 380px; CURSOR: hand; HEIGHT: 285px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SebumtcCJzI/AAAAAAAABPM/c5FDaoWkl-g/s400/ist2_5383610-funny-easter-bunny.jpg" border="0" /></a><br /><div>Να περάσετε τέλεια..</div><div>να φάτε, να πιείτε, να βγείτε, να γκομενιστείτε και αν θέτε να με εντοπίσετε να πιούμε και καφέ μαζί εις στας Αθήνας!</div><br /><div>Αμεεεεεεεεεεεεε</div><br /><div>Τόσες μέρες θα έχουμε, όλοι θα βολευτούμε!</div><div>;P</div><br /><div><strong>ΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΤΣ</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-6382719111180659705?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-28043702694270027042009-04-10T18:35:00.007+03:002009-04-10T19:24:47.412+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sd9wMPCXzMI/AAAAAAAABPE/913PfVeCjG0/s1600-h/Mathematical_Hallucinations_by_froggynaan.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323096640072436930" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sd9wMPCXzMI/AAAAAAAABPE/913PfVeCjG0/s400/Mathematical_Hallucinations_by_froggynaan.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Είμαι καλά. <strong><span style="color:#ff0000;">Προσωρινό αποτέλεσμα.</span></strong></div><div>Είμαι αισιόδοξη. <strong><span style="color:#ff0000;">Τυχαίο ενδεχόμενο.</span></strong> </div><div>Μου λείπει κάτι. <strong><span style="color:#ff0000;">Σταθερός παράγοντας.</span></strong></div><div>Μου λείπει κάποιος. <strong><span style="color:#ff0000;">Απόφαση.</span></strong></div><div>Θέλω ξεκούραση. <strong><span style="color:#ff0000;">Κι άλλη απόφαση.</span></strong></div><div>Θέλω να μιλήσω στην αγαπημένη μου φίλη. <strong><span style="color:#ff0000;">Κι άλλος σταθερός παράγοντας.</span></strong></div><div>Θέλω να φιλήσω αυτόν που μου λείπει. <strong><span style="color:#ff0000;">Ανάγκη.</span></strong></div><div>Θέλω να κάνω έρωτα στην αλήθεια και να γαμήσω τον εγωισμό.</div><div><strong><span style="color:#ff0000;">Κι άλλη ανάγκη.</span></strong> </div><div></div><div>Θα βγω στο μπαλκόνι μου να καπνίσω ένα τσιγάρο και να ξεκουράσω τη σκέψη μου στα μάτια της καλύτερης μου φίλης και στη φανταστική συμφιλίωση με ένα ανύπαρκτο αμφίδρομο θέλω.</div><div><strong><span style="color:#ff0000;"><span style="font-size:130%;">Μοναδική-</span>ανεπαρκής δυστυχώς -</span></strong></div><div><strong><span style="color:#ff0000;">λύση σε μια μοναδικά μοναχική εξίσωση.</span></strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong><span style="font-size:130%;">Δε με νοιάζει ρε...</span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;">Τι υπάρχει, τι δεν υπάρχει, τι λύνεται και τι όχι.</span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Κρατάω ένα προσωρινό αποτέλεσμα που ευτυχώς μου επιτρέπει να εκτιμάω τους σταθερούς μου παράγοντες και να ονειρεύομαι τις ανάγκες μου ......</span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;">Είμαι αισιόδοξη και είμαι καλά!</span></strong></div><div><strong></strong></div><br /><div>ΥΓ. Ψψψττ....με πίστεψε κανείς? Αλήθεια λέω...</div><div>;P</div><div></div><div>Μαααααααααααααααααααααααααατς!</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-2804370269427002704?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-21742241537215478022009-04-03T23:32:00.007+03:002009-04-04T00:26:51.516+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SdZ20f0nHtI/AAAAAAAABO8/UTq71Qru7is/s1600-h/MRI_series_14_by_Orwah1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320570654052261586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 297px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SdZ20f0nHtI/AAAAAAAABO8/UTq71Qru7is/s400/MRI_series_14_by_Orwah1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>Ξαπλώστε και στερεώστε το κεφάλι στο μαξιλαράκι. </div><div>Θα σας δώσω ακουστικά για το θόρυβο και μια φούσκα να πατήσετε όταν δεν νιώθετε καλά.</div><div>Κλείνω την κάσκα και σας βάζω μέσα.</div><div>Ξεκινάμε.</div><div></div><br /><div>(Άσπρο Όλα άσπρα...και πολύ κοντά. Οι ανάσες μου χτυπάνε στο άσπρο και γυρνάνε πίσω.</div><div>Κλειστοφοβικά ...πολύ γαμώτο...και θόρυβος.</div><div>Τόσο δυνατός θόρυβος.</div><div>Θα πατήσω τη φούσκα....</div><div>Όχι ρε, λίγο υπομονή.</div><div>Θα κλείσω τα μάτια.</div><div>Ναι καλύτερα, πολύ καλύτερα.</div><div>Θα σκεφτώ κάτι να μου χαμογελάσω.</div><div>Λίγο να με ακούσω σε τόσο θόρυβο.</div><div>Όλα καλά είναι...όλα.</div><div>Ξέρω που θα κρυφτώ για λίγο...ξέρω.</div><div>Σε ένα φιλί. Εκεί θα πάω.</div><div><em>-Για πες...</em></div><div><em>-Τι?</em></div><div>Μια λάμπα μόνο και γύρω νύχτα όμορφη. </div><div>Με δέντρα και πλακόστρωτα, με λέξεις μακρινές από περαστικούς και μια βαλίτσα.</div><div>Με κάποιους που έκαιγαν για ένα φιλί μετά από ένα ολόκληρο καλοκαίρι.</div><div>Τότε.)</div><br /><div>Είναι κακό να κολυμπάς σε ζεστές αναμνήσεις όταν θες να κρυφτείς?</div><div>Δεν είναι.</div><div>Όχι. Για λίγο χαμόγελο μέσα σε τόσο θόρυβο...δεν είναι.</div><br /><div></div><div></div><br /><div>Όλα καλά..θα είναι.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-2174224153721547802?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-71924453282503010172009-03-28T19:50:00.008+02:002009-03-28T20:39:42.763+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sc5pyCIGZcI/AAAAAAAABO0/EdUgjBAxjpI/s1600-h/DSC02424.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318304518256354754" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sc5pyCIGZcI/AAAAAAAABO0/EdUgjBAxjpI/s400/DSC02424.JPG" border="0" /></a><br /><div>Λοιπόν παίδες...γύρισα!</div><div>Να προειδοποιήσω πριν ξεκινήσω οτι δεν είμαι καλά.</div><div>Έχω ένα πρόβλημα υγείας που δεν έχω διευκρινήσει ακόμα και πολλά πολλά νεύρα.</div><div>Παρ'όλα αυτά θα σας πω δυο λογάκια για το Λόντον.</div><div>Συνοπτικά για πρώτη φορά..</div><div>Έφτασα. Πολιτισμικό σοκ. Ο Χατζηχρήστος με τα πανέρια τίγκα στην κότα και τα αυγά να ψάχνει την Ομόνοια και να είναι ακριβώς στο κέντρο της λέμε!</div><div>Ο χάρτης έγινε το δεύτερο πετσί μου, ένας για το Λονδίνο και ένας για το Μετρό με τις 300 γραμμές και τις 800 διακλαδώσεις. Ήμαρτον μαλάκα μου, ή κάνουν τα παιδιά μετρό ή δεν κάνουν. </div><div>Τεσπα.</div><div>Πρώτη κρυάδα που έφαγα ήταν το τσιγάρο. ΉΤΤΑ ΛΕΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!</div><div>ΠΟΥΘΕΝΑ ΦΙΛΕ...ΠΟΥ ΘΕ ΝΑ!</div><div>Μόνο στο πεζοδρόμιο και στο μπαλκόνι σου. </div><div>Δεύτερη κρυάδα, η ακρίβεια. Νερό 2 ευρώ στην καλύτερη, γάλα φθηνότερο αλλά ούτε να το φτύσεις. Φαγητό (κινεζικοινδικοταυλανδεζικοιταλικοοτιθελειηψυχησου) πανάκριβο.</div><div>Εεεεεεεεεεεεμ τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους, από αυτούς που τρώνε γύψο και χέζουν αγαλματάκια! Που πας ρε Καραμήτρο με τις λιρίτσες σου Θρι εντ σίξτυ?? Ε? Ε? Το ξεπέρασα κι αυτό. Συκρατήθηκα στα ψώνια, έφαγα και 325 φορές στα Μακντόναλντς και έβγαλα άκρη.</div><div>Τι έχουμε μετά?</div><div>Περπάτημα παίδες. Έλιωσαααααααααααααααα</div>Τσίτα ο ήλιος, πέταξα και το παλτό και του'δωσα και κατάλαβε. Στον αυτόματο τα πόδια λέμε!<br /><div>Οκτώ και εννιά ώρες την ημέρα περπατούσα. Τα είδα όλα, όοοοοοοοοοοοοοοοολα.</div><div>Τι πάρκα, τι μουσεία, τι εκθέσεις, γέφυρες, πύργους, κολώνες, ποτάμια, συντριβάνια, πλατείες, τρένα, ποταμόπλοια, κάψουλες, υπαίθριες αγορές, φρίκουλα. Το άπαν είδα και έχασα και ενάμιση κιλό. Ααααααααααμ πως!</div><div>Τι δίαιτες και γυμναστικές. Πάρτε το χάρτη αγκαζέ παίδες μου και διαλέξτε πόλη. Μόνο μην είναι τσουρούτικη και γυρνάτε γύρω γύρω και ζαλιστείτε...δε θα φταίω εγώ!</div><div></div><div>Για το τέλος σας άφησα τις στιλιστικές παρατηρήσεις μου για τις Αγγλίδες.</div><div>ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΓΚΟΜΕΝΕΣ!</div><div>Αυτό έχω να σας πω.</div><div>Δε ξέρω τι φταίει...</div><div>το κρύο?</div><div>η βιασύνη?</div><div>οι ασπιρίνες?</div><div>τα προφυλακτικά?</div><div>Ξέρω και εγώ...λέω!</div><div>Χρυσά κολάν, ροζ λουστρινέ τσάντες, άσπρες γούνες, βινύλ πέδιλα...πέδιλααααααααααααααααα.</div><div>Αμάνικο και τιραντέ τίγκα, πέδιλο χωρίς καλσόν απ΄τη μία και απ΄την άλλη καλσόν και σαγιονάρα (!)</div><div>Τι να πώ ρε...σύγχυση. Γουός εντ γκόου όλες! Και καλά βγαίνεις, δε ρίχνεις και ένα βλέφαρο στον καθρέφτη να δεις βλέπεσαι? Φοριέσαι? 'Ένα λεπτό θα πάρει και θα σωθούν τόσες αθώες ψυχές.</div><div>Είδα όμως και θεές Ινδές, κουκλάρες μαύρες, ωραιότατους γκόμενους παντός είδους και καιρού...δεν έχω παράπονο κανένα.</div><div></div><div></div><div>Μέσες άκρες αυτά ήταν λοιπόν!</div><div>Γύρισα και μου ήρθαν κάποια πράγματα ανάποδα αλλά δε τρέχει...δε μασάμε είπαμε.</div><div>Καλά να είμαστε μόνο.</div>Αυτό.<br /><div></div><br /><div>Μααααααααααααααααααααααατς</div><div></div><div>YΓ. 'Οποιος από εσάς ανέλαβε το Μέρφυ ...είναι θεός!</div><div>Να μου πείτε ποιος ήταν να τον φιλήσω και να τον έχω στα υπόψην για ώρα ανάγκης!</div><div>Γυναίκες δε φιλάω , να ξέρετε!</div><div>;P</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7192445328250301017?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-77352711179211233082009-03-17T19:30:00.005+02:002009-03-17T20:16:45.125+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sb_mBFk-LqI/AAAAAAAABOs/DyG8kBABMZw/s1600-h/London_Calling_by_marksda1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314218991671979682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 297px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sb_mBFk-LqI/AAAAAAAABOs/DyG8kBABMZw/s400/London_Calling_by_marksda1.jpg" border="0" /></a> <div><span style="font-size:130%;">Nτριιιν Ντριιιν...</span></div><div><span style="font-size:130%;">Εεεεεεεε άκου!</span></div><div><span style="font-size:130%;">Μετά τον τυφώνα "<a href="http://kwlogria.blogspot.com/?zx=44f7227b6c3f8086">Κωλόγρια</a>" που διέλυσε το Λονδίνο...καταφθάνει καταιγίδα αγνώστου προελεύσεως, έντασης και ταυτότητος.</span><br /><span style="font-size:130%;">Ναι σου λέωωωωωωωωωωωωωωωω!!!!</span></div><div><span style="font-size:130%;">Τουυυυ τουυυυυυτ.....</span></div><div></div><div>..................................................<br />Αφήσαμε τα παιδιά να ανασάνουν λίγο και πάω και εγώ ακολουθώντας τα χνάρια της ατομάρας για να σκορπίσω τη Β' Δόση του θανατηφόρου ιού "μαλακία στην τρίτη ηλικία"!<br />Σας έρχομαι Λονδίνα, Πορτομπέλλα, Σόχα, Ξόχα, Τσόχα...Το'χα και Δεν το΄χαααααααααααααααααα!!!! </div><br /><div>PARΤΥ TIME ΛΕΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!</div><br /><div>ΥΓ1.</div><div>Ευχαριστώ για τη βοήθεια<br />-το <a href="http://luthienhelyanwe.blogspot.com/">Luthienaki </a>(για τις πληροφορίες εώς το ΕΛ ΒΕΛ καθώς και για την παραμονή και ψυχαγωγία μου σε αυτό!)<br />-την <a href="http://kwlogria.blogspot.com/?zx=44f7227b6c3f8086">Κωλόγρια </a>(για τις πληροφορίες με το που θα βγάλω το πόδι μου στο αεροδρόμιο του Λόντον μέχρι να το ξαναβάλω με λιωμένα παπούτσια μέσα για επιστροφή στο Ελλάντα!)<br />-το θεό που θα αναλάβει να πάει να γαμηθεί ο Μέρφυ να περάσω και εγώ λίγο καλά!<br />-όποιον άλλο αναλάβει το Μέρφυ αν με κλάσει πάλι ο Θεός! </div><div>ΥΓ2.</div><div>Θα γούσταρα Γ΄Δόση του ιού με τη θεότητα και εμένα μαζί να ουρλιάζουμε στο καράκεντρο της Αγγλίας!<br />ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΧΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ<br /></div><br /><div>Φιλάκια παίδες τα λέμε σε μια βδομαδούλα!!!!! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-7735271117921123308?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-85737934058946484902009-03-11T23:25:00.003+02:002009-03-12T00:00:06.802+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sbg0QEL1pUI/AAAAAAAABOk/fXpLXSL4N4s/s1600-h/Terror.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 257px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/Sbg0QEL1pUI/AAAAAAAABOk/fXpLXSL4N4s/s400/Terror.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312053211089446210" /></a><br />Λοιπόν έχει ένα εκπληκτικό τρόπο το σύμπαν όταν γαμιέται και σε πηδάει παντοιοτρόπως, να σταματάει τα πάντα γύρω σου για να νιώσεις το γαμήσι σε όλο του το μεγαλείο.<br />Ξέρεις μοιάζει με εκείνες τις ταινίες που παγώνουν ξαφνικά όλα και κινούνται μόνο οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπο. Γλιστράνε σαδιστικά αργά λες και υπάρχει μόνο ιδρώτας σε αυτή τη ζωή, λες και τα πάντα εκφράζονται με αυτές τις μικρούλες σταγόνες και δεν έχει σημασία τίποτα άλλο.<br />Δε παίζει ρε φίλε...υπάρχεις άμα σου λέω απλά δε το ξέρεις ούτε εσύ, ούτε εγώ. Κανείς δεν το ξέρει. Δεν έχει σημασία ακόμα.<br /><strong>Ακόμα</strong>.<br />Εικόνα. Φαντάσου λίγο...<br />Είσαι σε ένα στενό ασανσέρ. Απ' αυτά που μπαίνεις με τη μούρη και βγαίνεις με τον κώλο γιατί δε παίζει μέρος για αναστροφή. Κυριλέ..όλα καλά. Και μέσα σου η φωνίτσα λέει χεσμένη.."φαντάζεσαι μαλάκα μου να κοπεί κανένα ρεύμα και να μείνουμε στα μαύρα σκοτάδια και να μας πιάσει πανικός?"<br />Άλλη εικόνα τώρα. Είσαι στο ασανσέρ με τη μούρη και μόλις σφηνώνεις ακούγεται γκόμενα από το υπερπέραν του ταβανιού και λέει "θα κοπεί το ρεύμα". Για πόσο? Δε ξέρουμε...για όσο. <br />Πες τώρα. Σε ποια απ΄τις δυο περιπτώσεις σταματάει το σύμπαν, νιώθεις επικά το γαμήσι και τρέχει μόνο ο ιδρώτας του πανικού απ΄το μέτωπο?<br />Αφού κλειστοφοβία έχεις όπως και να΄χει, αφού και στη πρώτη φάση έπαιζε να κοπεί...<br />Η μαλακία είναι ρε να ξέρεις πως κλείδωσε η επιλογή.. τότε μαγκώνεις.<br />Και εμένα άμα μου πεις θα κοιμηθείς το βράδυ και θα σε κυνηγάει η φλοκάτη ...ε δε θα κοιμηθώ ρε. Από μικρή με κυνηγούσε μια κόκκινη γαμημένη φλοκάτη. Μα να με έχει στο μάτι η πουτάνα λέμε...<br />Στο σπίτι δεν έπαιζε τέτοια φλοκάτη. <br />Αρρωστημένη φαντασία, μαλακία στο έπακρο..ότι νομίζεις πες. Με κυνηγούσε πάντως! Σηκωνόταν όρθια πάνω απ΄το κεφαλάκι μου και μου ρούφαγε την ανάσα η τσούλα. Και ξύπναγα μετά από ώρα μούσκεμα, αφού είχα πείσει στον ύπνο μου τον εαυτό μου ότι κοιμάμαι και είναι όνειρο και άμα προσπαθήσω αρκετά θα με ξυπνήσω!<br /><br />Τώρα είμαι ξύπνια όμως. Πουστιά. <br />Τι σκατά να με πείσω τώρα ε?<br />Ότι δε θα κοπεί το ρεύμα? Αφού κόπηκε.<br />Ότι δεν υπάρχουν κόκκινες φλοκάτες? <br />Αφού την κρατάει την ανάσα μου ήδη μία.<br /><br />Στα λέω από τώρα να τα ξέρεις, μη μου λες μετά άλλα.<br />Σύνελθε ..υπάρχεις σου λέω.<br />Περίμενε και θα δεις.<br /><br />Και με κομμένο το ρεύμα άλλη ανάσα θα βρω.<br /><br />Δεν έχει σημασία ακόμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4819334383395811338-8573793405894648490?l=humandot.blogspot.com' alt='' /></div>Lothhttp://www.blogger.com/profile/16470479285618236445noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4819334383395811338.post-60751400370048976032009-03-08T17:22:00.014+02:002009-03-08T20:59:39.321+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SbPscm5yowI/AAAAAAAABOc/mWoq2W0xjaI/s1600-h/Rock__Paper__Scissors_by_Arline.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_lYJ5qqwrQsQ/SbPscm5yowI/AAAAAAAABOc/mWoq2W0xjaI/s400/Rock__Paper__Scissors_by_Arline.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310848361823380226" /></a><br />Έχασα?<br />Έπρεπε να φύγω όσο νικούσα.<br />Έτσι έμαθα εγώ..να φεύγω όσο νικάω.<br />Τους πιο πολλούς ανθρώπους στη ζωή μου έτσι τους έχασα. Ενώ νικούσα..<br />ΧΑΧΑΧΑΧΧΑΧΑ<br /><br />Είμαι εγώ ..κανείς δεν είναι εγώ ρε και ποτέ δε θα' ναι. Γι' αυτό δεν ακούω κανέναν, γιατί κανείς δεν καταλαβαίνει πόσο βαρύ είναι καμιά φορά το να' σαι εγώ και να το κρύβεις.<br />Για να μη χάσεις. <br /><br />Κι εσένα έτσι σε έχασα μπορώ να σου πω. Την έκανα ενώ νικούσα. Πιο πολύ δεν πρέπει να έχω χάσει ως τώρα στη ζωή μου. Επική νίκη!<br /><br />Πως νιώθεις να είσαι μόνος σου τη νύχτα με ανακατεμένα σεντόνια?<br />Πόσο πιο πολύ ψηλώνει η μοναξιά σου έτσι?<br />Πόσο πιο πολύ μικραίνει η ψυχή σου? Δε μαζεύεται τότε? Πες μου δε κρύβεται ακόμα και από εσένα?<br />Δεν φτάνει λίγος ιδρώτας ρε..<br />Δε φτάνει να περνάς καλά και να κοιμάσαι μόνος σου.<br />Εμένα δε μου φτάνει. Γιατί εγώ είμαι εγώ. Στο είπα απ΄την αρχή.<br /><br />Νίκησες εσύ